บทที่ 10: วิทยาศาสตร์สยบจอมโกง
[สวนหลังกิลด์ Blue Moon - บรรยากาศตึงเครียด]
"ฮ่าๆๆ! ดูหน้าแกสิไค... ใจนพูดไม่ออกเลยเหรอ?" ไอแซค หัวเราะอย่างบ้าคลั่งในขณะที่นิ้วของเขาเตรียมจะกดปุ่มบนรีโมทโฮโลแกรม "เครื่องนี้คือ 'Neural Disruptor' มันจะส่งคลื่นความถี่ไปรบกวนระบบ Soul-Link ของแกโดยตรง... แกจะรู้สึกเหมือนมีเข็มนับพันเล่มแทงเข้าไปในสมองจนต้องคุกเข่าร้องขอชีวิต!"
เซเลน่า (แพรว) หน้าซีดเผือด เธอจำความรู้สึกตอนโดน Thunder Lock ได้ดี ความกลัวเริ่มเข้าเกาะกินใจจนขาสั่น "คุณไค... หนีไปเถอะค่ะ! หมอนั่นมันพวกขี้โกง!"
ไค ยังคงยืนนิ่ง ดวงตาสีน้ำตาลของเขาหรี่ลงพร้อมกับสมองที่ทำงานเร็วยิ่งกว่าซูเปอร์คอมพิวเตอร์ ไหวพริบอัจฉริยะของเขากำลังวิเคราะห์โครงสร้างของ 'คลื่น' ที่ไอแซคพูดถึง
"คลื่นความถี่งั้นเหรอ? ในโลกที่ทุกอย่างถูกสร้างด้วยมานา... คลื่นก็คือการสั่นะเืของอนุภาค" ไคพึมพำมุมปากยกยิ้มอย่างดูแคลน "แกมันก็แค่ไอ้โง่ที่มีเงินซื้อของเล่น แต่ไม่รู้วิธีใช้ฟิสิกส์ให้เป็ประโยชน์"
"ตายซะเถอะ!" ไอแซคกดปุ่มทันที คลื่นพลังงานสีม่วงพุ่งเข้าหาไค
[ระบบ: เริ่มกระบวนการสรรสร้าง - Matter Creation: Vacuum Shield + Ionized Plasma]
วิ้งงงงงง!
จู่ๆ อากาศรอบตัวไคก็บิดเบี้ยว เขาสร้าง 'สุญญากาศ' ขึ้นมารอบกายในชั่วพริบตา คลื่นความถี่ที่ต้องอาศัยตัวกลางในการเดินทางจึงสลายไปก่อนจะถึงตัวเขา ตามด้วยการสร้าง 'พลาสม่า' ความร้อนสูงที่ปลายนิ้วแล้วดีดออกไปประทะกับรีโมทในมือไอแซค!
ตู้มมมม!!!
รีโมทราคาแพงะเิคามือไอแซคจนนิ้วของมันแทบจะแหลกละเอียด มันร้องโหยหวนด้วยความเ็ปที่ส่งตรงจากระบบ Soul-Link
"อะ...อะไรกัน! ของราคาเป็ล้าน... โดนดีดนิ้วทีเดียวพังเนี่ยนะ!" ไอแซคหน้าถอดสีเมื่อเห็นไคเดินเข้ามาหาช้าๆ พร้อมมานาสีฟ้าที่ลุกโชนรอบตัว
"ของแพงไม่ได้แปลว่ามันจะดีเสมอไปถ้าคนใช้มันกาก" ไคคว้าคอเสื้อไอแซคขึ้นมา "ไปบอกพ่อแกนะ... ว่าอย่าให้ฉันเห็นแกในเกมนี้อีก ไม่งั้นฉันจะ 'ขยี้แก' และสร้างนรกส่วนตัวให้แกได้อยู่ตลอดกาล"
ไคเหวี่ยงไอแซคออกไปจนกระเด็นหายไปในพอร์ทัลวาร์ป สร้างความอึ้งให้กับพวกสมาชิกกิลด์ Blue Moon ที่เฝ้าดูอยู่
หลังจากความวุ่นวายจบลง เซเลน่าพาไคหลบเข้ามาในห้องพักรับรองส่วนตัวของกิลด์ที่อยู่บนยอดวิหาร แสงจันทร์นวลตาลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของหญิงสาว
"คุณไค... ขอบคุณอีกครั้งนะคะ" เซเลน่าถอดชุดทางการออก เหลือเพียงชุดผ้าไหมบางเบาที่เน้นสัดส่วนนาฬิกาทรายของเธออย่างชัดเจน เธอยังคงสั่นเล็กน้อย "แต่... ทุกครั้งที่หลับตา ฉันยังเห็นภาพพวกนั้น... ััที่น่ารังเกียจพวกนั้นมันไม่ยอมหายไปเลย"
เธอเดินเข้ามากุมมือไคไว้แน่น "ช่วยฉันทีได้ไหมคะ? ช่วย 'ลบ' ััพวกนั้นออกไป... ด้วยััของคุณ"
ไคจ้องมองดวงตาที่สั่นเครือของเซเลน่า เขารู้ดีว่านี่คืออาการ Trauma ที่เกิดจากระบบความสมจริง 100% เขาประคองใบหน้าสวยของเธอขึ้นมาอย่างทะนุถนอม
"มันอาจจะรู้สึก…หน่อยนะเซเลน่า... พร้อมจะรับมันหรือเปล่า?" ไคกระซิบเสียงต่ำ
"ค่ะ... ถ้าเป็คุณ... ฉันพร้อม" เซเลน่าหลับตาลงพลางโน้มตัวเข้าหาอ้อมกอดของเขา
ไคเริ่มใช้พลัง Universal Creator สร้างละอองมานาสีชมพูอ่อนที่ช่วยขยายการรับรู้ััทางบวก (Positive Sensory Enhancement) เขาเริ่มจุมพิตที่ซอกคอขาวระหงของเธออย่างแ่เบา แต่หนักแน่น
ััของไคนั้นรุนแรงและอบอุ่นจนเซเลน่าครางออกมาเบาๆ ร่างกายของเธอเริ่มร้อนผ่าว หน้าอกอวบอิ่มเบียดเสียดกับแผงอกของไคจนเธอรู้สึกได้ถึง 'อาวุธลับ' ที่กำลังตื่นตัวปะทะกับหน้าท้องของเธอ ความรู้สึกเสียวซ่านที่โถมเข้ามาทำให้ภาพจำเลวร้ายค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความรื่นรมย์ที่แสนรัญจวน
ในโลกจริง แพรว (เซเลน่า) ที่นอนอยู่ในแคปซูลถึงกับจิกผ้าปูที่นอนแน่น ขาของเธอเบียดเข้าหากันด้วยความรู้สึกเสียวซ่านที่พุ่งทะลุขีดจำกัด ลมหายใจที่หอบถี่และเสียงครางที่หลุดออกมาจากปากจริงแสดงให้เห็นว่าเธอได้ 'หลุดพ้น' จากความหวาดกลัวและก้าวเข้าสู่ห้วงแห่งตัณหาที่ไคมอบให้เรียบร้อยแล้ว
กวิน ลืมตาขึ้นในโลกจริงหลังจากผ่านไปหลายชั่วโมง เขารู้สึกอ่อนเพลียแต่ก็พึงพอใจกับผลลัพธ์ที่เพิ่งเกิดชึ้นมาก เขาเดินออกไปที่ระเบียงและมองไปยังห้องของรินที่ไฟยังเปิดอยู่
'ดูเหมือนว่าโลก Aethelgard จะมีอะไรให้จัดการมากกว่าที่คิด' กวินคิดในใจพลางหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ 'ทั้งจอมแฮ็ก ทั้งกิลด์ใหญ่... และสาวๆ'
เขายังไม่รู้เลยว่า ในตอนที่เขากำลัง 'เยียวยา' เซเลน่านั้น มีสายตาคู่หนึ่งจากโดรนสอดแนมจิ๋วของ อาเรีย (ริน) แอบเห็นเหตุการณ์บางส่วน และเธอกำลังโกรธจนหน้าแดงก่ำ!
แพรว (เซเลน่า)
829
