ตอนที่ 5 เด็กผู้มีสายเืแม่มด
*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ*****
รอบกายของหลวงพ่อปีเตอร์ปรากฎลูกศรสีเงินศักดิ์สิทธิ์ดอกหนึ่งปรากฏขึ้นแล้วยิงออกไปอย่างรุนแรง
รยางค์ของเจนไม่สามารถแตะต้องลูกศรศักดิ์สิทธิ์นั้นได้เลยแม้แต่น้อย แม้ว่านี่จะเป็การโจมตีด้วยพลังเวททั้งหมดที่เธอมีก็ตาม
ต้องรู้ไว้ว่าเจนในตอนนี้อยู่ในสภาพที่เรียกว่า “สภาวะเดนตาย” นั่นเพราะพลังเวทที่เอ่อล้นออกมานั้นคือพลังเวทสุดท้ายของชีวิต นั่นจึงเป็เหตุผลหนึ่งที่ทำให้รูขุมขนของเธอขับเืจากร่างกายออกมา
ผู้ที่อยู่ในสภาวะเดนตาย หลังจากที่พลังเวทถูกใช้ออกไปจนหมด พวกเขาจะตายตกในทันที
สาเหตุที่นักเวทเข้าสู่สภาวะเดนตายส่วนใหญ่ก็เป็เพราะพวกเขาไม่สามารถควบคุมพลังเวทของตนเองได้ เรียกได้ว่านี่คือพลังเฮือกสุดท้ายของเธอก็ว่าได้
ศรศักดิ์สิทธิ์ดอกนั้นทำลายรยางค์ของเจนแทบจะทันที มิหนำซ้ำมันยังไม่หมดแรงลงและพุ่งตรงเข้าหาเจนอย่างมีเป้าหมาย ตราบใดที่ลูกศรศักดิ์สิทธิ์ดอกนี้ไม่ปักลงหัวใจของเจนมันจะไม่มีทางหยุดเด็ดขาด
แล้วตอนนั้นเองก็เกิดเหตุการณ์ที่ทุกคนไม่คาดฝันขึ้นอีกครั้ง เมื่อร่างของทอมถลั่นเข้าหาลูกศรศักดิ์สิทธิ์ดอกนั้นเพื่อรับการโจมตีให้กับเจน
สวบ!
ทว่า ...
ลูกศรศักดิ์สิทธิ์ดอกนั้นไม่ได้หยุดบนร่างของเขาอย่างที่คิดไว้ แต่มันกลับพุ่งผ่านร่างของเขาตรงเข้าหาเจนอยู่ดี
“ไม่!!!!!!”
เจนส่งเสียงกรีดร้องเมื่อเห็นร่างของทอมถูกแสงศักดิ์สิทธิ์กลืนกินจากาแกลางอก ราวกับว่าาแนี้ไม่สามารถสมานได้เหมือนาแธรรมดา
ซูมมมมมมมม
พริบตานั้นเองเจนได้โผวเข้าหาร่างของทอมจึงเหมือนเธอกระโจนรับลูกศรศักดิ์สิทธิ์นี้ไปด้วย
วินาทีที่ศรศักดิ์สิทธิ์แทงเข้าไปที่ร่างของเธอ พลังเวทที่หลงเหลืออยู่ในร่างราวกับจะเป็เชื้อเพลิงที่สร้างเพลิงศักดิ์สิทธิ์เผาผลาญร่างกายของเธอ
วูมมมมมมมมม
ทอมหันหลังกลับไปมองเจนด้วยสติสุดท้าย เขาพยายามที่จะคว้าตัวของเจนเข้าไปกอด แม้ว่าเพลิงศักดิ์สิทธิ์จะลุกโชนอยู่ก็ตาม
ดวงตาของเจนไม่ได้ขาวโพลนอีกต่อไป แววตาของเธอกลับคืนมาอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นจ้องมองคนรักของเธอเป็ครั้งสุดท้าย
พวกเขาทั้งสองไม่ได้พูดคำใดออกมาใน่เวลาทีสุดท้าย มีเพียงอ้อมกอดที่แสดงความรักต่อกันเท่านั้น
ท้ายที่สุดร่างของทั้งสองก็ถูกเพลิงศักดิ์สิทธิ์เผาผลาญจนเป็ผุยผง
“ตะ ... ตาย! แม่มดตายไปแล้ว!”
เฮ .....
ผู้คนต่างกรีดร้องยินดีด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
คำสรรเสริญมากมายถูกเอ่ยให้กับหลวงพ่อปีเตอร์ที่สามารถจัดการกับแม่มดได้
ในเวลาที่พวกเขาปิติยินดีกันอยู่นั้น พวกเขากลับไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่าร่างของเด็กน้อยที่นอนสลบมาั้แ่แรกได้ถูกคนคนหนึ่งคว้าตัวหลบหนีออกไป
แฮ่ก ... แฮ่ก ... แฮ่ก ...
ชายหนุ่มที่มีนามว่าจอร์นกำลังอุ้มเด็กน้อยวิ่งหนีมาจากสถานที่ตรงนั้น เขาอาศัย่ชุลมุนคว้าตัวเด็กน้อยที่นอนสลบออกมา
มีหลายครั้งที่เขาหันไปมองเปลวไฟที่ลุกโชนด้านหลัง
ไม่ต้องบอกก็รู้แล้วว่าสภาพบ้านของเมอร์ลินในตอนนี้เป็อย่างไร
แน่นอนว่าการกระทำของจอร์นใช่ว่าจะแเีเลยเสียทีเดียว มันยังมีบางคนที่สังเกตเห็นเขา แต่ก็ปิดตาข้างหนึ่งเพื่อทำเป็มองไม่เห็น
พวกเขามารวมตัวกันเพื่อจัดการกับแม่มด แต่ไม่ได้อยากทำร้ายคนบริสุทธิ์ แม้แต่ทอมเอง หากเขาไม่เอาตัวไปรับศรศักดิ์สิทธิ์แทนเจน เขาก็คงจะไม่ตาย อย่างมากก็ถูกซ้อมและจับไปเข้าคุกเท่านั้น
อย่างไรชาวบ้านพวกนี้ก็ไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำ พวกเขายังเห็นแก่เด็กน้อยเมอร์ลินที่้าคนเลี้ยงดู แต่ไม่คิดเลยว่าทอมจะตัดสินใจเช่นนั้น
เมื่อเด็กน้อยถูกคนช่วยไป พวกเขาจึงไม่คิดที่จะติดตาม แต่ก็ใช่ว่าผู้คนจะคิดเช่นเดียวกันทั้งหมด
มันยังมีคนอีกกลุ่มหนึ่งที่้าถอนรากถอนโคน พวกเขาไม่้าเห็นสายเืของแม่มดอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้
แม้แต่หลวงพ่อปีเตอร์ก็ยัง้าเด็กน้อยเช่นกัน
‘บ้าจริง เด็กคนนั้นไปไหนแล้ว? หากสามารถจับเด็กคนนั้นส่งให้กับศาสนจักรได้ บางทีฉันอาจจะได้ความดีความชอบเพิ่มขึ้นก็ได้’ หลวงพ่อปีเตอร์คิดในใจ
สาเหตุย่อมเป็เพราะเด็กที่เกิดมาด้วยสายเืของแม่มดสามารถนำส่งศาสนจักรเพื่อไปฝึกเป็นักรบศักดิ์สิทธิ์ได้เป็อย่างดี พวกเขาจะล้างสมองเด็กแล้วทำให้เด็กเ่าั้กลายเป็นักรบที่มีพลังรบสูงส่ง
ดังนั้นปีเตอร์จึงไม่ต้องกลัวว่าเด็กจะล้างแค้น เพราะนักรบศักดิ์สิทธิ์ไม่มีวันทำร้ายนักบวช แต่กลับกันพวกเขาคือกองกำลังที่จะปกป้องศาสนจักรและเป็กำลังรบสำคัญที่เกี่ยวข้องกับอำนาจการเมือง นี่ก็เป็อีกเหตุผลหนึ่งว่าทำไมศาสนจักรจึงได้มีอำนาจอยู่เหนือกษัตริย์ครองอาณาจักรทั้งหลาย
“ลูกชายของแม่มดหายไปแล้ว พวกเราต้องจับเด็กคนนั้นให้ได้ สายเืของแม่มดนั้นอันตราย ไม่แน่สักวันเขาอาจจะย้อนกลับมาแก้แค้น มีเพียงแต่การส่งเขาไปชำระบาปยังสถานที่ศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นถึงจะช่วยเขาได้” หลวงพ่อปีเตอร์รีบสั่งการออกไป
เหล่าชาวบ้านที่ได้ยินดังนั้นก็ต่างพากันปรากฏสีหน้าหวาดหวั่น
บางคนที่เห็นเด็กคนนั้นถูกพาออกไปก็เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมา แม้พวกเขาจะมีจิตเมตตาต่อเด็กคนนั้น แต่พวกเขายังหวาดกลัวในความลึกลับของสายเืแม่มดมากกว่า
“ไป! พวกเราออกไปตามหาเด็กคนนั้นกัน”
“ฉันเห็นมีคนพาเขาไปทางนั้น” ชาวบ้านคนหนึ่งชี้เส้นทางที่จอร์นอุ้มเมอร์ลินหลบหนีออกไป
“เกาะกลุ่มกันเอาไว้ เพื่อเด็กคนนั้น เพื่อหมู่บ้านของพวกเรา พวกเราต้องนำตัวเด็กไปส่งให้กับศาสนจักรให้ได้”
เสียงเฮดังขึ้นอย่างเห็นด้วยกับคำพูดนี้ พวกเขาเกาะกลุ่มกระจายตัวกันออกไปตามหาเด็กน้อยคนนั้นทันที
แม้หลายคนจะรู้สึกสงสารเมอร์ลิน และหลายคนเคยเป็คนใกล้ชิดของเขา แต่คำพูดประโยคนั้นมีเหตุผล
ถึงอย่างไรพวกเขาก็ไม่ได้ทำร้ายเด็ก อย่างน้อยการส่งเขาไปยังศาสนจักรอาจเป็ทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว
มีเพียงแต่เด็กอยู่ในอ้อมกอดของพระเ้าพวกเขาถึงจึงจะสามารถวางใจได้
แสงของคบเพลิงกระจายออกไปทั่วเนินเขา พวกเขากำลังออกคนหาเด็กชายผู้มีสายเืของแม่มด
98
![อุบายรักซาตาน [อิงสิตางศุ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/c6c26dbf22ec738619a5ea27fa87932a.webp)
