ลมสีดำพุ่งเข้าหาพวกเขาเหมือนคลื่นมรณะ
องค์ชายฉีอวิ้นดึงซูอินเข้าหาตัว
หมุนกายใช้พลัง์ที่เพิ่งตื่นขึ้นมาปัดป้อง
แต่ผู้เฝ้า์—อวิ๋นเซวียน—กลับยืนเฉย
ราวกับลมทุกสายที่พุ่งออกมานั้น
เป็เพียงการ “ทดสอบเบื้องต้น”
เสียง ปัง! ดังขึ้น
เกราะพลังสีทองที่ปกป้องทั้งคู่เริ่มแตกร้าวทีละน้อย
ซูอินกรีดร้อง
“เพคะ! มันจะแตกแล้ว! จะทำยังไงดีคะ!?”
องค์ชายกัดฟัน
สีหน้าจริงจัง
“ไม่เป็ไร ซูอิน… ข้าอยู่—อึก!”
เขากระอักเื
เืสีแดงสดกระเด็นออกมาเปื้อนเสื้อของเขา
ซูอินใจนหน้าซีด
รีบคว้าตัวเขาไว้
“ตายแล้ว! ห้ามเป็อะไรนะเพคะ! ข้ายังไม่ได้คืนเงินค่าไก่ทอดเลย!”
องค์ชาย
“…นี่ใช่เื่คุมสติหรือทำให้ข้าเจ็บใจเพิ่มกันแน่”
แม้จะปางตาย
ยังอดใส่มุกกัดกลับไม่ได้
“เห็นหรือไม่ ซูอิน
มนุษย์เช่นเขา… ไม่อาจปกป้องเ้าได้
เพราะเ้าคือ ‘ผู้ที่์หมายจะกำจัด’”
เสียงของเขาคล้ายมีสองคนพูดซ้อน
หนึ่งนุ่มลึก อีกหนึ่งเย็นเฉียบจนเหมือนเสียงปีศาจ
ซูอินตัวสั่น
แต่ยืนบังหน้าองค์ชายแทน
เธอเปิดมือ
แม้ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรได้บ้าง
แต่ “จะไม่ยอมให้เขาตายเพราะเธอเป็เหตุ”
“ถ้าท่านจะเอาชีวิตข้า…
ก็ผ่านเขาไปไม่ได้!”
อวิ๋นเซวียนเลิกคิ้ว
สนใจเป็ครั้งแรก
ทันใดนั้น—
ตราดาวเจ็ดแฉกบนแขนซูอินส่องสว่างขึ้นอีกครั้ง
แสงพุ่งออกไปสู่กำแพงสวนต้องห้าม
กึก…! กึก…!
เสียงกลไกโบราณ
ดังขึ้นจากใต้ดิน
ทำให้พื้นสั่นอย่างรุนแรง
เหมือนกำลังปลุกสิ่งที่หลับใหลมาเนิ่นนาน
และตรงกำแพงด้านทิศตะวันออก…
มีลวดลายประหลาดเริ่มส่องแสงเป็สีทอง
ลายคล้าย “ปีกนก์”
แต่มีกระดูกเหล็กสลับกับหินแกะ
เหมือนเป็ เกราะพลังระดับเทพ ที่ถูกปิดตาย
อวิ๋นเซวียนชะงัก
พึมพำเบา ๆ
“…เกราะกันภัยแห่งวังตะวันออก…
มันยังไม่สลาย?”
ซูอินงง
“เกราะอะไรนะคะ? เหล็กดัดหน้าต่างห้องน้ำเหรอ?”
องค์ชายสูดลมหายใจ
แม้ยังเจ็บแต่พยายามอธิบาย
“นั่นคือ… สิ่งที่ปกป้องวังนี้มาร้อยกว่าปี
แต่มันไม่เคยตอบสนองต่อใคร—
จนวันนี้…”
เขามองซูอิน
ดวงตาราวกับพบคำตอบที่ไม่อยากเชื่อ
“มันตอบรับเ้า”
ซูอินหน้าเหวอ
“ห๊ะ!? เกราะ์ระดับจักรพรรดิมาตอบรับคนชอบ KFC อย่างข้าเนี่ยนะ!?”
องค์ชาย
“ข้าไม่แน่ใจว่าคือ KFC อะไรที่เ้าพูดเสมอ
แต่…ใช่ เ้า”
อวิ๋นเซวียนจ้องซูอินอย่างสนใจ
“เหตุใดเกราะ์จึงเลือกเ้าที่เป็ ‘ผู้ต้องโทษแห่ง์’…”
กำแพงด้านทิศตะวันออกเปิดออกช้า ๆ
แสงสีทองปะทุขึ้นเหมือนดวงอาทิตย์ที่ถูกปล่อยจากโซ่ตรวน
ฟู้มมม!
แล้วรูปทรงของ “นก์ั์”—
ร่างที่สร้างจากพลัง์ล้วน ๆ
ลอยขึ้นบนฟ้าราวกับิญญาหนึ่ง
มันมองซูอิน
แล้วโน้มหัวลง
เหมือนกำลัง “คำนับ”
ซูอินอ้าปากค้าง
“มัน… มันไหว้ข้า!?”
องค์ชายใ
“มันยอมรับเ้า…
เทียบเท่ากับการยอมรับจักรพรรดิคนใหม่!”
ซูอิน
“ไม่เอานะคะ! ข้าแค่อยากขายไก่ทอด! ไม่อยากเป็ประมุขของสัตว์์!”
อวิ๋นเซวียนหัวเราะเบา ๆ
เหมือนทุกอย่างเริ่มเข้าที่ในความคิดเขา
“เ้าคือ ‘ผู้แบกรับตราดวงชะตาผิดที่’
ทั้งหวังดีต่อผู้อื่น
ทั้งปกป้องผู้ที่ควรปกป้อง
ดังนั้นเกราะแห่งวังตะวันออกจึงเลือกเ้า…”
เขาก้าวเข้ามา
ยกมือขึ้น
ลมสีดำพุ่งมาหา—
ก่อนที่เงาดำจะถึงซูอิน
องค์ชายฉีอวิ้นะโ
เสียงก้องทั่วทั้งสวน
“อย่าแตะต้องนาง!”
พลังสีทองลุกเป็ไฟ
ปะทุขึ้นจากร่างเขาแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน
ดาบในมือของเขาส่องแสง
เหมือน “ดาบ์ที่ถูกปลุกขึ้นจากการหลับนาน”
ซูอินอึ้ง
“เพ—เพคะ!? นั่นท่านหรือไฟประทุจากเครื่องทอดไก่กันแน่!?”
เขายิ้ม
มุมปากดุ อ่อนโยน และหึงนิด ๆ
“ถ้ามันช่วยปกป้องเ้าได้…
ก็เป็อะไรก็ได้ทั้งนั้น”
เขายกดาบขึ้น
แสงทองทะลุฟ้า—
ปะ!!!!
ตัดลมสีดำขาดออกเป็สองส่วน
สะท้อนกลับไปยังอวิ๋นเซวียน
ผู้เฝ้า์ต้องถอยหนึ่งก้าว
สีหน้าครั้งแรกที่มี “ความประหลาดใจจริง ๆ”
“พลังของเ้าฟื้นตัวเร็วกว่าที่์คาด…
ทั้งสอง…
จะกลายเป็คู่หูที่์ต้องจับตามองมากที่สุด”
เขาหันไปมองซูอิน
ยิ้มบาง
แต่เป็รอยยิ้มที่ไม่ใช่ความร้าย—
เป็ความสนใจ
“ซูอิน…
เ้าคือผู้ที่์ตามล่า
และก็เป็ผู้เดียวที่อาจเปลี่ยนชะตาฟ้าได้เช่นกัน
ดังนั้น…
ข้าจะยังไม่ฆ่าเ้าในวันนี้.”
เขาหายไปในลมดำ
ทิ้งเพียงเสียงกระซิบลอยอยู่ในอากาศ
“เราจะพบกันอีก… ผู้ถือดวงชะตาผิดที่”
ทันทีที่ศัตรูหายไป
ขาของเธอก็อ่อนแรง
และเธอเซ—
ผลั่ก!
องค์ชายอุ้มเธอขึ้นในท่าคลาสสิก
เหมือนเ้าหญิงในนิยาย
ใบหน้าเขาใกล้มาก
จนลมหายใจปะทะผิวกัน
ซูอินหน้าแดง
“ข…ข้าเดินเองได้ค่ะ!”
“ไม่จริง”
เขาตอบ
“เ้าตัวสั่นอย่างกับลูกแมวเปียกฝน”
ซูอินหันหน้าไปทางอื่น
“ก็…กลัวนี่คะ…”
องค์ชายยิ้ม
เสียงทุ้ม อ่อนโยนในแบบที่เธอไม่เคยได้ยิน
“ไม่ต้องกลัว
ตราบใดที่ข้าอยู่—
เ้าไม่ต้องสู้คนเดียว”
หัวใจซูอินเต้นแรง
ร้อนวูบขึ้นจนหูแดงไปหมด
“ดะ…เดี๋ยวเพคะ…
นี่มัน… ใกล้ไป…”
เขากระซิบ
“ก็ข้าอยากใกล้”
ซูอิน
“!!!”
—จบบทที่ 18—
6K
![[END] เว่ยหนานฮวา องค์หญิงใหญ่ในยุค70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1684384122_41418943.webp)
