“แย่แล้ว ยายแก่ฮั่วจะฆ่าคนแล้ว!”
อีกด้านหนึ่ง ในที่สุดยายแก่ฮั่วก็สามารถแย่งธนบัตรปึกนั้นมาจากมือหลานสาวได้สำเร็จ
ฮั่วเสี่ยวเหวินนอนอยู่บนพื้น เธอรู้สึกเ็ปไปทั่วร่างยายแก่ฮั่วทุบตีเธอไม่ต่างกับเดรัจฉาน ไม่ใช่สิ ยายแก่ยังดีกับสัตว์มากกว่าเธออีกกระมัง
ยายแก่ฮั่วใช้นิ้วแตะน้ำลายนับธนบัตรอย่างตื่นเต้น นางนับซ้ำอยู่สี่ห้ารอบทั้งหมดเป็เงินมากถึงห้าร้อยหยวน นางเก็บเงินลงในกระเป๋าเสื้อของชุดชั้นในอย่างมีความสุขจากนั้นจึงหันมองหลานสาวบนพื้นด้วยสายตาเหยียดหยาม
“แกมันกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา สักวันแกจะต้องตายอยู่ข้างนอกนั่น”
บนเตียงนอนเก่าใกล้ผุพัง แผลที่เพิ่งปฐมพยาบาลมาใหม่ของจางเจียิได้ปริออกอีกรอบตาทั้งสองข้างของเขาช้ำเป็หมีแพนด้า และเบ้าตาได้เปลี่ยนสีกลายเป็สีม่วงแล้วเรียบร้อยเขาถูกฮั่วต้าซานกดเข้ากับเตียง และต่อยหมัดลงบนตัว มือทั้งสองถูกอีกฝ่ายจับไว้แน่นด้วยมือข้างหนึ่งทำให้เขาไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ แต่กระนั้นเขาก็ยังคงกัดฟันแน่น ไม่ส่งเสียงร้องออกมาสักคำ
“พวกเธอสองคนมาทำอะไรอีก?”
หัวหน้าหมู่บ้านมาปรากฏตัวที่บ้านจางอีกครั้ง โดยมีหลิวชุ่ยฟางตามหลังมาและยังมีผู้คนที่ตามมาดูเื่สนุกอีกจำนวนหนึ่ง ในหมู่บ้านทุรกันดารแห่งนี้ ชาวบ้านไม่มีความบันเทิงอื่นใดอีกนอกจากเื่ของชาวบ้าน
ยายแก่ฮั่วลุกไปลากลูกชายออกมา และยังลากฮั่วเสี่ยวเหวินที่นอนอยู่บนพื้นให้ออกมาด้วยกัน
“หัวหน้าหมู่บ้าน ฉันไม่ได้สร้างเื่นะแต่นังเด็กนี่ขโมยเงินไปจากบ้านฉันเอง อายุแค่นี้แต่กลับขโมยของเสียแล้ว หากวันหน้าบ้านไหนมีของหายทุกคนคงมาหาที่บ้านของฉันหมด”
นางยืนกอดอก หน้าตามีชีวิตชีวาเพราะเพิ่งได้เงินมาหลายร้อยหยวน
ฮั่วเสี่ยวเหวินถลึงตาใส่เธอ “พวกคุณสองคนนั่นแหละที่ขโมย นี่เป็เงินที่คุณลุงทิ้งไว้ให้ฉันฉันไม่ได้ขโมยมาจากใคร”
ชาวบ้านะเิเสียงหัวเราะ
“ลุงเธอให้มา? เธออายุเท่าไรกันลุงจะให้เงินเธอเยอะขนาดนี้เลยหรือ?”
ยายแก่ฮั่วแย้งกลับ นางสมองไวมากกับเื่แบบนี้
ทุกคนหันมองมาทางฮั่วเสี่ยวเหวินอีกครั้ง อยากจะฟังว่าเด็กผู้หญิงคนนี้จะพูดอะไร
ฮั่วเสี่ยวเหวินหันไปหาหัวหน้าหมู่บ้าน “ฉันจะแจ้งความ นี่คือเงินของฉัน ก่อนหน้านี้คุณลุงซื้อข้าวสารกับแป้งหมี่ไว้ให้แต่เขาอาศัยจังหวะที่พวกเราไม่อยู่บ้านเข้ามาขโมยไป จากนั้นก็มาขโมยเงินต่อ”
เธอแทนฮั่วต้าซานว่าเขา ไม่ใช่คำว่าพ่อ
ตำรวจมาถึงเร็วมาก สีหน้าของยายแก่ฮั่วไม่สู้ดีเล็กน้อยส่วนหลิวชุ่ยฟางก็ยืนยืดคอยาวกอดโถอยู่ข้างคนทั้งสอง นางทำหูผึ่งคอยฟังเื่ราวที่จะเกิดขึ้น
“ใครเป็คนแจ้งความ?”
ฮั่วเสี่ยวเหวินเดินออกมากอดขาตำรวจ
“คุณอาตำรวจ สองคนนี้บุกบ้านฉันกับพี่ชายขนเสบียงที่คุณลุงฉันซื้อให้กลับไปหมด แล้วยังแย่งเงินห้าร้อยหยวนที่คุณลุงทิ้งไว้ให้ฉันด้วย”
ยายแก่ฮั่วรีบโต้กลับเสียงแหลม “นังเด็กชั่ว ขโมยเงินไปจากบ้านก็แย่พออยู่แล้วยังจะกล้ากล่าวหาฉันทั้งที่ตัวเองเป็ฝ่ายผิดอีก หากวันนี้ไม่สั่งสอนแกให้หลาบจำ ก็ไม่รู้ว่าวันหน้าแกจะไปทำเื่ขายหน้าขนาดไหน”
ตำรวจในชุดเครื่องแบบทั้งสองคนงงงวย ไม่รู้ว่าควรฟังฝ่ายใดจึงตัดสินใจหันไปหาหัวหน้าหมู่บ้าน
“คุณเป็คนโทรศัพท์แจ้งความสินะ เช่นนั้นมาอธิบายสถานการณ์ที่เกิดขึ้นก็แล้วกัน”
หัวหน้าหมู่บ้านขมวดคิ้วก้าวออกมา จริงอยู่ที่เขาเป็คนโทรแจ้งความแต่นั่นเพราะเห็นว่าถ้าปล่อยไว้ต่อไปอาจจะมีคนถึงแก่ชีวิต
“ความจริงผมไม่รู้เช่นกันว่าเื่ราวเป็มาอย่างไรตอนที่มาถึงก็เห็นพวกเขาสู้กันแล้ว และจากนั้นพวกคุณก็มา”
หลิวชุ่ยฟางที่ยืดคอยาวรอฟังอยู่ก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยนี่ต่างกับที่เธอคิดไว้ แต่เธอไม่กล้าโวยวายกับตำรวจ
ยายแก่ฮั่วมองตำรวจที่มีตำแหน่งเป็หัวหน้า
“คุณตำรวจ คือแบบนี้ค่ะ”
นางหันตัวบังสายตาคนอื่น แล้วแอบยัดธนบัตรใส่มือตำรวจ แต่ฮั่วเสี่ยวเหวินเห็นเข้าพอดี
จังหวะที่เธอจะร้องเปิดโปง สายตาที่ตำรวจมองมาก็ได้เปลี่ยนไปแล้ว
“เด็กคนนี้นี่ อายุแค่นี้แต่ไม่รู้จักหัดทำเื่ดีๆเห็นแก่เธอที่ยังเด็ก ครั้งนี้จะปล่อยไปก่อน แต่ถ้ามีครั้งหน้าคงต้องจับเข้าคุก”
ฮั่วเสี่ยวเหวินมองยายแก่ฮั่วกับหัวหน้าหมู่บ้านอึ้งๆ จากนั้นสายตาก็ได้เลื่อนไปมองตำรวจและชาวบ้านที่มามุงดูอยู่โดยรอบ ก่อนจะหัวเราะออกมา
“เด็ก... เด็กคนนี้คงไม่ได้เสียสติไปแล้วกระมัง”
หลิวชุ่ยฟางพูดติดอ่าง
ตำรวจไม่กล้าสบสายตาที่แผดเผาของฮั่วเสี่ยวเหวินที่กำลังจ้องมองมาเลยแม้แต่น้อย
“เื่วันนี้พอแค่นี้แหละ ทุกคนแยกย้ายได้”
ยายแก่ฮั่วลูบเงินในกระเป๋าเสื้อของตัวเองอย่างพึงพอใจนี่คือเงินที่ตกมาจากฟ้าโดยแท้ เมื่อนึกถึงข้าวสารกับแป้งหมี่ที่ลูกชายขนกลับมาก่อนหน้านี้รอยเหี่ยวย่นบนหน้าก็แทบจะยืดออก
หล่อนมองฮั่วเสี่ยวเหวินด้วยความรังเกียจ
“ถ้าแกยังกล้าทำตัวไม่ดีอีก ฉันกับพ่อแกจะตีให้ตาย”
หลิวชุ่ยฟางปิดปากหัวเราะในความซวยของคนอื่น ชาวบ้านคนอื่นก็หัวเราะเช่นกันใครๆ ก็รู้ว่ายายแก่ฮั่วตั้งใจพูดให้คนอื่นได้ยิน
ตอนแรกฮั่วเสี่ยวเหวินตั้งใจจะให้ตำรวจช่วยทวงความยุติธรรมให้แก่เธอแต่ใครจะไปรู้ว่าพอตำรวจรับเงินจากยายแก่ฮั่วแล้วจะจากไปทันที ซ้ำยังแสร้งทำเป็อบรมสั่งสอนเธออีกสองสามประโยค
ความโกรธแค้นในใจของเธอไม่มีที่ให้ระบาย หัวหน้าหมู่บ้านเดินเข้ามาหาและพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเข้มงวด “อย่างไรเธอก็เป็เด็กผู้หญิง ไม่ควรเอาแต่อยู่กับไอ้หนูบ้านจาง จงยอมรับผิดกับคุณย่าคุณพ่อแล้วกลับบ้านเถอะ”
นี่มันอะไรกัน ทำไมไม่พูดแบบนี้ตอนที่คุณลุงฉันอยู่ล่ะ
ฮั่วเสี่ยวเหวินเงยหน้าขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มประหลาด “ไม่ต้องมาห่วงเื่บ้านของฉัน รอไว้คุณลุงมาหาฉันจะบอกกับคุณลุงไปตามจริงว่าคุณดูแลฉันอย่างไร”
“เธอ”
ความรู้สึกที่ถูกข่มขู่ช่างไม่ดีเอาเสียเลย โดยเฉพาะถูกเด็กผู้หญิงตัวเล็กนิดเดียวข่มขู่นี้
“้าเงินไม่ใช่เหรอ ในเมื่อได้ไปแล้วยังมัวทำอะไรอยู่ไปจากที่นี่ซะ ที่นี่ไม่ต้อนรับพวกคุณ”
ไม่รู้ว่าฮั่วเสี่ยวเหวินไปเอาความกล้ามาจากไหน เธอหยิบไม้กวาดเก่าๆที่อยู่หน้าประตูมาฟาดใส่ยายแก่ฮั่ว
“บ้าไปแล้วๆ นังเด็กคนนี้มันปีกกล้าขาแข็งแล้วในเมื่อไม่กลับบ้าน เช่นนั้นก็เชิญตายอยู่ข้างนอกไปเลย บ้านฮั่วของฉันจะคิดเสียว่าไม่เคยเลี้ยงหลานทรพีแบบแก”
“รอแทบไม่ไหวอยู่แล้ว”
ยายแก่ฮั่วลากฮั่วต้าซานออกจากบ้านจาง โดยมีหลานสาวอายุไม่กี่ขวบถือไม้กวาดยืนอยู่หน้าประตูใบหน้าของจางเจียิที่อยู่ด้านหลังมีแต่คราบเื ชาวบ้านที่พากันมามุงดูเื่สนุกต่างพากันรู้สึกรังเกียจแสงอาทิตย์อัสดงเสี้ยวสุดท้ายสาดลงบนหน้าฮั่วเสี่ยวเหวิน เผยให้เห็นใบหน้าอันเด็ดเดี่ยวของเธอ
ไม่กี่นาทีต่อมา ชาวบ้านก็พากันแยกย้ายไปจากหน้าบ้านจางหัวหน้าหมู่บ้านมองฮั่วเสี่ยวเหวินเป็ครั้งสุดท้ายก่อนจะจากไปเช่นเดียวกัน
บ้านที่ก่อนหน้านี้วุ่นวายจนไก่หมากระเจิงเงียบลงอย่างฉับพลันความเงียบงันนี้พาให้ผู้คนรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย
1K
