ตอนที่ 89 ข้อความนัดสัมภาษณ์จากทีมงานเกมWSO
“เอาหละกลับเข้าเมืองไปแลกไอเท็มดีกว่าจะได้ออกจากเกม”
ห้านาทีต่อมา ณ ใจกลางของเมืองแอสทารอธ…..
“นั่นนะเหรอ NPC แลกของเข้าไปคุยเลยดีกว่า”
[ประกาศจากระบบ:กราบสวัสดีผู้เล่นทุกๆท่าน ขณะนี้ได้หมดระยะเวลาของกิจกรรมล่าราชาเยลลี่เป็นที่เรียบร้อยแล้วทางระบบจะทำการปิดระบบเกิดใหม่ของราชาเยลลี่ผู้เล่นจะยังคงสามารถกำจัดราชาเยลลี่ที่เหลืออยู่ได้ และสามารถนำบัตรราชาเยลลี่ มาแลกไอเท็มได้ตลอดเวลาจนถึงสิ้นเดือนหน้าขอให้ผู้เล่นทุกท่านเล่นเกมอย่างสนุกสนานสวัสดีคะ]
“กำลังนึกเสียดายอยู่เลยถ้าต้องออกไปนอกเกมเพราะกิจกรรมยังไม่จบ แบบนี้ก็ดีเลยกิจกรรมหมดเวลาพอดี ไปแลกของดีกว่า”
ในขณะที่โอ้กำลังจะเดินไปแลกไอเท็มข้อความประกาศจากระบบก็เด้งขึ้นมาที่ด้านหน้าของเขา เพื่อแจ้งให้ผู้เล่นทุกคนทราบว่าเวลาของกิจกรรมได้หมดลงทำให้โอ้รู้สึกโล่งใจขึ้นมาในทันที เพราะเขาก็รู้สึกเสียดายอยู่ไม่น้อยถ้าต้องออกจากเกมในตอนที่กิจกรรมยังดำเนินอยู่….
“สวัสดีครับ คุณ NPCผมมาขอแลกรางวัลจากกิจกรรมล่าราชาเยลลี่ครับ”
“สวัสดีท่านผู้เล่น ของรางวัลมีมากมายหลายอย่างให้ท่านเลือก”
“ผมขอแลกแค่ใบอัพสกิลขั้นสูงสุดครับผมแลกสี่ใบนะ”
ติ๊ง!
[กรุณากดยืนยันการแลกเปลี่ยน ใบอัพสกิลขั้นสูงสุดx4 ชิ้น]
[ตกลง/ยกเลิก]
ติ๊ง!
[ตกลง]
สูญเสีย บัตรราชาเยลลี่ -200ชิ้น
[คุณได้รับ ใบอัพสกิลขั้นสูงสุด x4 ชิ้น]
“การแลกเปลี่ยนเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ ท่านผู้เล่นต้องการให้ข้าช่วยอะไรอีกหรือไม่”
“ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมากๆ”
“ถ้างั้นก็ขอให้ท่านโชคดี”
“ขอบคุณครับ”
เมื่อการสนทนาของทั้งสองจบลงโอ้จึงเดินไปนั่งพักผ่อนที่เก้าอี้ไม้ก่อนที่จะทำการออกจากเกม เพื่อไปพักผ่อนร่างกายของเขาแต่ทว่าในขณะที่เขานั่งพักอยู่นั้นก็มีข้อความบางอย่างส่งเข้ามาที่กล่องข้อความของเขา……
หือ!
“ข้อความอะไรวะ”เมื่อเกิดความสงสัยโอ้จึงเปิดกล่องข้อความเพื่ออ่านมันในทันที…..
ติ๊ง!
[ข้อความจากทีมงานเกม WSO ของประเทศไทย: สวัสดีคะ คุณผู้เล่น พี่หมี ทางทีมงานเห็นว่าคุณผู้เล่นพี่หมี มีทักษะในการเล่นที่ยอดเยี่ยม ทั้งการต่อสู้และเก็บเลเวล ซึ่งทางทีมงานได้ปรึกษากันว่าจะขอเรียนเชิญคุณผู้เล่น พี่หมี มาที่บริษัทค่ายเกม WSO เพื่อสัมภาษณ์เกี่ยวกับวิธีการเล่นต่างๆภายในเกมและทางเกมก็อยากให้ คุณผู้เล่นพี่หมี เป็นพรีเซนเตอร์ให้กับทางเกมด้วย ถ้าคุณผู้เล่นพี่หมี มีความสนใจขอให้ส่งข้อความเสียงกลับมาหาเรา เพื่อนัดวันให้ทางเราไปรับด้วยคะถ้าข้อความนี้ทำให้ผู้เล่น พี่หมี รู้สึกอึดอัดหรือไม่พอใจอะไรก็ตามทางเกมต้องขอกราบขออภัยด้วย หวังว่าจะได้พบกันนะค่ะ]
“เห้ย! นี่เรื่องจริงเหรอวะทางเกมนัดสัมภาษณ์ลองส่งข้อความเสียงกลับไปหาเขาดูหน่อยสิ”
หลังจากที่ได้อ่านข้อความดังกล่าวโอ้จึงตอบกลับทางเกมด้วยระบบข้อความเสียงไปว่าตัวเขามีความสนใจและอยากคุยกับทีมงานตอนนี้เลยได้หรือไม่ เมื่อข้อความของโอ้ไปถึงทีมงานที่ด้านหน้าของโอ้ก็เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้นทันที…..
หวืดดดดดด!!!!
“อะไรวะนั่น”
วงแหวนสีชมพูได้สว่างขึ้นที่เบื้องหน้าของโอ้ และที่ตรงกลางของวงแหวนก็ปรากฏหญิงงามคนหนึ่งเมื่อวงแหวนหายไปเธอก็เดินตรงเข้ามาหาโอ้ในทันที….
“สวัสดีคะ คุณผู้เล่นพี่หมี”
“สวัสดีครับ รู้จักผมได้ไงคุณเป็นคนของทางเกมใช่รึเปล่าครับ”
“ใช่คะ”
“โอเคมาเข้าเรื่องกันเลยครับ”
“ได้คะ”
“ผมสนใจและก็อยากไปนะครับผมจึงอยากทราบว่าต้องเปิดเผยตัวตนด้วยรึเปล่า”
“อ๋อ คุณผู้เล่นสามารถเลือกได้คะว่าจะใช้ตัวจริงหรือ ตัวละครในเกม เพราะเราสามารถ คุยกันได้ทุกที่คะถ้าต้องการใช้ตัวละครในเกมเราสามรถปกปิดชื่อ เลเวลและรูปลักษณ์ให้ได้คะ”
“งั้นผมสนใจครับ”
“ถ้าคุณผู้เล่นเกมกลัวข้อมูลของท่านจะรั่วไหลทางเราจะส่งรถตู้ที่มีกระจกทึบไปรับถึงที่บ้านแล้วเข้ามาจอดภายในตึกเลยคะ”
“เอาแบบนั้นเลยครับผม”
“ส่วนรายละเอียดอื่นๆ สารมารถเข้ามาคุยกันที่บริษัทได้เลยคะไม่ทราบว่าสะดวกให้ทีมงานไปรับได้วันไหนคะ”
“ตอนนี้โลกความจริงห้าโมงเย็นสินะถ้างั้นเป็นพรุ่งนี้ตอนเก้าโมงเช้าแล้วกันนะครับ”
“ได้คะพรุ่งนี้ ทีมงานจะไปรับนะคะไว้เจอกันค่ะ”
“รู้เหรอครับว่าบ้านผมอยู่ตรงไหน”
“รู้คะเพราะมีฐานข้อมูลของลูกค้าอยู่แล้ว และทางเราก็เคยไปส่งเครื่องเชื่อมต่อระบบอันใหม่ให้บ้านของคุณมาแล้วด้วยคะ”
“อ๋อผมจำได้แล้วครับ”
“มีอะไรสงสัยอีกรึเปล่าคะ”
“ไม่มีแล้วครับขอบคุณมากๆ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะคะ”
“ครับผม”
หวืดดดดดด!!!
เมื่อการสนทนาจบลงพนักงานสาวคนดังกล่าวก็หายไปในทันที……
“เอาหละได้เวลาออกจากเกมแล้ว”
ติ๊ง!
[คุณต้องการออกจากเกมส์]
[ตกลง/ยกเลิก]
ติ๊ง!
[ตกลง]
หวืดดดดดด!!!
ณ ห้องนอนของโอ้เวลา 17.30น.
“เห้ย! ไม่เพลียเลยนี่หว่าพอออกมาจาเกมแล้วรู้สึกเบาสมองขึ้นมาเลย แว่นตาอันใหม่มันดีแบบนี้นี่เอง”
หลังจากที่ถอดแว่นตาโอ้ก็พูดขึ้นด้วยความตกใจเพราะปรกติถ้าเขาเล่นเกมนานๆ เมื่อออกจากเกมเขาจะรู้สึกเพลีย แต่การออกมาครั้งนี้ทำให้เขารู้ว่าทางเกมพัฒนาระบบไปไกลมากๆเนื่องจากไม่มีทั้งความเพลียหรือเมื่อยล้า แถมยังสมองปอดโปร่งอีก…..
“ไปอาบน้ำสักหน่อยแล้วกัน ค่อยลงไปหาอะไรกิน”
โอ้รีบเดินไปที่ราวแขวนผ้าเพื่อหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าห้องน้ำในทันที…..
ซ่า!!!!
สิบห้านาทีต่อมา……
หลังจากที่โอ้อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็รีบใส่เสื้อผ้าเพื่อลงไปกินข้าวในทันที……
“แม่อยู่นี่หว่า”
“แม่ครับ”
“ว่าไงลูก”
“มีอะไรกินบ้างครับ”
“โน่นเลยที่โต๊ะอาหารเลยลูก”
“แม่พรุ่งนี้โอ้มีนัดสัมภาษณ์นะครับ”
“สัมภาษณ์งานเหรอลูก”
“ไม่ใช่ครับแม่เกมที่โอ้เล่นไงเขาขอนัดสัมภาษณ์”
“จริงเหรอลูก ไปตอนไหนหละ ไปยังไง”
“ไปพรุ่งนี้ตอนเช้าครับเดี๋ยวเขาเอารถมารับเพราะโอ้บอกเขาไปว่าไม่อยากเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงครับ”
“อ่าวทำไมหละลูก”
“โอ้ว่าไม่ดีแน่ เพราะคนไม่ดีก็มีเยอะถ้าเขารู้ว่าตัวละครในเกมของโอ้เป็นใคร ในโลกความจริงโอ้อาจจะเดือดร้อนเข้าสักวันเพราะบางคนหวังผลประโยชน์จากเกม จนลืมมองถึงความถูกต้องก็มี”
“รอบคอบไว้ดีแล้วลูกแม่ยังไงก็ได้ขอแค่ลูกแม่ไม่เดือดร้อน”
“ครับแม่เดี๋ยวผมขอไปกินข้าวก่อนหิ๋วแล้ว”
เมื่อคุยกับแม่เสร็จเรียบร้อยโอ้ก็เดินตรงไปที่โต๊ะอาหารทันที…..
“ว้าว! แกงเขียวหวานต้มยำกุ้ง ปลานึ่งมะนาว ของอร่อยทั้งนั้นเลย”
สิบห้านาทีผ่านไป……
หลังจากที่โอ้กินข้าวเสร็จเรียบร้อยเขาก็เดินเข้าไปที่ห้องรับแขกแล้วเปิดทีวีขึ้นมาดูในทันที…..
“ดูทีวีดีกว่า มีอะไรดูบ้างเนี่ย”
สามนาทีต่อมา…..
“เห้ย! นั่นมันเรานี่หว่าถึงจะปิดชื่อจะเบลอภาพหน่อยๆแต่เราจำตัวเองได้”
โอ้ถึงกับตกใจเมื่อเปิดทีวีไปที่ช่องของรายการเกมและเห็นภาพของตัวเองที่ยืนคุยกับพนักงานสาวอยู่ถึงจะมีการเบลอภาพและปิดชื่อโอ้ก็จำตัวเองได้ โดยเนื้อหาที่รายการดังกล่าวที่พูดขึ้นมานั้นเกี่ยวกับเรื่องที่จะนัดโอ้สัมภาษณ์นั่นเอง.....
“โอ้ดูอะไรลูก”
“พ่อสวัสดีครับ”
ในขณะที่โอ้กำลังดูทีวีอยู่ เสียงพ่อของเขาก็ดังขึ้นหลังจากที่ท่านเปิดประตูบ้านเข้ามาเพราะท่านเพิ่งกลับมาจากที่ทำงาน…..
“โอ้ดูรายการทีวีอยู่ครับ พอดีเขาออกรายดารเรื่องที่นัดโอ้ไปสัมภาษณ์ในวันพรุ่งนี้”
หือ!
“สัมภาษณ์อะไรลูก”
“เกี่ยวกับเกมครับพ่อพอดีทีมงานเขาเห็นการเล่นของโอ้แล้วอยากเอาไปแนะนำผู้เล่นคนอื่นๆเพื่อให้มีกำลังใจในการเล่นครับ”
“แล้วลูกไม่กลัวคนเก่งมากขึ้นเหรอลูก”
“ไม่นะพ่อโอ้มองว่าเรื่องราวต่างๆภายในเกมของผู้เล่นแต่ละคนจะไม่เหมือนกัน ถึงจะเล่นพร้อมกันแล้วไปรับภารกิจเดียวกันก็ใช่ว่าจะภารกิจแบบเดียวกันเพราะทางเกมเขาอยากให้เราได้รับประสบการณ์หลายๆอย่างครับ”
“อือถ้าไม่มีปัญหาอะไรก็ตามใจลูกไปตอนไหนหละ”
“พรุ่งนี้เช้าครับ”
“โอเคงั้นพ่อไปอาบน้ำก่อนนะลูกร้อนมากประเทศไทยวันนี้”
“ครับพ่อ”
แล้วพ่อของโอ้ก็เดินเข้าไปในบ้านทันทีส่วนโอ้ยังคงนั่งดูทีวีอยู่…….
ก๊อกๆ!!
“หือใครมาเคาะประตู”
ในขณะที่โอ้กำลังนั่งดูทีวีอยู่เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น โอ้จึงรีบไปดูว่าใครมาเคาะประตูบ้านของเขา…..
“อ้าวเหน่ง เข้ามาก่อนสิ”
“โอเค”
แล้วคนที่มาเคาะประตูบ้านของโอ้ก็คือเหน่งเพื่อนของโอ้นั่นเอง……
“มาหาเรามีอะไรรึเปล่าเพื่อน”
“ก็มาดูว่าแกออกจากเกมแล้วรึยังนี่แหละไม่อยากส่งข้อความไปหาเดี๋ยวรบกวนแกตอนเล่นเกม”
“บ้าบอไม่รบกวนหรอกมีอะไรก็ส่งข้อความไปได้เลย”
“ได้ๆคราวหลังจะส่งไปละกันพอดีเราอยากถามว่าพวกคลาสลับเนี่ย จำทำได้จากไหนวะ”
“โหตอบยากวะ คลาสลับมันก็แปลตรงชื่อของมันเลยคือลับ ไม่มีข้อมูลใดๆแล้วแต่เราจะมโนเอาว่ามันจะได้รับจากไหนเช่นคลาสลับของสายพระ อาจจะดูดเลเวลอย่างเดียวโดยที่ไม่ทำร้ายมอนเตอร์เลยจนเลเวลสองร้อยงี้เอออันนี้น่าคิดนะ หรือ อาจจะซับพอร์ตเพื่อนครบล้านครั้งอะไรแบบนี้อะคือมันมีเงื่อนไขลับๆเราต้องไปค้นหาเอง”
“ยากเลยนี่หว่า”
“ก็ใช่หนะสิ”
“มีวิธีอะไรเด็ดๆป่าววะโอ้ ถ้าอยากมีรายได้ในเกมต้องทำไง”
“ล่าของจากบอสมินิบอสหรือพวกมอนเตอร์ชั้นสูงก็มี”
“อันนี้ก็ยากอยู่เหมือนกันนี่หว่าแต่ก็พอมีวิธี”
“เออโอ้ จะเข้าเกมอีกทีตอนไหน”
“เราว่าจะเข้าตอนเย็นของวันพรุ่งนี้”
“มีธุระไปไหนรึเปล่าวะทำไมเข้าตอนเย็นไปเจอสาวเหรอ เห้ยๆ มีมุบมิบด้วยเหรอวะ”
“มุบมิบบ้าอะไรเออใช่ไปเจอสาวแต่ไม่ใช่สาวของเรานะ แต่เป็นของทางเกมนี่แหละ”
“คือยังไงวะงง”
“เอองั้นดีเลยพรุ่งนี้มึงต้องไปเป็นเพื่อกูด้วย”
“อะไรเห้ย งง”
“เอาน่าพรุ่งนี้มาหากูด้วย ก่อนเก้าโมงเช้า ห้ามลืมเด็ดขาดเดี๋ยวกูโทรไปขออนุญาตกับแม่มึงเองโอเคนะ”
“อะไรวะ พูดเองเออเองก็ได้เหรอวะ”
“เอาเป็นว่ามึงตกลง เจอกันพรุ่งนี้นะไอ้เกลอ”
“เออเอางั้นก็ได้ ไม่พากูไปเชือดก็พอ”
หลังจากที่ทั้งคู่คุยกันเสร็จเรียบร้อยแล้วเหน่งก็แยกตัวกลับบ้านไป ส่วนโอ้ก็ขึ้นไปบนห้องในทันทีเพื่อเปิดเว็ปหาข้อมูลเพิ่มเติม……
ณ ที่ห้องนอนของโอ้เวลา 18.30น.
“ไหนๆขอเปิดเว็ปนอกดูหน่อยว่าจะมีข่าวสารอะไรรึเปล่า”
ตี๊ด!!!!
ตี๊ด!!!!
ครืนนนนน!!
เมื่อเข้ามาที่ด้านในของห้อง โอ้ก็ไม่รอช้าเดินตรงไปที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ของเขาในทันทีแล้วทำการกดเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว แล้วเดินต่อไปที่เตียงนอนเพื่อกดเปิดแอร์…..
“รอบนี้ลองเข้าไปอ่านแชทคนไทยสักหน่อยดีกว่า”
แล้วโอ้ก็ทำการพิมพ์ที่อยู่เว็ปหลักของเซิฟไทยเพื่อเข้าไปอ่านคอมเม้นของคนไทยว่าเป็นยังไงกันบ้าง……
[แชท]
[TH ผู้เล่น ขุนอินจัด: อากาศร้อนร่างกายต้องการปะทะกับขวดเบียร์หวะ]
[TH ผู้เล่น จอร์นคอนเน่: ปะทะกับหมัดเราปะหละ]
[TH ผู้เล่น สเตฟราน: หาสาวเข้าทีมครับผมรวยนะ]
[TH ผู้เล่น สารเขียว: หากลุ่มคนรักธรรมชาติครับสายเขียว IB มา]
[TH ผู้เล่น เชื่อยชงชา: สาระไม่มีเลยพวกมึงแต่ละตัวห่าเอ้ย]
[TH ผู้เล่น แอลโอรถยนต์: สาระหน้าตามันเป็นยังไงวะ มึงก็เครียดเกิ๊น นี่ก็แค่เกม]
“เห้อ! เพลียใจมีแต่อะไรก็ไม่รู้หาสาระกับคนพวกนี้ไม่ได้จริงๆ”
ซึ่งก็เหมือนๆเดิมในทุกๆครั้งเมื่อมีผู้เล่นดีๆพิมพ์ขอมูลดีๆลงไปในห้องแชท พวกผู้เล่นนิสัยไม่ได้ก็จะพิมพ์ข้อความรัวๆเพื่อดันให้แชทที่มีสาระหลุดไปจากหน้าจอซึ่งมันทำให้โอ้ไม่อยากเข้ามาอ่านแชทของเซิฟไทยเลย…..
“ไปดูของเซิฟนอกดีกว่า”
ติ๊ง!!
[คุณต้องการแปลภาษาหรือไม่?]
[ตกลง]
ติ๊ง!
[ตกลง]
[ระบบได้ทำการเปลี่ยนภาษาทั้งหมดให้เป็นภาษาไทยเรียบร้อยแล้ว]
[แชท]
[EN ผู้เล่น โจนาทาน: รับคนเข้ากิลด์ครับรับหลายตำแหน่ง]
[EN ผู้เล่น บาโน่: ผมไปอยู่ด้วยได้รึเปล่า]
[EN ผู้เล่น โจนาทาน: IB มาครับ]
[EN ผู้เล่น บาโน่: ครับผม]
[NA ผู้เล่น เจมส์001: หัวกิลคนนี้ดีมากโอ้เพ่นเมื่อไหร่เดี๋ยวจะไปสมัครครับ]
[EN ผู้เล่น โจนาทาน: ได้เลยครับ]
[ID ผู้เล่น โอลิเวอร์: ดันเจี้ยนแมฟเลเวลสองร้อยโหดมาก]
[KOR ผู้เล่น ซองผาปา: ลงผ่านกันได้ยังไงกิลผมนี่ตายเรียบเลย]
“คนละเรื่องเลยกับแชทฝั่งไทย”
แล้วโอ้ก็ทำการอ่านไปเลื่อยๆเพื่อเก็บข้อมูล…..
สิบห้านาทีต่อมา……
“เอาหละชักจะง่วงแล้วปิดคอมแล้วไปนอนดีกว่า”
โอ้ทำการปิดคอมพิวเตอร์แล้วเดินไปที่เตียงนอนในทันทีเมื่อมาถึงเตียงนอนเขาก็ทำการทิ้งตัวลงนอนอย่างรวดเร็ว…..
333K
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
