ข้ามมิติมาเลี้ยงน้องพร้อมกับระบบสุ่มสุดกวน

        คุณชายน้อยทั้งสามของไร่ตระกูลหวังต่างตื่นเต้นยินดีที่จะได้ไปเที่ยวเมืองหลวงในวันพรุ่งนี้ อีกทั้งพวกเขายังได้เล่าให้ไฉ่หงตัวน้อยฟังถึงเรื่องก่อนหน้านี้ที่พวกเขาได้ไปเที่ยวเมืองท่าและขากลับเจอโจรป่าดักปล้น แต่พี่ใหญ่ผู้เก่งกาจได้สังหารโจรป่าจนหมดสิ้น ไฉ่หงได้แต่อิจฉาถ้ามันได้อยู่ในสถานการณ์นั้นนายท่านไม่ต้องเหนื่อยให้เปลืองแรงมันจะเผาโจรชั่วเหล่านั้นให้สิ้นไปเลยทีเดียว

        เฟิ่งหลงกับเฟิ่งจินต่างช่วยกันเตรียมเสื้อผ้าที่จะนำไปท่องเที่ยว แต่สำหรับไฉ่หงแล้วมันแค่เปลี่ยนเสื้อผ้าได้ตามที่ต้องการย่อมไม่จำเป็นต้องจัดเสื้อผ้าให้ยุ่งยาก

        “เด็ก ๆ จัดเสื้อผ้ากันแล้วหรือ สงสัยตื่นเต้นที่จะได้ไปท่องเที่ยวเมืองหลวงใช่หรือไม่”

        “ขอรับพี่ใหญ่ พวกข้าช่วยกันเตรียมไว้ก่อนขอรับ เผื่อมีอะไรที่ตกหล่นจะได้เตรียมได้ทันขอรับ” เฟิ่งจิน

        “ใช่ขอรับพี่ใหญ่ แต่ว่าเราจะให้เสี่ยวหนิวเสี่ยวหน่ายลากเกวียนของพวกเราหรือขอรับ เสี่ยวหน่ายมันกำลังตั้งท้อง มันจะพาพวกเราไปไหวหรือไม่ขอรับ” เฟิ่งหลง

        “อืม..คราวนี้เราคงต้องให้เจ้าเทาพาเราไปเที่ยวเมืองหลวงแล้วหล่ะ ปล่อยให้เสี่ยวหนิวเสี่ยวหน่ายอยู่ที่ไร่จะดีกว่า”

        “ท่านจะให้เจ้าลาตัวนั้นพาพวกเราไปเมืองหลวง มันคงไม่ตายกลางทางก่อนนะขอรับ ทำไมเราไม่เหาะไปกันหล่ะ” ไฉ่หงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

        “ใครจะไปเหาะหรือลอยได้แบบเจ้ากัน แต่ถ้าเหาะไปจริง ผู้อื่นมาเห็นเข้าก็วุ่นวายกันพอดี ส่วนเจ้าเทานั้นเจ้าอย่าไปดูเบามันนัก มันกินดื่มผักปราณกับน้ำสูตรพิเศษของข้าทุกวันมันย่อมแข็งแรงยิ่งกว่าสัตว์เทียมเกวียนตัวใดในแคว้นเย่วแล้วหล่ะ”

        เฟิ่งเทียนจะทดลองให้เจ้าเทากินผลเวหาอสูรที่ได้จากด่านศิลาลอยฟ้าด้วย เขาอยากจะรู้ว่าที่เสี่ยวเป่าได้โม้ว่าสัตว์ตัวใดได้กินจะเดินทางได้ถึงหนึ่งพันลี้โดยไม่ต้องพักและไม่กระหายหิวจะจริงหรือไม่ แต่ถึงแม้ว่าเจ้าเทาจะไม่ต้องพักแต่เขากับน้อง ๆ ย่อมต้องพักในโรงเตี๊ยมรายทาง ถ้าเป็นเช่นนั้นเขาจะให้มันกินผลเวหาอสูรสักหนึ่งส่วนพอให้มันมีกำลังเพียงเท่านั้น

        “เอาหล่ะนี่ก็ดึกแล้วพวกเจ้าทั้งสามก็เข้านอนได้แล้ว โดยเฉพาะน้องเล็กเจ้าอย่าแอบออกไปซุกซนในไร่ยามค่ำคืนโดยเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นพรุ่งนี้เจ้าอาจจะอดไปท่องเที่ยวก็เป็นได้”

        “ขอรับ ข้าจะนอนกับพี่ ๆ ทั้งสองแล้วขอรับ แต่ว่าพรุ่งนี้เช้าท่านต้องทำอาหารจานเนื้ออร่อย ๆ ให้ข้าด้วยนะขอรับ”

        “อืม ถ้าเจ้าเชื่อฟังข้าย่อมมีของอร่อยให้เจ้าและน้อง ๆ ทั้งสองแน่นอน ฝันดีนะเด็ก ๆ”

        “ฝันดีขอรับพี่ใหญ่”

**************************

        เช้านี้เฟิ่งเทียนให้คนงานในไร่ไปเหมาไก่จากตลาดมาสองร้อยตัว ส่วนหนึ่งเขานำมาให้แม่ครัวทำข้าวมันไก่ต้มเนื้อนุ่มกินคู่กับน้ำแกงฟักซดคล่องคอ ชูรสด้วยน้ำจิ้มรสเด็ดจากเต้าเจี้ยวที่โขลกพริกขี้หนูเม็ดเล็กกับขิงลงไปโขลกรวมกัน ส่วนของเด็ก ๆ เป็นน้ำจิ้มไม่ใส่พริกใส่เพียงขิงกับเต้าเจี้ยวเท่านั้น คนงานชายก็ชื่นชอบทั้งเนื้อไก่ต้มและเครื่องในไก่เรียกได้ว่าอิ่มอร่อยกันอย่างเต็มที่

        บริเวณข้างโรงอาหารก็มีโอ่งดินเผาใบใหญ่ที่เฟิ่งเทียนให้ผู้คุ้มกันไปหาซื้อมา ภายในโอ่งนั้นเฟิ่งเทียนสุมถ่านจนร้อนระอุและกลบด้วยขี้เถ้าเพื่อลดความแรงของไฟจากนั้นจึงนำไก่ที่หมักด้วยสูตรพิเศษนำมาห้อยไว้ภายในโอ่งแล้วจิงปิดฝาโอ่งเพื่อให้ไก่สุก กลิ่นไก่อบโอ่งที่เริ่มสุกส่งกลิ่นหอมฉุยตลบอบอวลไปทั้งไร่ เหล่าคนงานที่นั่งกินข้าวมันไก่แสนอร่อยไปด้วยสูดกลิ่นหอมของไก่ย่างสูตรพิเศษของนายท่านไปด้วยก็ยิ่งช่วยทำให้เจริญอาหาร ที่ขาดไม่ได้คือไฉ่หงตัวน้อยที่นั่งน้ำลายไหลเฝ้าโอ่งใบใหญ่สิบโอ่งที่ภายในแต่ละโอ่งมีไก่ห้อยอยู่โอ่งละสิบตัว เฟิ่งหลงเฟิ่งจินก็ไม่น้อยหน้านั่งปักหลักรอกินไก่อบแบบใหม่ที่เฟิ่งเทียนเพิ่งทำให้พวกเขากินเป็นครั้งแรก พวกเขาทั้งสองคนก็จะไม่ยอมพลาดเช่นกัน บรรดาสัตว์อสูรนั่งรายล้อมเด็ก ๆ ทั้งสามเพื่อนั่งรอไก่อบโอ่งอยู่เช่นกัน

        เฟิ่งเทียนนำไก่ที่สุกได้ที่น้ำมันที่ไหลอาบผิวของไก่ก็ยิ่งทำให้หนังไก่มีความหอมกรอบนอกนุ่มใน เด็กหนุ่มนำไก่ออกมาพักให้หายร้อนแล้วจึงสับไก่เป็นชิ้นเพื่อให้น้อง ๆ ฝาแฝดของเขาได้กินสะดวก ส่วนของไฉ่หงเขาสับไก่อย่างละครึ่งตัวเพื่อให้เจ้าตัวน้อยถือไก่กินได้ทั้งสองข้าง ส่วนสัตว์อสูรนั้นก็รับไก่ไปกินคนละตัวสองตัวอย่างจุใจ ไม่ถึงครึ่งชั่วยามไก่อบโอ่งเกือบหนึ่งร้อยตัวได้อันตรธานหายไปในพริบตา เฟิ่งจินกับเฟิ่งหลงก็กินไก่อบแค่หนึ่งตัวก็แทบจะกินไม่หมดอยู่แล้ว ไฉ่หงกินไก่อบไปหกสิบตัว สัตว์อสูรทั้งหกตัวก็กินไปสามสิบกว่าตัว เหลือเพียงไก่อบส่วนของเฟิ่งเทียนเพียงตัวเดียวเท่านั้น

        “อ๊าา  ไก่อบโอ่งนี่อร่อยมาก ๆ เลยขอรับพี่ใหญ่” เฟิ่งจิน

        “ใช่ ๆ ข้าไม่เคยกินไก่อบแบบนี้มาก่อนเลยขอรับพี่ใหญ่” เฟิ่งหลง

        “พี่ใหญ่ท่านดูข้าสิ พุงของข้าป่องออกมาด้วย ไก่อบของท่านช่างเยี่ยมยอดจริง ๆ ” ไฉ่หง

        “หึ จะไม่ให้พุงเจ้าป่องได้อย่างไรกัน เจ้ากินไก่อบของข้าเข้าไปถึงหกสิบตัว ถ้าเจ้าเป็นมนุษย์เช่นข้าก็คงจะท้องแตกตายนานแล้ว”

        “ฮิ ฮิ ก็ข้าคือไฉ่หงผู้ไร้เทียมทานอย่างไรหล่ะขอรับ กระเพาะของข้ายังสามารถกักเก็บไก่อบไว้ในนั้นได้อีกหลายร้อยตัวขอรับ”

        “พอ ๆ ๆ แค่นี้ไก่ก็แทบจะหมดตลาดกันอยู่แล้ว เจ้าก็แบ่งไก่ให้ชาวบ้านคนอื่นได้กินกันบ้างเถอะ เอาหล่ะเมื่อพวกเจ้ากินกันอิ่มดีแล้วก็ไปเตรียมตัวได้แล้ว เดี๋ยวอีกสักหนึ่งชั่วยามเราจะออกเดินทางกัน พี่ใหญ่จะไปสั่งความกับเหล่าคนงานก่อน พวกเจ้าก็ไปเตรียมของที่จะเอาขึ้นเกวียนเดี๋ยวพี่ฉางไห่กับพี่ฉางเหอจะช่วยเก็บขึ้นเกวียนให้ ส่วนเสี่ยวเฉิงเสี่ยวไฉ่พวกเจ้าลดขนาดตัวลงให้มีขนาดพอ ๆ กับลูกของพวกเจ้าไม่เช่นนั้นผู้คนในเมืองหลวงอาจจะตื่นตกใจกันได้ ส่วนเสี่ยวเฮยเสี่ยวหู่ฝากดูแลพวกเขาที่เกวียนด้วย”

        “ขอรับพี่ใหญ่”

        “ขอรับนายท่าน”

        เฟิ่งเทียนเดินเข้ามาสั่งความกับพ่อบ้านพร้อมกับฝากถุงเงินค่าใช้จ่ายค่าอาหารของเหล่าคนงานในช่วงเจ็ดวันที่พวกเขาไม่อยู่ อีกทั้งกำชับให้คนงานดูแลแปลงผักทั้งสองแปลงรวมถึงสวนผลไม้บนภูเขาด้วยเช่นกัน ส่วนเด็กๆก็ให้อยู่ช่วยงานกับศึกษาตำราที่ไร่ไม่ต้องไปช่วยขายของที่ร้านค้าผัก  

        ก่อนที่จะไปเมืองหลวงเฟิ่งเทียนได้เก็บเกี่ยวผักปราณทั้งหมดไว้ในระบบของเสี่ยวเป่าแล้ว ในตอนนี้แปลงผักปราณมีเพียงต้นอ่อนทั้งหมดที่ปลูกตามปกติไม่มีอะไรพิเศษ เหล่าคนงานสามารถดูแลได้เป็นปกติ เพราะเมื่อเขากลับมาเขาจึงจะรดน้ำแปลงผักปราณเหล่านั้นด้วยน้ำทิพย์วารีสวรรค์อีกที

        เด็ก ๆ กับบรรดาสัตว์อสูรทั้งหลายต่างมารอเฟิ่งเทียนอยู่ที่เกวียนคันใหญ่ที่มีเจ้าเทายืนเทียมเกวียนอยู่ หากใครได้มาเห็นลาหนุ่มมาเทียมเกวียนขนาดใหญ่แบบนี้เข้าก็คงจะมีคนดูถูกที่เฟิ่งเทียนคิดอุตรินำลาหนุ่มเพียงตัวเดียวมาเทียมเกวียนขนาดใหญ่แทนวัวลาก เพราะกำลังของลาหนุ่มไฉนเลยจะมาเทียบกับวัวหนุ่มวัวสาวได้

        “ไงเจ้าเทา เจ้าพร้อมที่จะพาพวกข้าไปเที่ยวเมืองหลวงแล้วหรือไม่”

        “พรืด เจ้านายข้าพร้อมเสมอ แต่ข้าขอผิงกั่วสักลูกสองลูกก่อนเดินทางได้หรือไม่ขอรับ”

        “หึ! ขับรถต้องเติมน้ำมัน หากหันมาขับขี่เจ้าก็ต้องเติมผิงกั่วสินะ”

        เฟิ่งเทียนได้แต่ส่ายหัวกับเจ้าเทาที่ชอบกินผิงกั่วปราณในมิติของเสี่ยวเฮยเป็นอย่างมาก จนทุกวันนี้ทุกมื้อของเจ้าเทาอย่างน้อยต้องมีผิงกั่วให้มันกินสักลูกมันก็จะพอใจ ไม่เช่นนั้นมันก็จะร้องเรียกเขาอยู่ทั้งวัน ยามที่เขาฟังมันไม่เข้าใจก็ไม่เป็นอะไรหรอก แต่ตอนนี้เขาฟังมันรู้เรื่องจะให้ทนฟังมันคร่ำครวญถึงลูกผิงกั่วทั้งวันก็คงจะไม่ไหว ดังนั้นเขาจึงต้องขอลูกผิงกั่วของเฮยหู่ที่มีอยู่มากในมิติเอามาให้มันกินในทุก ๆ วัน วันละสามผล 

เฟิ่งเทียนให้เจ้าเทาได้กินผิงกั่วสมใจอยากรวมถึงได้กินผลอสูรเวหาครึ่งลูกเข้าไปด้วย เมื่อเจ้าเทาได้กินผลเวหาอสูรเข้าไปกำลังวังชาของมันก็เปี่ยมล้นน้ำหนักของเกวียนใหญ่ที่มันแบกอยู่ก็เบาดุจปุยนุ่น สติของมันก็ดูจะแจ่มชัดเป็นเจ้าลาสุดคึกคักที่พร้อมจะวิ่งห้อตะบึงไปเมืองหลวงในทันที

เฟิ่งเทียนตรงจสอบสัมภาระจากนั้นก็เก็บของทุกสิ่งเข้าไว้ในช่องมิติเพื่อประหยัดพื้นที่ เด็ก ๆ ถูกอุ้มขึ้นเกวียน สัตว์อสูรทั้งหกประกอบด้วยครอบครัวของเสี่ยวเฉิง เสี่ยวเฮย เสี่ยวหู่ก็กระโจนขึ้นไปอยู่บริเวณท้ายเกวียนที่เฟิ่งเทียนตีไม้ระแนงเพิ่มให้เพื่อให้เหล่าสัตว์อสูรได้นอนอาบแดดขณะเดินทาง          ภายในเกวียนมีฟูกนุ่มและหมอนอิงหลายใบรวมถึงมีโต๊ะน้ำชาขนาดเล็กด้านข้างมีหีบขนมอบ ขนมกวน ซาลาเปาไส้เนื้อสำหรับเด็ก ๆ  อีกหีบเป็นเนื้ออบของเหล่าสัตว์อสูรเพื่อให้พวกมันได้เอาไว้กินเล่น  แต่มื้ออาหารหลักจำพวกเนื้ออสูรย่างเกือบร้อยตัวที่พวกมันขยันออกไปล่าเพื่อเป็นเสบียงในระหว่างเดินทางก็ถูกเฟิ่งเทียนจัดการและเก็บไว้ในมิติของเสี่ยวเฮยไว้แล้ว

        “เสี่ยวเป่า เปิดระบบรักษาความปลอดภัยครอบคลุมไร่ตลอด 24 ชั่วโมงในช่วงที่พวกเราไม่อยู่ด้วยรวมถึงเกวียนของพวกเราด้วยหล่ะ”

        [เปิดระบบรักษาความปลอดภัยไร่ตระกูลหวัง และเปิดระบบป้องกันภันครอบคลุมเกวียนในระยะสิบเมตร] 

        “อืม..เอาหล่ะเริ่มออกเดินทางได้ ส่วนเจ้าเทาเจ้าก็อย่าคึกให้มากนักเดินทางระมัดระวังอย่าวิ่งเร็วเกินไป แล้วก็ฟังคำสั่งของพี่ฉางไห่ พี่ฉางเหอด้วยหล่ะ”

        “ข้ารู้แล้วหน่าเจ้านาย ลาหนุ่มสุดหล่อเช่นข้าย่อมรู้ความเสมอ”

        “อือ เอาแล้วแต่ที่เจ้าว่า ถ้าเจ้าพาพวกข้าไปเมืองหลวงได้อย่างปลอดภัยขากลับข้าจะพาเจ้าไปเลือกคู่ เจ้าจะได้ไม่ต้องไปอิจฉาเสี่ยวหนิวเสี่ยวหน่ายอีกต่อไป”

        “พรืด ฮ่า ฮ่า ข้าจะมีคู่แล้วข้าจะเลือกลาตัวที่สวยที่สุดมาเป็นคู่ของข้าเลยขอรับ”

        “อืม ขากลับเจ้าก็ไปเลือกคู่กับข้าก็แล้วกัน เอาหล่ะออกเดินทางได้จำไว้ว่าอย่าวิ่งเร็วเกินไปค่ำที่ไหนเราจะหยุดแวะพักกันที่นั่น”

        “พรืด ! ขอรับเจ้านาย”

        เจ้าเทาส่งเสียงร้องเพื่อส่งสัญญาณว่ามันพร้อมที่จะออกเดินทางแล้ว มันลากเทียมเกวียนขนาดใหญ่ออกจากไร่ผ่านคันนาและบ้านของผู้คนในหมู่บ้านป่าหมอกโดยมีผู้คุ้มกันทั้งสองคนนั่งคอยบังคับทางมันไปด้วย เด็ก ๆ ทั้งสามยื่นหน้าออกมาโบกมือทักทายพร้อมกับตะโกนบอกว่าพวกตนจะไปเที่ยวเมืองหลวง ชาวบ้านทั้งหลายที่เพิ่งเห็นหน้าไฉ่หงก็คิดว่าคงจะเป็นเด็กที่เฟิ่งเทียนรับซื้อมาจากพ่อค้าทาส หากไฉ่หงตัวแสบรู้ความคิดของชาวบ้านเหล่านี้คงจะต้องโมโหจนพ่นไฟเผาไม่ให้เหลือแม้แต่โครงกระดูกเป็นแน่

        “ฮิ ฮิ ในที่สุดพวกเราก็ได้ออกมาท่องเที่ยวเหมือนกับคราวก่อนเลยขอรัับพี่ใหญ่” เฟิ่งจิน

        “พี่ใหญ่ขอรับพวกเราไปเมืองหลวงแล้วจะได้เจอกับท่านปู่หรือไม่ขอรับ”

        “แล้วพวกเจ้าอยากเจอท่านปู่หรือไม่หล่ะ? ถ้าพวกเจ้าอยากเจอท่านปู่พี่ใหญ่ก็จะพาพวกเจ้าไปคารวะได้”

        “พวกเราไม่อยากเจอกับท่านปู่กับท่านย่ารวมถึงท่านอาด้วยขอรับ”

        “อืม ในเมื่อพวกเจ้าไม่อยากเจอ เราก็ไม่ต้องเจอ พี่ใหญ่จะพาพวกเจ้าไปเที่ยวให้มีความสุข อะไรที่ไม่มีความสุขพี่ใหญ่จะไม่ให้พวกเจ้าต้องเผชิญหรอกน้องรองน้องสาม , น้องเล็กเจ้าจะไปแย่งที่นั่งของพวกเสี่ยวเฮยทำไมกัน แล้วหีบเนื้อแห้งนั่นเป็นของพวกมันหากเจ้าหิวก็มาดื่มน้ำกับซาลาเปาเนื้อที่ข้าเตรียมไว้ให้จะดีกว่า” 

        เฟิ่งเทียนได้แต่ส่ายหัวนี่ก็อีกคนไม่รู้ว่าเมื่อไปถึงเมืองหลวงได้มันจะแอบไปดูหน้าฮ่องเต้จริงหรือไม่ ไฉ่หงในชุดผ้าไหมสีทองปักลายเมฆสีรุ้งและมีไข่มังกรสีทองประกายรุ้งประดับอยู่บนก้อนเมฆนั้น เจ้าตัวน้อยนี้เมื่อเปลี่ยนชุดใส่ทีไรก็ต้องทำหน้าหงิกหน้างอเพราะใส่ชุดลายมังกรตามที่ต้องการไม่ได้ เฟิ่งเทียนกลัวใจเจ้าตัวน้อยนี่เหลือเกินว่ามันจะบุกเข้าไปวังหลวงเพื่อเผาชุดฉลองพระองค์ของฮ่องเต้เหมือนกับที่เคยพูดไว้หรือไม่ ถ้าเป็นจริงอย่างที่พูดเขาคงต้องเก็บเจ้าตัวน้อยนี้ไว้ในมิติของเสี่ยวเฮยอย่าถาวรเป็นแน่ 

*******************