“ยินดีกับแม่นางที่สามารถยกระดับพลังถึงสองขั้นในเวลาเพียงไม่กี่วัน”
“หม่อมฉันขอบพระทัยองค์จักรพรรดิเพค่ะ”
“ท่านทำยังไงถึงสามารถเลื่อนระดับพลังได้เร็วเช่นนี้”
“หม่อมฉันเหนื่อยแล้ว้าที่จะพักผ่อนขอพระองค์เดินทางกลับด้วยความปลอยภัย”
องค์จักรพรรดิเห็นนางไม่ตอบคำถามเขาได้แต่ตัดใจและจากไป ความจริงเขาอยากที่จะจับตัวนางและนำนางมาเป็สนมของเขาแต่เขาก็ไม่สามารถทำได้เพราะเขารู้ว่าเื้ัของนางเขาไม่อาจจะยุ่งเกี่ยวได้
จือเหยามองลงไปที่ตักของนางเห็นหลิวอี้กำลังนอนหลับด้วยความสบาย
“ข้าจะยอมให้ท่านหนึ่งวัน”
หลิวอี้สลบไปเพราะว่าเขาใช้พลังมากจนเกินไปจนทำให้ร่างกายของเขารับไม่ไหว และเขาไม่รู้ว่าตัวเขาสลบไปั้แ่ตอนไหน
เช้าของอีกวันหลิวอี้ลืมตาขึ้นมาเห็นจือเหยากำลังนั่งจ้องหน้าเขาอยู่
“ข้าหล่อเหลาขนาดนั้นเลยหรอเ้าถึงจ้องหน้าข้าขนาดนั้น”หลิวอี้พยายามจะมองร่างกายของนางแต่ก็ต้องผิดหวังเพราะว่านางได้นำผ้ามาปิดบังเอาไว้ก่อนแล้ว
“ท่านอย่าหลงตัวเอง ท่านสลบไปั้แ่มือคืนข้าให้ท่านนอนหนุนตักก็ดีขนาดไหนแล้ว และท่านจะถอดเข็มให้กับข้าตอนไหน”
หลิวอี้ลืมไปว่าลืมเอาเข็มออกจากหลังของนางเขาจึงสะบัดมือออกไปจากนั้นเข็มก็หลุดออกจากหลังของนาง
นางเห็นว่าเข็มหลุดออกจากหลังนางก็กระเเทกหลิวอี้ลงจากเตียงทันที
หลิวอี้ลุกขึ้นมาและดุด่านาง
“นี่เ้าทำแบบนี้กับผู้มีพระคุณของเ้าเช่นนี้รึ”
นางทำเป็ไม่รู้ไม่เห็นและพูดขึ้นมา
“ท่านออกไปจากห้องของข้าได้แล้ว ข้าจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า”
“ข้าหมดประโยชน์เ้าก็ถึงกับขับไล่ข้า แต่ไม่เป็ไรคืนนี้เ้าอาบน้ำรอข้าได้เลยข้าจะมาคิดบัญชีกับเ้าแน่นอน”
“ท่านฝันไปเถอะ”
“นี่เ้าจะผิดคำพูดกับข้าเช่นนั้นหรอ”
“ข้ายังไม่เคยพูดว่าจะขึ้นเตียงกับท่านท่านลองนึกดูดีๆ”
“เ้าพูด”
“ไหนละหลักฐานไหนละพยาน”
หลิวอี้ถึงกับพูดไม่ออกเขาไม่คิดว่าหญิงงามนางนี้จะผิดคำพูดกับเขา
“ได้เ้าเป็คนพูดเองต่อไปถ้าเ้าจะให้ข้าช่วยเหลือเ้าจะต้องขึ้นเตียงกับข้าก่อนไม่งั้นต่อให้เ้าาเ็หรือว่าใกล้จะตายข้าก็จะไม่ยอมช่วยเหลือคนอย่างเ้าแน่นอน”
พูดเสร็จหลิวอี้ก็ออกไปจากเรือนเขายังเดินไม่ทันได้พ้นสะพานเขาได้ยินเสียงของจือเหยาดังออกมาจากข้างในเรือน
“ข้าขอบคุณที่ท่านช่วยเหลือข้า ตอนนี้ข้าหายดีแล้ว ต่อไปพวกเราอย่าได้พบเจอกันอีก”
หลิวอี้หยุดฟังและหันหน้ากลับไปที่เรือนของนางจากนั้นเขาก็หัวเราะออกมาและพูดขึ้น
“หญิงงามทุกนางช่างไว้ใจไม่ได้จริงๆ”
จากนั้นเขาก็เดินจากไป หลิวอี้ต้องรีบกลับไปที่เรือนเป็เพราะเขากลัวว่าจวนเย่จะรู้ว่าเขาแอบออกมาจากจวน เขากลับมาถึงจวน ภานในจวนก็ไม่เห็นว่ามีความผิดปกติอะไรเขาจึงรู้สึกโล่งใจ หลิวอี้ทำการดูดซับพลังปราณจากภายนอกเข้าสู้ตันเถียนของเขาเพราะพลังปราณของเขาใช้รักษาจือเหยาไปหมดแล้ว
จวนเย่ ภายในห้องของเย่หลิง ค่ำคืนที่ผ่านมานางนั่งรอและหวังว่าจะได้พบกับคนๆนั้นอีกครั้งแต่ว่านางก็ต้องผิดหวังเพราะคืนที่ผ่านมานางไม่พบเจอใคร
หลิวอี้ไม่ได้ออกไปไหนเขาตั้งฝึกฝนวิชากระบี่ของเขาเพื่อที่จะไปให้ถึงขั้นที่สองได้รวดเร็วยิ่งขึ้น เขาฝึกฝนจนถึง่เย็น วันนี้เขาจะไม่ออกไปที่ไหนเขากะว่าวันนี้จะไปหาเย่หลิงเพื่อระบายอารมณ์ที่เขาอัดอั้นมาจากจือเหยา
หลิวอี้ลอยตัวขึ้นมาที่หลังคาบนห้องของเย่หลิงเขาเห็นนางกำลังนั่งสมาธิเพื่อฝึกพลังปราณ เขาก็ใช้วิธีการเดิม
เย่หลิงที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ก็สูดดมยาของหลิวอี้เข้าไปโดยไม่รู้ตัว นางเริ่มที่จะร้อนลุ่มตามร่างกายเหมือนเดิม
เย่หลิงนางก็นึกขึ้นได้ในคืนนั้นนางก็เป็เช่นนี้และนางรู้แล้วว่าตอนนี้นางถูกยาปลุกอารมณ์เขาแล้ว นางพยายามที่จะใช้พลังปราณของนางขับพิษของยาออกมาจากร่างกายแต่ก็ไม่สามารถขับออกมาได้
ความจริงแล้วที่นางอยากจะพบกับคนๆนี้เพราะว่านาง้าที่จะของคุณเขา นางไม่ได้คิดที่จะขึ้นเตียงกับเขาอีกรอบ
เย่หลิงขึ้นไปที่เตียงของนางจากนั้นนางก็ถอดเสื้อผ้าออกทั้งหมดแต่วันนี้นางไม่ได้เปิดหน้าต่างแถมยังยังล็อคประตูอีกด้วย วิธีที่นางคิดว่าจะถอนพิษได้คือนางจะต้องช่วยตัวของนางเอง
หลิวอี้เห็นการกระทำของนางทุกอย่างพร้อมกับคิดในใจ เ้าคิดว่ายาที่ข้าปรุงขึ้นมามันอ่อนด้อยขนาดนั้นเชียวหรือ เขาเห็นว่านางตอนนี้พร้อมแล้วเขาก็เขาไปที่ห้องของนางจากนั้นก็ดับเทียนและเดินไปที่เตียงของนาง จากนั้นเขาก็ทำการผสมสายเืกับนางอีกหนึ่งรอบ เป็เพราะว่าหลิวอี้เก็บกดมาจากจือเหยาเขาจึงรุนแรงกับเย่หลิงเป็อย่างมาก
นางรับรู้ถึงการกระทำของเขาทุกอย่างแต่ว่านางก็ไม่สามารถขัดขืนเขาได้ปล่อยให้เขาทำตามใจ
เกือบจะเช้าหลิวอี้จึงหยุดและกลับไปยังห้องพักของเขา
2K
