บทที่ 138
สัญญาการซื้อขายที่เอาเปรียบ
ณ สมาคมการค้าฝั่งตะวันตก
“ นี่มันเรื่องบ้าอันใดกัน!!! ” เสียงตะโกนก้องของคนพูดดังขึ้น
ภายในห้องประชุมที่เต็มไปด้วยเหล่าพ่อค้าที่เป็นเหมือนกับหัวมังกรของสมาคมการค้าขนาดใหญ่
สมาคมการค้าทางฝั่งตะวันตก เป็นสมาคมการค้าขนาดใหญ่ที่มีผู้นำเพียงคนเดียวนี่คือหลงชิง
ชายผู้ที่เป็นผู้นำสมาคมการค้าทางฝั่งตะวันตก ภายในดินแดนฝั่งตะวันตกของอาณาจักร เขาแทบจะผูกขาดสิ่งที่เรียกว่าการค้าขายของแถบนี้เอาไว้แทบจะทั้งหมด
แต่แน่นอนว่าคนผู้นั้นไม่สามารถควบคุมการค้าทั้งหมดได้ด้วยตนเอง สมาคมการค้าก่อตั้งขึ้นมาโดยการที่มันมีพ่อค้ามากมายที่มีความสามารถร่วมก่อตั้งขึ้นมา
เพื่อผลประโยชน์ของพ่อค้าที่จะสามารถต่อกรกับราชสำนักที่เป็นคนควบคุมการค้าได้
แน่นอนว่าคนพวกนี้สามารถทำได้สำเร็จเขาสามารถรวบรวมพ่อค้าส่วนใหญ่ภายในแถบนี้ แล้วมาก่อตั้งสมาคมการค้าที่สร้างผลกำไรได้จำนวนมหาศาล
เสียงตะโกนที่ดังขึ้นมาเป็นเสียงโวยวายของพ่อค้าผู้หนึ่งที่ลุกขึ้น
ภายในห้องโถงขนาดใหญ่แห่งนี้คือการชุมนุมของสมาคมการค้าทางฝั่งตะวันตก มีพ่อค้าหลายสิบคนนั่งเรียงหน้าอยู่บนโต๊ะแนวยาวใจกลางห้อง
ผู้ที่ลุกขึ้นมาเป็นชายร่างกายใหญ่โตผู้หนึ่ง มันเป็นชายวัยกลางคนมีหนวดเคราสีดำ แสดงใบหน้าเคร่งเครียดใช้มือฟาดลงไปที่โต๊ะ
“ เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ไปได้!!! ”
“ คิดว่ายกเลิกสัญญาการซื้อขายนั้นไปแล้วทุกอย่างจะจบเสียอีก ”
“ แต่ว่าพวกที่ติดต่อการค้าพวกมันเองก็ยังคงสนใจสุรานั่นไม่เลิกรา ”
“ ในตอนนี้ยังมากดดันพวกเราให้หาของสิ่งนั้นมาขายอีก ” ชายวัยกลางคนที่กำลังโวยวายพูดขึ้นด้วยท่าทางเดือดดาล
มันกำลังแสดงใบหน้าเคร่งเครียดกับสิ่งที่เกิดขึ้น เมื่อประมาณ 1 เดือนก่อนคนพวกนี้ยกเลิกสัญญาการซื้อขายของสุราจากทางฝั่งตะวันออกไป
ผู้ใดจะคาดคิดว่าหลังจากยกเลิกสัญญาการซื้อขายนั้นแล้ว มันจะทำให้ผู้คนมากมายที่เป็นคู่ค้าของพวกมันอยู่โวยวายเช่นนั้น
มันไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะเป็นแบบนี้ด้วยซ้ำ ผลกระทบตามมาหลังจากที่ยกเลิกสัญญาการซื้อขายสุราไปมากกว่าที่พวกมันคิด
“ ท่านพ่อค้าตงสงบสติอารมณ์ก่อน ”
“ ในตอนนี้พวกเราควรจะหาวิธีจัดการเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่หรือ ” น้ำเสียงนุ่มลึกของคนพูดนึงดังขึ้น
เขาคือหนึ่งในพ่อค้าที่มาร่วมชุมนุมในครั้งนี้ เป็นชายวัยประมาณห้าสิบปีมีท่าทางเคร่งขรึม แต่งกายดูดีเหลือบสายตาไปมองที่พ่อค้าที่กำลังโวยวาย
เขาพยายามใช้คำพูดเตือนสติให้พ่อค้าที่อยู่เบื้องหน้านั้นสงบใจลง
หลังจากที่โดนตักเตือนด้วยคำพูดของสหาย ชายผู้นั้นค่อยๆสงบนิ่งลงอย่างช้าๆ มันนั่งลงตรงเก้าอี้ของตนเช่นเดิม ก่อนที่จะถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา “ เฮ้อ!!! ”
“ จะให้ข้ามานั่งสงบใจอยู่ก็คงจะไม่ได้หรอกนะ ”
“ เพราะว่าผลกระทบจากสิ่งที่เกิดขึ้นพวกเจ้าเองก็รู้ดีว่ามันหนักหนาเพียงใด ”
“ ในตอนนี้คนที่ต้องการสุรานั้นมีมากขึ้นเรื่อยๆ มันกลายเป็นว่าพวกเราจะต้องนำเอาสุรานั้นกลับมาขายอีกครั้ง ทั้งที่ยกเลิกสัญญาการซื้อขายไปแล้วเนี่ย ” พ่อค้าผู้นั้นยังคงโวยวาย
ความต้องการของเราผู้ที่ต้องการมันมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ในตอนนี้ทุกวันที่เป็นพ่อค้าจำเป็นจะต้องหาของพวกนั้นมาขายตามความต้องการ
“ ข้าเองก็เตือนไปแล้วไม่ใช่หรือ ว่าควรจะพิจารณาสัญญาการซื้อขายกันก่อน ” พ่อค้าผู้สงบนิ่งกล่าวย้ำถึงคำพูด
ก่อนหน้านี้แน่นอนว่าสัญญาการซื้อขาย มันมีทั้งคนที่เห็นด้วยกับการยกเลิกสัญญาแล้วก็มีทั้งคนที่ไม่เห็นด้วย
ในตอนนี้จึงกลายเป็นเรื่องถกเถียงกันเมื่อมีผลกระทบตามมา
พ่อค้าวัยกลางคนที่กำลังโวยวาย มันกัดฟันแน่นแสดงใบหน้าที่เจ็บใจ “ ผู้ใดจะคาดคิดเล่าว่าผลกระทบจากสิ่งที่เกิดขึ้นมันจะหนักหนามากขนาดนี้ ”
“ ถ้าเกิดว่าจะรู้ว่าผลกระทบจากสิ่งที่เกิดขึ้นมันหนักหนามากขนาดนี้ ข้าเองก็คงจะไม่ยกเลิกสัญญาการซื้อขายนั้นหรอก ”
เหล่าพ่อค้าภายในห้องแห่งนี้เริ่มถกเถียงกัน แน่นอนว่าพ่อค้าจ่ายในสถานที่แห่งนี้ถกเถียงกันเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น
สัญญาการซื้อขายที่ผิดพลาดทำให้พวกมันนั้นสูญเสียกำไรจำนวนมหาศาล มันเลยทำให้พวกมันนั้นจำเป็นจะต้องหาวิธีการรับมือกับปัญหาที่เกิดขึ้นในตอนนี้
ในขณะที่เหล่าพ่อค้ากำลังถกเถียงกันอย่างไม่หยุด ความแตกแยกเริ่มปรากฏขึ้นภายในสมาคมการค้าทางฝั่งตะวันตก
ในพริบตานั้นเองเสียงของคนผู้หนึ่งที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะดังขึ้นมา “ หยุดก่อน… ”
น้ำเสียงนุ่มลึกสุดขุมดังขึ้น เสียงที่ดังขึ้นมาสะท้านไปทั่วทั้งบริเวณ เหล่าพ่อค้าที่กำลังถกเถียงกันพากันเงียบ
พวกเขาใช้ดวงตาของตนหันไปมองยังต้นเสียงที่ดังขึ้นมา แววตาของคนพวกนี้มองไปอย่างคาดหวังและให้ความเคารพ
ชายผู้ที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะเป็นชายวัยกลางคน เขามีร่างกายสมส่วนดูสง่างามสวมใส่ชุดผ้าสีม่วงเข้ม มีท่าทางเคร่งขรึมจริงจังมีใบหน้าที่ดูน่าเชื่อถือ บนใบหน้ามีหนวดเคราประดับอยู่เล็กน้อยเพิ่มภูมิฐาน
คนผู้นี้ดูแตกต่างจากพ่อค้าภายในสถานที่แห่งนี้อย่างสิ้นเชิง แววตาสีดำเงาของเขาสะท้อนความสงบนิ่งภายในจิตใจ
ด้วยท่าทางที่ดูสุขุมและเป็นผู้นำ ไม่ว่าผู้ใดมายืนอยู่ตรงนี้ก็สามารถรู้ได้ในทันทีว่าคนพวกนี้คงจะเป็นหลงชิง
ชายผู้ที่เป็นผู้นำการค้าทางฝากตะวันตก คนพวกนี้สงบนิ่งดวงตาที่พับปิดอยู่ค่อยๆเปิดขึ้นมาอย่างช้าๆ
มองตรงไปที่เหล่าพ่อค้าที่พึ่งถกเถียงกันเสร็จเมื่อครู่ มีพ่อค้าผู้หนึ่งเอ่ยถามขึ้น “ มิทราบว่าท่านหัวหน้าต้องการจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ขอรับ แล้วก็มีความเห็นเป็นอย่างไร ”
“ คนที่พวกเราทำสัญญาการซื้อขายอยู่มิธรรมดา ”
“ มองดูจากจดหมายที่ตอบกลับมาในรอบนี้นางขอเงินเพิ่มไปอีก 1 เท่า ”
“ เห็นได้ชัดเจนว่านางรู้ว่าพวกเรานั้นกำลังโดนกดดันจากเราผู้ที่ต้องการสุราของนาง ”
“ ตอนที่พวกเราบอกว่าจะยกเลิกสัญญาการซื้อขาย แน่นอนว่าถ้าเป็นคนธรรมดาทั่วไปคงจะตื่นตระหนกกับสิ่งนั้นแล้วก็รีบตกลงกับสัญญาที่พวกเรายื่นไป ”
“ แต่ว่าคนพวกนี้กลับดูไม่สะทกสะท้านเกี่ยวกับเรื่องนั้นเลยแถมยังยอมยกเลิกสัญญาการซื้อขายที่มีมูลค่ามากขนาดนั้นอย่างง่ายดาย ”
“ เพียงแค่นี้ก็รู้แล้วว่านางไม่ธรรมดาคงจะมีวิสัยทัศน์การค้าที่ยอดเยี่ยมและก็มีประสบการณ์เป็นอย่างมาก ”
“ เอาล่ะไม่ต้องเถียงกันแล้วยอมตกลงกับสัญญานี้ของนาง ” หลงชิงตัดสินใจอย่างสุขุม
เมื่อได้ยินเช่นนั้นพ่อค้าบางส่วนพูดขึ้นด้วยท่าทางตื่นตระหนก “ แต่ว่าท่านหัวหน้าขอรับ ถ้ายอมรับสัญญาการซื้อขายนี้ล่ะก็ ”
“ พวกเราจะสูญเสียกำไรจำนวนมากเลยนะขอรับ ”
“ ข้าเคยบอกพวกเจ้าแล้วกำไรมากน้อยไม่สำคัญสมาคมการค้าฝั่งตะวันตกเน้นที่เหล่าผู้คนที่เป็นลูกค้าของพวกเรา ”
“ แน่นอนว่าพวกเขาย่อมต้องดูแลพวกเขาให้ดีที่สุด ในตอนนี้มีของที่พวกเขาต้องการการค้าขายครั้งนี้แม้ว่าจะได้กำไรน้อยลงมาหน่อย ”
“ แต่ก็สามารถรักษาเหล่าผู้ที่ทำการค้าขายกับพวกเราได้ไม่ใช่หรือ ” หลงชิงเหลือบตามอง
ด้วยคำพูดของพ่อค้าผู้นี้ทำให้พวกพ่อค้าที่นั่งอยู่ภายในห้องพักพากันเงียบสนิท พวกมันไม่มีผู้ใดแม้คิดจะเปิดปาก
เพราะว่าสิ่งที่คนพวกนี้พูดมานั้นคือความจริง พวกมันไม่สามารถหาประเด็นมาโต้แย้งได้เลยแม้แต่น้อย
“ นี่คือทางเลือกที่ดีที่สุดแล้วพวกเราไม่มีทางเลือกมากนัก เพราะแบบนั้นคงจะต้องตกลงกับสัญญาการซื้อขายนี้ของนางไปเพื่อรักษากลุ่มลูกค้าเดิมของพวกเราเอาไว้ ”
“ เข้าใจแล้วขอรับ ” เหล่าพ่อค้าของสมาคมตะวันตกพากันก้มศีรษะตอบรับ
หลังจากนั้นสัญญาการซื้อขายที่ไม่มีผู้ใดคาดคิดก็ถูกตอบรับอย่างง่ายดาย
จบบท