พวกเรากลับมาถึงหอพักภายในมอ พอจ่ายเงินเสร็จผมก็รีบจับแขนของไอ้ปริ้นซ์แล้วลากมันเข้าหอพักเพื่อขึ้นไปยังห้องของตัวเอง
“ อ้ะ! มึงเดินช้าๆหน่อยสิวะ มึงจะรีบไปไหนเนี่ยห้ะ ไอ้คิง กูเดินไม่ทันแล้วเนี่ย ” ไอ้ปรินซ์มันบ่นผมที่มันเดินตามผมไม่ทัน เอาจริงๆใช่ว่ามันจะเดินไม่ทันผมหรอก แต่ตัวมันพยายามต่อต้านผม ขัดขืนไม่ยอมเดินตามผมต่างหาก
“ มึงก็เดินตามกูมาดีๆสิปริ้นซ์ มึงจะขืนตัวเองทำไม แค่เดินตามกูมาเอง ”
“ ชิ ก็มึงจะรีบพากูไปไหนละ กูยังไม่อยากกลับห้องเลยนะ อีกอย่างกูก็ยังไม่ได้บอกเพื่อนบอกรุ่นพี่ เดี๋ยวพวกนั้นจะเป็ห่วงกูเอาได้ ” ไอ้ปริ้นซ์มันพยายามอธิบาย และบอกผมว่ามันยังไม่ได้บอกกับพวกเพื่อนรุ่นพี่ของมัน ผมเองก็นึกได้ว่าตัวเองก็ลืมบอกเพื่อนของตัวเองเหมือนกัน
“ งั้นก็รีบเดิน จะได้ถึงห้องไวไว จะได้รีบบอกเพื่อนมึง ”
พวกเราเดินมาถึงห้องของตัวเอง ผมเปิดประตูห้องของพวกเราแล้วเดินเข้าไปพร้อมกับไอ้ปริ้นซ์ โดยที่มือของผมยังจับอยู่ที่แขนของมันอยู่
“ อ่ะ ถึงห้องแล้ว จะปล่อยแขนกูได้ยัง ” ไอ้ปริ้นซ์มันบ่นออกมาพร้อมกับทำหน้างอ ไม่พอใจที่ผมหิ้วแขนมันมาตลอดทาง เวลามันทำหน้างอ มันก็น่ารักดีนะ เหมือนกับลูกแมวที่อารมณ์ไม่ค่อยดี
ผมปล่อยแขนของไอ้ปริ้นซ์ให้เป็อิสระ ไอ้ปรินซ์มันรีบเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบมือถือของตัวเองออกมา แล้วพิมพ์ไลน์ส่งไปบอกพวกเพื่อนของมัน ผมเองก็ทำเหมือนกับมัน พอเสร็จแล้วพวกเราสองคนก็ยังไม่ได้ขยับไปไหน ได้แต่ยืนอยู่ที่เดิม ใกล้กับเตียงของไอ้ปริ้นซ์มัน
“ เอ่อ… งั้นเดี๋ยวกูไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน ” ไอ้ปริ้นซ์มันเอ่ยออกมา ขอตัวไปอาบน้ำก่อน มันหยิบผ้าขนหนูกับเสื้อผ้าพร้อมตระกร้าของใช้ของมันแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป
15 นาทีผ่านไป
ไอ้ปริ้นซ์ก็เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็ชุดนอนของมัน แต่ทว่าชุดนอนของมันที่ใส่ เป็แบบเสื้อเชิตติดกระดุม แล้วระยะห่างระหว่างกระดุมเม็ดแรกกับคอ ก็ห่างพอสมควร ทำให้มีล่องลึกที่แหวกให้เห็นหน้าอกของไอ้ปริ้นซ์ มันขึ้นสีแดงช้ำชัดเจน จากรอยกัด รอยขบของผมเป็จ้ำๆ ผมเองที่เห็นแล้วมองไปที่รอยอยู่ก็ได้แต่ยกยิ้มขึ้น ไอ้ปริ้นซ์ที่กำลังเช็ดผมตัวเองอยู่ พอหันมาเห็นหน้าผมกำลังมองไปที่หน้าอกของมัน มันก็รีบปิดหน้าอกของมันทันที
“ ไอ้โรคจิต มึงเป็บ้ารึไงวะ ชอบมองที่หน้าอกคนอื่นแบบนี้อ่ะ ”
“ เปล่า กูไม่ชอบมองหน้าอกใครหรอก ยกเว้นหน้าอกมึง ยิ่งมีรอยที่กูทำไว้แล้วด้วยเนี่ย กูโคตรชอบมองเลยวะ 555 ”
“ มึงแมร่ง! ไอ้….” ไอ้ปริ้นซ์อ้าปากพยายามจะว่าผมต่อ แต่มันก็พูดอะไรไม่ออก ได้แต่หน้าแดงขึ้นสีจนเห็นได้ชัด เห็นแล้วอยากจเข้าไปฟัดแก้มของมันชะมัด ผมได้แต่ข่มอารมณ์ตัวเองเอาไว้ก่อน แล้วขอตัวไปอาบน้ำ
“ กูไปอาบน้ำแล้วดีกว่า เดี๋ยวคนแถวนี้จะเขินจนหน้าแดงไปกว่านี้ หึหึ ”
ผมเดินเข้าห้องน้ำมาพร้อมกับผ้าเช็ดตัวแล้วทำการอาบน้ำอย่างรวดเร็ว ไม่ถึง10 นาทีก็เสร็จ ผมเดินออกมาโดยสวมแค่กางเกงนอนขายาวตัวเดียว แต่ยังไม่ได้ใส่เสื้อ ไอ้ปริ้นซ์ที่กำลังนอนเล่นโทรศัพท์อยู่ที่เตียงพอเห็นว่าผมออกมาจากห้องน้ำแล้ว มันก็จ้องมองผมอย่างไม่กระพริบตา สายตาของมันเหมือนกำลังมองสำรวจร่างกายท่อนบนของผมอยู่ ผมเห็นแบบนั้นก็ได้ใจ ยกยิ้มมุมปาก แล้วแกล้งเดินไปหามันที่ตอนนี้นอนอยู่ที่เตียงของมัน
“ มองกูขนาดนี้ กินกูเข้าไปเลยไหมละครับ องค์ชาย ” ผมเอ่ยประโยคหยอกล้อไอ้ปริ้นซ์มันไป ไอ้ปริ้นซ์ได้แต่หน้าแดง ทำหน้าตาเลิกลั่ก ผมที่เห็นแล้วก็อดใจไม่ไหว เลยยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มมันไปข้างนึง
ฟอดดด!! ชื่นใจ
“ อ๊ะ! ไอ้คิง มึงทำอะไรของมึงเนี่ยมาหอมแก้มกูทำไม ออกไปเลยนะ เช็ดผมก็ยังไม่แห้ง เห็นไหมน้ำหยดลงเตียงกูหมดแล้ว ” ไอ้ปริ้นซ์โวยวายออกมาพร้อมกับท่าทีเขินขาย ตอนนี้แก้มของมันแดงกว่าเดิมไปเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
“ หึหึ งั้นมึงก็มาเช็ดหัวให้กูหน่อยสิ นะ นะ นะ ” ผมทำทีเป็อ้อนมัน แล้วยื่นหัวของตัวเองไปใกล้ๆมัน
“ มึงก็เช็ดเองสิวะ วุ่นวายเลยจริงๆ กูจะนอนแล้ว ”
“ ก็ถ้ามึงอยากนอนเร็วๆ มึงก็เช็ดหัวให้กูก่อนสิ ” ผมว่าประโยคอ้อนออกไปอีกครั้ง ครั้งนี้มันทำหน้าตาแบบไม่พอใจ แต่ก็รีบดึงผ้าในมือของผมไปเช็ดหัวให้ผมทันที
“ อ้ะ แห้งแล้ว ทีนี้ก็ไปนอนได้แล้วใช่มั้ย แล้วมึงก็ไปใส่เสื้อด้วย จะถอดเสื้อนอนเป็ชีเปือยรึไง ”
“ ปกติกูก็ถอดนอนประจำนะ ว่าแต่ทำไมหรอ มึงกลัวจะอดใจเห็นหุ่นกูแล้วจะข่มขืนกูหรอ ”
“ ถุย จะอ้วก กล้าพูดนะมึง หลงตัวเองสัสๆ รีบลุกออกไปจากเตียงกูได้แล้ว กูจะนอน ”
“ ปริ้นซ์ มึงลืมอะไรไปรึเปล่าที่กูบอกมึงว่า ต่อจากนี้ไปกูจะไม่ปล่อยมึงไปให้ใครหน้าไหนอีกแล้วน่ะ ”
ไอ้ปริ้นซ์มันทำหน้าตาใออกมา แล้วจ้องหน้าผมอยู่นิ่งๆ เหมือนกับว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ผมเองไม่รอช้าใช้จังวะที่มันกำลังสับสนอยู่ ยื่นหน้าเข้าไปประกบริมฝีปากมันทันที ไอ้ปริ้นซ์เองไม่มีทีท่าว่าจะขัดขืนผม มันตอบรับการจูบของผมกลับมาด้วยเช่นกัน
จ๊วบบ ม๊วฟฟ อื้มม อ่ะ อ่าา อื้มม เสียงจูบของพวกเราสองคนดังขึ้นมาในขณะที่เราสองคนกำลังมอบจูบอันดูดดื่มให้แก่กัน ไอ้ปริ้นซ์มันจูบเก่งมาก ถึงจะยังไม่เท่าผม แต่เดาว่ามันเองที่โตที่ประเทศอังกฤษคงได้รับวัฒนธรรม หรือการจูบกับคนอื่นมาบ้าง มันถึงจูบตอบกลับผมได้ และมันสร้างความประทับใจให้กับผมได้ด้วย
“ อื้ออออ อะ อ่อยยย อ่อนน ” เสียงของไอ้ปริ้นซ์บอกให้ผมผละออกจากตัวมันก่อน
ตอนนี้เราสองคนผละจูบออกจากกัน แล้วมองหน้ากันอยู่นิ่งๆ ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาก่อน ผมเองที่ทนกับความเงียบไม่ไหว ก็ได้เป็ฝ่ายเอ่ยบทสนทนาออกมาก่อน
“ ปริ้นซ์ กูไม่รู้หรอกนะว่าตอนนี้มึงรู้สึกยังไง แต่ที่กูบอกว่ากูจะไม่ปล่อยมึงไปให้ใครอีก นั่นคือกูพูดจริงนะ กูขอจีบมึงได้มั้ยปริ้นซ์ ” ผมเอ่ยประโยคธรรมดาด้วยน้ำเสียงที่จริงจรัง ว่าผมจะขอจีบไอ้ปริ้นซ์มัน ส่วนไอ้ปริ้นซ์เองมันยังคงนิ่งอยู่ มันทำเอาใจของผมเต้นแรง เพราะกำลังลุ้นกับคำตอบของมันอยู่
“ มะ มึงว่าอะไรนะ มึงจะจีบกูหรอ ถ้ากูบอกว่าไม่ให้มึงจีบกูล่ะ ”
“ งั้นเอางี้ ถ้ากูชนะการแข่งขันประกวดดาวเดือนปีนี้ มึงจะตกลงเป็แฟนกับกูไหม ”
“ ดะเดี๋ยวก่อนสิ เมื่อกี้มึงบอกแค่จีบเองนะ อยู่ๆมึงจะมาบอกว่าถ้าชนะได้เป็เดือนมหาลัย จะให้กูไปเป็แฟนกับมึงเนี่ยนะ ”
“ ใช่ แล้วมึงก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธกูด้วย ”
“ มึงแมร่ง! จะเผด็จการเกินไปแล้วนะ ” ไอ้ปริ้นซ์มันว่าให้ผม ผมเองได้แต่ส่งยิ้มกลับไปให้มัน
“ มึงนอนเถอะ นี่ก็ดึกแล้วเดี๋ยวจะนอนไม่พอเอา ฝันดีนะองค์ชายของกู ” ผมเอ่ยประดยคฝันดีออกไปพร้อมกับหยอกล้อไอ้ปริ้นซืไปด้วยกับคำว่าองค์ชายของกู ทำเอาไอ้ปริ้นซืหน้าขึ้นสีมาอีกรอบ
“ อะ เอ่ออ ฝันดีเหมือนกัน ” สิ้นประโยคที่ไอ้ปริ้นซ์บอกออกมา มันก็รีบหันหลังพลิกตัวดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเองั้แ่หัวจนถึงเท้าของมันทันที
“ มึงจะทำตัวน่ารักไปถึงไหนวะ ” ผมพูดออกมาด้วยเสียงที่แ่เบา พร้อมกับส่ายหน้าเดินกลับมานอนที่เตียงของตัวเอง เตียงที่ผมยังไม่เคยได้นอนค้างเองเลยจริงๆสักครั้ง ั้แ่วันแรกที่ย้ายของเข้าหอมา
ผมล้มตัวลงนอนโดยที่ตัวของผมเองก็ยังไม่ได้ใส่เสื้อ ปกติผมนอนก็ไม่ใส่เสื้ออยู่แล้ว ยกเว้นหากได้นอนร่วมห้องกับคนอื่น ขนาดไอ้บูมกับไอ้แบงค์ผมเองก็ยังต้องหาเสื้อมาใส่นอน แต่คราวนี้นอนกับไอ้ปริ้นซ์ ผมถอดเสื้อไม่ใส่เสื้อนอนแบบที่ตัวเองเคยทำดีกว่า หึ
ตื่นเช้ามาผมพบว่าตอนนี้ผมยังนอนอยู่บนเตียงของตัวเอง โดยเตียงนอนที่อยู่ใกล้กันนั้น ยังคงมีอีกร่างนึงนอนอยู่ ไอ้ปริ้นซ์มันอย่างนอนหลับอย่างสบายใจ โดยที่มันไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้มันได้นอนหันหน้ามาฝั่งทางเตียงของผม ทำให้ผมได้เห็นใบหน้าของไอ้ปริ้นซ์ยามหลับไหลได้อย่างชัดเจน ผมนอนจ้องหน้าไอ้ปริ้นซ์อยู่สักพัก ไอ้ปริ้นซ์เหมือนเริ่มจะรู้สึกตัว มันขยับตัวเหมือนจะบิดี้เี ตาของมันกระพริบตาเหมือนพยายามจะปรับสายตาให้ชินกับแสงยามเช้า พอสายตาของมันสามารถโฟกัสสิ่งต่างๆเริ่มได้ที่แล้ว ไอ้ปริ้นซ์มันก็เบิกตาโพรง เหมือนกับว่าใที่เห็นหน้าของผมกำลังนอนจองหน้าของมันพร้อมกับยิ้มมุมปากอยู่
“ Oh! Shit! ” ไอ้ปริ้นซ์คงจะใถึงขั้นอุทานออกมาเป็ภาษาอังกฤษตามแบบที่เ้าตัวคงจะเคยชิน
“ หึ ตื่นมาก็ให้พรกูแต่เช้าเลยนะ ”
“ เชี่ย! ใครมันจะไม่ใวะ ตื่นมาเจอคนจ้องหน้าแบบนี้ มึงนี่แมร่ง! ขยันทำให้กูใจเต้นตลอดเลยนะ อุ๊บ! ” ไอ้ปริ้นซ์มันหลุดโป๊ะออกมาอีกแล้ว ว่าผมเป็คนที่ชอบทำให้มันใจเต้นแรง
“ มึงว่าอะไรนะ กูนี่หรอที่ขยันทำให้มึงใจเต้นแรงน่ะ หึ ” ผมถามไอ้ปริ้นซ์กลับด้วยท่าทีที่ยียวนกวนมันสุดๆ
“ บะ บ้าา ใครใจเต้นแรงอะไรมึง กูไปอาบน้ำดีกว่า เดี๋ยวมีงานต้องทำอีก ” ไอ้ปริ้นซ์มันรีบพูดแก้เขิน ดูก็รู้ว่าเ้าตัวกำลังมีอาการใอาการเลิกลั่กแบบนี้ แก้มของไอ้ปริ้นซ์ขึ้นสีแดงฟาดให้เห็นชัดเจนอีกแล้ว จากนั้นไอ้ปริ้นซ์มันก็หายเข้าไปในห้องน้ำเป็ครึ่งชั่วโมง จนผมต้องไปเคาะประตูเรียกมันเพราะผมเองก็จะเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระส่วนตัวของตัวเองบ้าง
พอผมกับไอ้ปริ้นซ์เราสองคนอาบน้ำเสร็จ ไอ้ปริ้นซ์มันก็โทรคุยกับคนที่บ้านมัน แต่คาดว่าน่าจะเป็พี่อาร์ธ เพราะอีกฝ่ายรัวภาษาอังกฤษใส่ พร้อมกับมีท่าทางหงุดหงิด จนมันคุยเสร็จมันก็หันหน้ามามองผม ตอนนี้หน้าของไอ้ปริ้นซ์แสดงให้เห็นชัดเจนแล้วว่า มันเองไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ หลังจากที่ได้คุยกับพี่ชายของมัน ผมเลยถามมันว่าเป็อะไร ทำไมต้องหงุดหงิดขนาดนั้น
“ เป็อะไรอีกครับองค์ชาย ทำไมทำหน้าตาเหมือนตูดแบบนั้นล่ะครับ หืม? ”
“ ตูดบ้านมึงสิ กูยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่นะ อย่ามากวน เออกูมีเื่จะถามหน่อยอะ " ไอ้ปริ้นซ์พอมันด่าผมกลับแล้ว มันก็กลับมามีทีท่าจริงจังอีกครั้ง พร้อมกับมีคำถามจะถามผม
“ อ่า ว่ามาสิมีอะไรจะถามผมหรอขอรับ องค์ชาย กระหม่อมพร้อมจะตอบทุกคำถามขององค์ชายแล้วขอรับ ” ผมเองก็ยังไม่วาย แกล้งพูดคำาาศัพท์กับไอ้ปริ้นซ์ไป ไอ้ปริ้นซ์มองมาที่ผมด้วยสายตาที่พร้อมจะฆ่าผมได้ทุกเมื่อ
“ มึงเลิกแกล้งกูสักทีสิคิง กูมีเื่จะถามมึงอยู่นะ ”
“ อ่าๆ กูไม่แกล้งละ ไหนมึงจะถามไรกู ถามมาสิ ” ผมเลิกแกล้งไอ้ปริ้นซ์พร้อมกับเดินไปหามันแล้วนั่งที่เตียงของมันอยู่ข้างๆมันทันที
“ มึงตอบกูอยู่ที่เตียงก็ได้ จะมานั่งเตียงเดียวกับกูทำไมเนี่ย ”
“ เผื่อว่ากูจะฟังมึงไม่ถนัดไง เลยอยากมาฟังคำถามมึงใกล้ๆ ไหนล่ะเื่ที่จะถาม ”
“ เออๆ เห็นว่ามาช่วยกูหรอกนะ คือกูจะถามว่ามึงรู้จักห้าง RC ปะ พอดีกูนัดกับพี่กูเอาไว้ว่าจะไปเดินเลือกซื้อของ แต่แมร่ง ไอ้พี่ตัวดีของกูมันไปรับสาวที่ห้างนั้นแล้วอ่าดิ มันเลยบอกให้กูนั่งรถไปหามันอ่ะ ”
“ อ่อ นึกว่าเื่อะไร รู้จักสิรู้จักดีด้วย ถ้างั้นเดี๋ยวกูพามึงไปด้วยเลยดีกว่า ไหนๆวันนี้ก็วันหยุด กูเองก็ว่างอยู่พอดี "
“ จริงหรอ มึงจะพากูไปหาพี่กูจริงๆใช่ป่ะ ” ไอ้ปริ้นซ์กลับมีทีท่าดีใจตาเป็ประกายทันที ผมเลยถือโอกาสยื่นหน้าของตัวเองเข้าไปแล้วหอมแก้มไอ้ปริ้นซ์ไปอีกฟอดนึง
ฟอดดดดด!
“ อ๊ะ! ไอ้คิง มึงฉวยโอกาสหอมแก้มกูอีกแล้วนะ ” ไอ้ปริ้นซ์มันโวยวายพร้อมกับหน้าแดงๆ ของมัน มันยิ่งเพิ่มความน่ารักในตัวของมันอีกเท่าทวีคูณ ผมก็เลยหอมแก้มมันไปอีกข้าง
ฟอดดดดด!
“ อ๊ะ! อะ อะ ไอ้คิง มึงมัน อีกแล้วนะ ” ผมได้แต่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ อีกฝ่ายได้แต่ทำหน้าโกรธส่งมาให้กับผม
“ ไปเตรียมตัวได้แล้ว เดี๋ยวกูพามึงไปหาพี่มึงเอง ”
“ เออ ชิ! ฝากไว้ก่อนเถอะมึง ” ไอ้ปริ้นซ์ไม่วาย ยังส่งใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจบวกกับแก้มสีแดงที่ขึ้นสีระเรื่อ ทำเอาผมหยุดยิ้มไม่ได้
หลังจากนั้นพวกผมก็พากันไปที่ห้างที่พี่อาร์ธบอกกับไอ้ปริ้นซ์ว่าให้มาเจอที่นี่ โดยมีผมบอกให้ที่บ้านเอารถยนต์ส่วนตัวมาให้ แล้วตััวเองก็ขับพาไอ้ปริ้นซ์มุ่งหน้าสู่ห้างที่เป็จุดหมายของมัน โดยตลอดระยะทางที่ผมขับรถยนต์ ไอ้ปริ้นซ์ก็เอาแต่ถามผมเื่ที่ว่า มึงมีรถยนต์ใช้ได้ยังไง เด็กปีหนึ่งเอารถยนต์มาใช้ได้หรอ แล้วไหนจะมีคนที่สวมสูทสีดำขับรถยนต์มาให้ผมใช้อีก มันได้แต่คิดไปต่างๆนาๆ ว่าผมต้องเป็พวกลูกของมาเฟีย หรือไม่ก็เป็ลูกของผู้มีอิทธิพล ซึ่งสิ่งเ่าั้ที่ไอ้ปริ้นซ์พูดมานั้นล้วนแล้วแต่เป็ความจริงทั้งนั้น แต่ผมไม่ได้อยากเป็อย่างที่มันพูดหรอกครับ แต่เพียงแค่ว่าบ้านผมประกอบธุรกิจส่งออกและนำเข้า รวมทั้งมีหุ้นอยู่ในบริษัทั์ใหญ่ต่างๆด้วย ทำให้รู้จักกับแวดวงพวกนี้อยู่พอสมควร ยังไงซะธุรกิจขนาดใหญ่ล้วนแล้วแต่ต้องมีสีขาวสีดำ เบื้องลึกเื้ั ถึงของผมมันจะออกเทาๆบ้างก็เถอะ
ไม่นานผมก็ขับรถพาไอ้องค์ชายทันตะมาถึงที่ห้างที่มันนัดกับพี่ชายของมันไว้ ผมวนรถไปจอดที่ลานจอดรถด้านในตัวห้าง โดยที่จอดรถนี้จะเป็ของบุคคลที่เป็วิไอพี หรือบุคคลพิเศษเท่านั้น ตอนนี้ไอ้ปริ้นซ์เองมันเริ่มหันมาสงสัยอะไรผมอีกแล้ว เพียงแค่ผมขับรถมาจอดในที่ของที่จอดรถ ที่มีป้ายติดว่าวีไอพีเท่านั้นแหละ พี่ รปภ. พิเศษที่ทำหน้าที่ดูแลลานจอดรถในส่วนของพื้นที่วีไอพี รีบวิ่งมารอรับผมทันที
“ สวัสดีครับ คุณคิง ” พี่ รปภ. รีบเอ่ยทักทายผมทันทีที่ผมเปิดประตูแล้วก้าวเท้าออกจากรถ
“ สวัสดีครับ ผมฝากดูรถให้ด้วยนะครับ พอดีพาเพื่อนมาเดินห้างน่ะครับ ” ผมเอ่ยบอกพี่ รปภ ออกไป ตอนนี้ไอ้ปริ้นซ์มันยังไม่ยอมลงมาจากรถ จนผมเองต้องเดินไปยังอีกฝั่งของคนนั่งข้างคนขับ แล้วทำการเปิดประตูรถให้
“ เชิญลงมาได้แล้วครับ องค์ชาย ถึงห้างที่องค์ชายนัดกับพี่ชายไว้แล้วขอรับ ” ผมเอ่ยบอกไอ้ปริ้นซ์พร้อมกับทำหน้ากวนๆ ยกยิ้มให้กับมันไป
“ เออ ทีหลังกูเปิดเองได้หรอก ไม่ต้องมาเปิดให้กูก็ได้ ”
ไอ้ปริ้นซ์ก้าวลงออกจากรถโดยมีผมเป็เปิดประตูให้ พร้อมกับยกมือไว้พี่ รปภ. ตอนนี้พี่ รปภ. กำลังยืนมองผมกับไอ้ปริ้นซ์ตาค้างเลยครับ เพราะปกติเวลาผมมาที่นี่หรือพาใครมาด้วย ผมจะไม่เป็คนลงมาเปิดประตูรถให้ใครทั้งนั้น แต่กับไอ้ปริ้นซ์ผมกับยอมทำทุกอย่างให้กับมัน โดยที่ตัวมันเองไม่เคยรู้เลยว่า สิ่งที่ผมทำให้กับมันนั้นไม่เคยมีใครที่ได้รับแบบมันจากผมเลยสักคน
ผมกับไอ้ปริ้นซ์พากันเดินไปยังลิฟต์เพื่อกดขึ้นไปยังชั้นกราวด์ของห้าง ไอ้ปริ้นซ์มันก็ยกเอาโทรศัพท์ของตัวเองมากดโทรหาพี่ชายของมัน พร้อมกับพูดเป็ภาษาอังกฤษในแบบฉบับที่มันถนัดกับพี่ของมัน ผมเองก็เดินตามหลังมันไปเรื่อยๆจนมันวางสายจากพี่ชายของมัน แล้วหันมาบอกกับผมว่า พี่ชายมันอยู่ตรงไหน แล้วให้ผมพามันไปยังจุดที่พี่ชายมันอยู่ ซึ่งผมก็สามารถที่จะรู้ได้ถึงจุดที่พี่ชายมันอยู่แล้วพามันไปหาพี่ชายของมันทันที
ขอขอบคุณรีดเดอร์ทุกๆคนเลยนะครับ ที่ยังให้ความสนใจเข้ามาอ่านนิยายของไรท์ ไรท์จะพยายามแต่งให้ดีที่สุดนะครับ รับรองเลยว่า ตอนต่อๆไปจะมีคนคลั่งรักเรื่อยๆแน่ๆ อิอิ
89
![เกิดใหม่ทั้งที ไม่เป็นคนดีแล้วนะโว้ย! [เล่ม 2]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717232091_13524289.webp)
