บทที่ 34 คว้าชัยชนะ
เมื่อมาถึงฝ่ายวิชาการ ถานเจ๋อหยวนกล่าวให้กำลังใจนักศึกษาเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มแจกจ่ายรางวัล
เงินรางวัลจะโอนเข้าบัญชีธนาคารของแต่ละคนในภายหลัง มีเพียงยาชำระพลังเท่านั้นที่แจกให้แต่ละคนโดยตรง
เฉินชวนมองขวดเซรามิกที่ทำอย่างประณีตในมือ รู้สึกตื่นเต้นในใจ
ด้วยยาชำระพลัง 12 เม็ดนี้ เมื่อใช้ร่วมกับวิชาลมปราณกลืนวาฬ เขาสามารถเพิ่มคุณสมบัติได้อย่างน้อยสามถึงสี่แต้ม!
หลังจากแจกรางวัลเสร็จ นักศึกษาคนอื่น ๆ ก็จากไปอย่างมีความสุขเฉินชวน เสี่ยวลี่เฉิง และเฉิงซื่ออวี่ ทั้งสามคนถูกถานเจ๋อหยวนให้อยู่ต่อ
"อีกสองเดือนก็จะถึงการแข่งขันวรยุทธ์ระดับมหาวิทยาลัยแล้ว!"
"่เวลานี้พวกเธอจะต้องตั้งใจฝึกฝน พยายามก้าวข้ามขีดจำกัดให้ได้ก่อนการแข่งขัน!"
"ปีนี้มหาวิทยาลัยของเราจะได้ผลงานที่ดีหรือไม่ ขึ้นอยู่กับพวกเธอทั้งสามคนแล้ว!"
ถานเจ๋อหยวนมองทั้งสามคนด้วยสายตาที่เปล่งประกาย
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เฉินชวน
มหาวิทยาลัยทั่วไปไม่สามารถเทียบกับมหาวิทยาลัยเฉพาะทางที่ผลิตนักรบได้ ในมหาวิทยาลัยเฉพาะทาง มีนักศึกษานักรบที่แข็งแกร่งเกิดขึ้นมากมาย
ไม่ต้องพูดถึงที่อื่น มหาวิทยาลัยไห่อันจะมีนักศึกษานักสู้ระดับ 3 เพียงไม่กี่คนเท่านั้นใน่ใกล้สำเร็จการศึกษาของทุกปี
แต่จากที่ถานเจ๋อหยวนทราบ มหาวิทยาลัยเฉพาะทางหลายแห่งใน่เวลานี้มีนักสู้ระดับ 3 ถึงสี่หรือห้าคนแล้ว หลังจากสองเดือนผ่านไป จำนวนนี้อาจจะเพิ่มขึ้นอย่างน้อยเป็สองเท่า
นี่เป็เหตุผลหลักที่ทำให้มหาวิทยาลัยทั่วไปไม่สามารถเทียบกับมหาวิทยาลัยเฉพาะทางได้มาตลอด เมื่อได้ยินคำพูดของถานเจ๋อหยวน เสี่ยวลี่เฉิงและเฉิงซื่ออวี่ต่างมีสีหน้าเคร่งขรึม
พวกเขารู้ดีถึงความแข็งแกร่งของมหาวิทยาลัยเฉพาะทาง จึงเกิดความรู้สึกถึงแรงกดดันในใจทันที
ส่วนเฉินชวนสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในเมื่อการทดสอบประจำปีสามารถกระตุ้นความสำเร็จของระบบวินัยได้ในตนเอง การแข่งขันวรยุทธ์ระดับมหาวิทยาลัยก็น่าจะกระตุ้นได้เช่นกันไม่ใช่หรือ?
เพียงความคิดนี้ผุดขึ้น ตัวอักษรจำนวนมากก็ปรากฏตรงหน้าเขา
[การแสวงหาความก้าวหน้าไม่มีที่สิ้นสุด การปีนป่ายสู่จุดสูงสุดก็เป็หนึ่งในความมีวินัย!]
[คว้าอันดับหนึ่ง: ในการแข่งขันวรยุทธ์ระหว่างมหาวิทยาลัยที่เมืองไป๋จิงนำมหาวิทยาลัยไห่อันคว้าแชมป์ เมื่อสำเร็จจะได้รับ 4,000 แต้มวินัย]
เยี่ยมไปเลย!
ดวงตาของเฉินชวนสว่างวาบขึ้น เขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการกดความดีใจอันล้นหลามเอาไว้ ไม่ให้แสดงออกมาบนใบหน้า
อีกหนึ่งความสำเร็จ!
และรางวัลครั้งนี้มีถึง 4,000 แต้มวินัย!
เป็ความสำเร็จที่ให้รางวัลสูงที่สุดจนถึงตอนนี้! ดูเหมือนว่าการแข่งขันวรยุทธ์แบบนี้ น่าจะสามารถกระตุ้นความสำเร็จที่เกี่ยวข้องได้ เฉินชวนจดจำประเด็นนี้ไว้ในใจเงียบ ๆ จากนั้นก็รวบรวมสมาธิ กลับมาฟังคำพูดของถานเจ๋อหยวนต่อ
...
แม้หอักระดูกจะมีความสามารถในการรักษาอาการาเ็ แต่ไม่อาจชดเชยพละกำลังที่สูญเสียไปได้หลังจากผ่านการต่อสู้หลายครั้งติดต่อกัน ทั้งสามคนรู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้าง หลังจากออกจากฝ่ายวิชาการนักศึกษา ทั้งสามคนพูดคุยกันสั้น ๆ แล้วแยกย้ายกัน
เฉินชวนเดินทางออกจากมหาวิทยาลัยแล้วกลับบ้านโดยตรงเมื่อกลับถึงบ้าน สิ่งแรกที่เขาทำคือตรวจสอบความสำเร็จ ไม่น่าแปลกใจที่ความสำเร็จ ‘จ้าวแห่งความเป็เลิศ’ ได้สำเร็จแล้ว ได้รับ 1,000 แต้มวินัย
จนถึงตอนนี้ เฉินชวนมี 2,500 แต้มวินัยในมือแล้ว เขาเปิดร้านค้าแลกเปลี่ยนและแลกถุงมือรวบรวมพลังโดยไม่ลังเลเลย ถุงมือรวบรวมพลังมีสีเงินอ่อนทั้งชิ้น บนนั้นปักลวดลายประณีตที่ดูคล้ายแผงวงจรไฟฟ้า ดูทันสมัยมาก
เฉินชวนััที่พื้นผิว รู้สึกเหมือนวัสดุหนัง แต่ก็มีความแตกต่างอยู่บ้างดูเหมือนว่าถุงมือรวบรวมพลังยังมีฟังก์ชันการปรับตัวอัตโนมัติด้วย แม้ตอนแรกดูเหมือนขนาดจะใหญ่ไปสักหน่อย แต่เมื่อสวมบนมือแล้วก็หดตัวทันที พอดีกับฝ่ามือของเฉินชวนอย่างลงตัว
รู้สึกเหมือนมีิัอีกชั้นหนึ่งบนฝ่ามือ
เฉินชวนรู้สึกตื่นเต้น เขาฝึกฝนหมัดอัสนีบาตในห้องนั่งเล่นหนึ่งรอบ และแน่นอน เขารู้สึกได้ถึงพลังของกำปั้นที่เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน
"ไม่เลว!"
เฉินชวนเผยรอยยิ้มที่พอใจ ด้วยถุงมือรวมพลังนี้ พลังของหมัดอัสนีบาตระดับจินอูจะยิ่งมีประสิทธิภาพมากขึ้นอีกระดับ!
ร้านค้าแลกเปลี่ยนต้องรออีกกว่า 23 ชั่วโมงถึงจะรีเฟรช เฉินชวนจึงไม่เสียเวลา เริ่มฝึกฝนดุจเงาตามตัวและวิชาดาบเงาสิ้นสูญในห้องห้องนั่งเล่น
ผลการทดสอบประจำปีแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วเมื่อทราบว่าเฉินชวนได้อันดับหนึ่งในการทสอบประจำปี หลายคนต่างตกตะลึง แม้ว่าการที่เฉินชวนเอาชนะจางซิวไห่จะทำให้หลายคนใแล้ว
แต่ในสายตาคนส่วนใหญ่ เขาน่าจะติดแค่สิบอันดับแรกของสาขานักรบ ซึ่งก็ถือว่าสุดยอดแล้ว
ไม่มีใครคิดว่าเขาจะสามารถเอาชนะเสี่ยวลี่เฉิงและเฉิงซื่ออวี่ แล้วคว้าอันดับหนึ่งของการทดสอบไปได้!
ในชั่วพริบตา ชื่อเสียงของเฉินชวนในมหาวิทยาลัยไห่อันก็พุ่งสูงขึ้นอีกระดับ ถือได้ว่ารุ่งโรจน์ โดดเด่นราวดวงอาทิตย์ยามเที่ยง
มุมหนึ่งของสนามกีฬา
อู๋ฮุยกับลวี่เยี่ยนนั่งเคียงข้างกันบนม้านั่งหิน
อู๋ฮุยที่เพิ่งได้ยินข่าวว่าเฉินชวนคว้าอันดับหนึ่งในการทดสอบยังคงอยู่ในความงุนงง ครู่ใหญ่ก็ยังไม่อาจตั้งสติได้
นับั้แ่ที่เฉินชวนช่วยเขาสั่งสอนเติ้งปิน ผลงานอันน่าทึ่งของเฉินชวนก็ปรากฏออกมาอย่างต่อเนื่อง มันทำให้อู๋ฮุยรู้สึกตามไม่ทัน
เฉินชวนในความทรงจำของเขาไม่ใช่เพื่อนที่ชอบพูดจาหยอกล้อเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป แต่ค่อย ๆ กลายเป็คนที่ลึกลับซับซ้อนขึ้น
สิ่งนี้ทำให้อู๋ฮุยมีความรู้สึกที่สับสนมากดูเหมือนจะเห็นความคิดของเขา ลวี่เยี่ยนจึงปลอบใจว่า
"ทุกคนล้วนมีโชคชะตาของตัวเอง มองโลกในแง่ดีก็พอ"
อู๋ฮุยถอนหายใจ ส่ายหน้าโดยไม่พูดอะไรหลักการนี้เขาเข้าใจดี เขาเข้าใจเหตุผลนั้นดี แต่การเห็นเพื่อนเก่าทะยานไปสู่ระดับที่ตนไม่มีวันเอื้อมถึง ย่อมทำให้ใจหวั่นไหวเป็ธรรมดา
นี่เป็ความรู้สึกปกติของมนุษย์
และเขาก็รู้ดี ว่าเมื่อเฉินชวนแข็งแกร่งขึ้น เส้นทางชีวิตของทั้งคู่ย่อมห่างไกลกันมากขึ้น การพบปะระหว่างพวกเขาทั้งสองคนก็จะค่อย ๆ น้อยลงไม่ใช่เพราะเฉินชวนไม่ระลึกถึงมิตรภาพเก่า แต่เพราะความเป็จริงเป็เช่นนั้น
คนหนึ่งเป็คนธรรมดา อีกคนเป็นักรบ และมีแนวโน้มสูงที่จะเป็นักรบที่ยอดเยี่ยมมาก ทั้งสองคนถูกกำหนดให้ไม่มีจุดตัดกันมากนักการห่างกันออกไปเรื่อย ๆ เป็สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
......
เมื่อเทียบกับความใหรือความรู้สึกที่คนอื่น ๆ ได้ยินข่าวนี้ จางซิวไห่กลับทั้งใและโกรธไปพร้อมกัน เคร้ง! แจกันหล่นลงบนพื้น แตกเป็เสี่ยงเกลื่อนไปทั่ว
จางซิวไห่ยังไม่หายแค้น ยกเท้าถีบไปที่แจกันอีกใบที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงอีกด้าน
ทันใดนั้นแจกันอีกใบก็แตกกระจาย จางลี่หลงที่เดินเข้ามาในห้องมองดูเศษดระเบื้องแตกเต็มพื้น ขมวดคิ้วแน่น
"นายเป็บ้าอะไรอีกแล้ว?"
จางซิวไห่หันมามองทันที ใบหน้าบิดเบี้ยว เต็มไปด้วยความเคียดแค้น
"พี่ใหญ่ พี่ต้องช่วยฉันแก้แค้น!"
จางลี่หลงแค่นเสียงหึอย่างเ็า
"แก้แค้น? แก้แค้นอะไร?"
"นายกับเฉินชวนทำการดวลกันต่อหน้าผู้คนมากมาย าเ็ก็ต้องรับผิดชอบเอง ฉันจะเอาเหตุผลอะไรไปช่วยนายแก้แค้น?"
สีหน้าของจางซิวไห่ชะงัก เคียดแค้นจนขบฟันแน่น
"แล้วฉันก็ต้องได้รับาเ็ไปเฉย ๆ อย่างนั้นเหรอ?"
จางลี่หลงก้าวข้ามเศษแจกันที่แตกเต็มพื้น เดินมายืนริมหน้าต่าง พูดอย่างใจเย็นว่า
"นายรีบร้อนอะไร?"
"ตอนนี้เฉินชวนเป็สมบัติล้ำค่าของมหาวิทยาลัยไห่อัน"
"ถ้าจะลงมือกับเขา มหาวิทยาลัยไห่อันจะไม่ยอมปล่อยไว้แน่นอน!"
"ตอนนี้ทำได้แค่อดทนไปก่อนเท่านั้น!"
จางซิวไห่พูดด้วยความไม่ยอม "แล้วต้องอดทนไปถึงเมื่อไร?"
จางลี่หลงชายตามองเขาแวบหนึ่ง แล้วพูดเนือย ๆ
"อีกสองเดือนก็จะถึงการแข่งขันวรยุทธ์แล้ว"
"ฉันจะพูดให้พ่อช่วย ให้เขาหาทางจัดมหาวิทยาลัยของเรากับมหาวิทยาลัยไห่อันอยู่ในกลุ่มเดียวกัน"
"ถึงเวลานั้น ถ้าได้เจอกับเฉินชวนฉันจะแก้แค้นให้นายเอง"
ดวงตาของจางซิวไห่เป็ประกายจางลี่หลงแตกต่างจากเขา เพราะมีพร์ที่โดดเด่น พี่ชายของเขาจึงได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเฉพาะทาง มีพลังแข็งแกร่ง แม้อายุยังน้อยก็เป็นักสู้ระดับ 3 แล้ว
ด้วยความแข็งแกร่งของพี่ชาย การจัดการเฉินชวนจึงเป็เื่ง่ายมากและในการต่อสู้ย่อมหลีกเลี่ยงการาเ็ไม่ได้ ถึงเวลานั้นแม้พี่ชายจะทำให้เฉินชวนาเ็สาหัส ก็ไม่มีใครจะพูดอะไรได้!
คิดถึงตรงนี้ ความไม่พอใจบนใบหน้าของจางซิวไห่ก็บรรเทาลงไปมาก ในใจแอบคิดอย่างเคียดแค้น ไอ้เฉินชวนบ้า ปล่อยให้แกเหลิงไปอีกแค่สองเดือนเท่านั้น!
7K
