“เฉิงเกอเกอ ...... ครู่เดียวเพียงครู่เดียวเท่านั้น” อันซีนางเอ่ย
จากที่เสวี่ยเฉิงจะลุกขยับกายขึ้นเขาก็มิได้กระทำ เขานั่งเป็หมอนหนุนให้นางอยู่อย่างนั้น อย่างเช่นในปีนั้น ยามที่นางยังเป้นเด็กตัวน้อยๆ ผมเปียในปีนั้น
“อันซีข้าเสวี่ยเฉิงจะปกป้องท่านไปชั่วชีวิต” เป็คำพูดในปีนั้นของเสวี่ยเฉิง ปีนี้ ณ ขณะนี้พิสูจน์แล้ว พิสูจน์ด้วยชีวิตของเขายามนี้เขากำลังใช้ชีวิตเพื่อนาง มีชีวิตเพื่อนางอยู่เป็ยาบำรุงให้แก่นาง
“กระหม่อมเต็มใจ” เสวี่ยเฉิงเอ่ยอย่างรู้ใจ ว่านางกำลังคิดสิ่งใดอยู่
“ข้าอยากมีชีวิตอยู่ก็จริงเื่นี้ให้พูดก็จริงตามนั้น.... แต่ข้าก็มิได้อยากให้ท่านตาย”
“กระหม่อมมิตายง่ายๆ หรอก กระหม่อมจะอยู่เพื่อพระองค์ไปชั่วชีวิต จะอยู่ให้ได้นานที่สุด” สิ้นคำพูดของเสวี่ยเฉิง
อันซีนางอาศัยจังหวะนั้น มอบจุมพิตเืให้แก่เขา.... นางขบกัดริมฝีปากของนางให้เืในกายของนางไหลรินสู่กายของเสวี่ยเฉิง.....
ในเวลานั้นเเม้นเสวี่ยเฉิงจะดิ้นรนหากเเต่เรี่ยวเเรงของเขาที่มีอยู่น้อยนิดก็มิอาจต้านทานเเรงของนางไว้ได้ จนในที่สุดเขาก็สิ้นเเรงที่จะขัดขืนเขาโอนอ่อนไปตามนาง ไม่นานอันซีนางก็ได้ถอนริมฝีปากจากปากของเสวี่ยเฉิง
นางถอนหายใจเฮือกใหญ่.... สองมือนางยังประคองใบหน้าของเสวี่ยเฉิง ยามนี้ใบหน้าของนางมีรอยยิ้มเกิดขึ้นเล็กน้อย มีรอยเืสีเเดงที่ปรากฎอยู่ที่ริมฝีปากของนาง หากเเต่ไม่นานมันก็เหือดเเห้งหายไปอย่างน่าอัศจรรย์
"ยามนี้เืในกายของเ้ากับข้าก็นับว่าไหลวนเป็น้ำหนึ่งเนื้อเดียวกันเเล้ว ต่อไปที่เจ็บก้จะมิเจ็บที่ปวดก็จะมิปวด ที่สำคัญคือข้า ตัวข้ามิได้เดียวดาย" อันซีนางเอ่ยด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มเล็กๆ ของนาง
ยามนั้นเสวี่ยเฉิงจะว่ายิ้มก็ยิ้มจะว่าร้องก็ร้อง จะว่าสุขใจก้สุขใจจะว่าทุกข์ก็ทุกข์ใจ..... ความรุ้สึกเช่นนี้อย่างจะบรรยาออกมาได้ มีเพียงเขาเเละนางเท่านั้นที่เข้าใจ
"ท่านทำเช่นนี้.... รู้ผลของมันหรือไม่? " เสวี่ยเฉิงเอ่ย
"ข้าย่อมรู้เเล้วเ้าเล่าที่..... รั้งิญญาให้ข้ามิตายจากก็รู้ผลของมันเเล้วมิใช่หรือ เหตุใดจึงทำ มิกลัวตายหรือ? " อันซีเอ่ย ดวงตานางมีน้ำใสๆ เอ่อคลอ
"ข้าเสวี่ยเฉิงเเม้นตายก็ไม่เสียใจ" เขาเอ่ยออกมาอย่างหนักเเน่น
"ข้าลู่อันซียอมตกนรกพันขุมเเทนเ้า" อันซีนางเอ่ยออก
ยามนี้เืในกายของนางเเละเขาไหลเวียนรวมกัน.... ต่อไปนี้นางเเม้นยังต้องดื่มเืจากกายเขาเเต่เขาก็จะไม่เ็ปอีกต่อไป หากเเต่ที่เเลกมาด้วยนั้นเป็ความสัมพันธ์ผิดศีลธรรมที่นางกับเขามิอาจที่จะเลี่ยงได้ นางจะอยู่โดยขาดเขาไม่ได้เเละเขาก็เช่นกัน
*****
หนึ่งเดือนต่อมา
เืที่ของเสวี่ยเฉิงถูกส่งมายังตำหนักเจียวฝานอย่างสม่ำเสมอใน ร่างกายของนางสามารถปรับสมดุลกลับมาเป้นแกติได้ในที่สุด เืในกายเสวี่ยเฉิงที่กรีดมาให้นางดื่ม บาดเเผลที่ข้อมือของเสวี่ยเฉิงก็หายไปอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเขาก็กลับกลายมาเป็เเข็งเเรงเสียยิ่งกว่าเก่าก่อน
สายสัมพันธ์ พันธะเืระหว่างนางกับเสวี่ยเฉิงหรือสามารถเรียกอีกได้อย่างหนึ่งนี่มันคือพันธธเสน่หาของคนทั้งคู่ ทำให้นางเเละเขาอยู่เพื่อกันเเละกัน เสวี่ยเฉิงที่มีใจพักดีต่อนางมานานหากนางมิทำพันธะเืกับเขา เขาก็จะตายจากไป เเต่หากนางเลือกทำพันธะเืกับเขาก็เท่ากับนางต้องทำผิดต่อเยียนสุน หากเป็ในอดีตนางคงมิมีทางทำ
หากเเต่เวลานี้เยียนสุนกับนาง นางมิจำเป็ต้องภักดีกับบุรุษเช่นเขาอีกต่อไป นางจะยังซื่อสัตย์กับบุรุษเช่นนั้นเเล้วละทิ้งชีวิตของผู้มีพระคุณอย่างเสวี่ยเฉิงเช่นนั้นหรือ นางทนนางอดทนมามาเกินที่พอเเล้ว
933
