Chapter 13
เธอต้องยอมเป็เมียเรา:)
วันนี้ฉันมาเรียนตามปกติ และสิ่งที่ไม่ลืมก็คือเสื้อแจ็คเก็ตสีดำตัวนั้นที่พอร์ชให้ยืมมา ฉันตั้งใจว่าวันนี้จะเอามาคืน
หลังจากเรียนจนจบคลาส่เช้าและกำลังจะพักกลางวันฉันไม่รอช้ารีบเดินเอาเสื้อไปคืนพอร์ช โดยืี่แก๊งของพอร์ชก็หยุดสายตามองมาที่ฉัน ไม่เว้นแม้แต่แตงโม
"ที่จริงไม่ต้องรีบคืนก็ได้นะ"
ใบหน้าหล่อตี๋เหยียดยิ้มขึ้นมา แต่มันดูเ้าเล่ห์ยังไงชอบกลแฮะ
"ไม่เป็ไรหรอก เราเกรงใจพอร์ชน่ะ"
ฉันรับส่งคืนให้ ไม่อยากเก็บของเขาเอาไว้นาน และแตงโมก็ยังจ้องหน้าฉันเขม็งเหมือนเคย เฮ้อ ลำบากใจชะมัด
"อืมงั้นเรารับไว้ก่อนก็ได้ ที่จริงไม่เห้นต้องรีบคืนเลย..."
"ยังไงคืนนี้กอบัวก็ต้องกลับห้องพร้อมเราอยู่ดี"
พอร์ชพูดแบบนั้นออกมา แตงโมถลึงตามองมาทางฉันใหญ่เลย
"นี่ถึงขั้นขึ้นห้องกันแล้วเหรอพอร์ช?"
แตงโมแสร้งยิ้มแล้วถามพอร์ช บ้าจริง อย่าเข้าใจอะไรผิดๆ กันแบบนั้นสิ!
"ก็นะ..."
พอร์ชเลิกคิ้วแล้วยิ้มเยาะก่อนจะรับเสื้อจากฉันแล้วเดินล้วงกระเป๋ากางเกงตัวเองเดินออกไปจากตรงนี้ แตงโมได้แต่ยืนเหวออยู่คนเดียว เพื่อนๆ คนอื่นๆ ก็เดินตามพอร์ชไป
"นั่นคือเื่จริงเหรอกอบัว?"
แตงโมเหมือนจะไม่เชื่อเลยถามฉันขึ้นมา
"คือมัน..."
"กอบัว!"
ฉันยังไม่ทันจะพูดจบประโยคเสียงของไดอาน่าก็ดังขึ้น คงเป็เพราะฉันหายมานานเลยออกมาตาม
"ไปกินข้าวกันเถอะ แล้วนี่รีบวิ่งออกมาทำไมไม่รอกันเลย"
ไดอาน่าทำเสียงงอนนิดๆ น่ารักๆ ตามสไตล์ ฉันเลยเลิกสนใจแตงโมแล้วหันไปหาไดอาน่าแทน
"โทษทีนะ พอดีเราจะเอาเสื้อไปคืนพอร์ชน่ะ ปะๆ ไปกินข้าวกลางวันกัน"
ฉันเดินออกไปกับไดอาน่าทิ้งให้แตงโมยืนงงอยู่คนเดียวแบบนั้น
เราสองคนพากันเดินมาที่โรงอาหาร
ไดอาน่าซื้อข้าวมันไก่มา ส่วนฉันก็เป้นข้าวหมูแดง
"ทำไม่นี้ดูสนิทกับพวกพอร์ชจังเลย อย่าบอกนะว่าแอบชอบตาพอร์ช"
ไดอาน่าถามด้วยน้ำเสียงทะเล้นแซวๆ
"ปละ เปล่าสักหน่อย...ว่าแต่ไดน่าเถอะ เมื่อคืนเราโดนพี่แกมม่าบังคับไปร้านเหล้าเป็เพื่อน พี่ชายไดอาน่าก็มาด้วยนะ"
"พี่เฮิร์ตซ์น่ะเหรอ..."
น้ำเสียงและสีหน้าของเพื่อนรักเปลี่ยนไปในทันทีเมื่อพูดถึงเขา
"ใช่ ดูเหมือนมีเื่กังวลใจอยู่ด้วยนะ ได้ยินมาว่าเกิดอุบัติเหตุจนความจำเสื่อมเลยนี่"
"อืม ก็ทำนองนั้นแหละ...ได้แต่หวังว่าพี่เฮิร์ตซ์จะหายไวๆ"
ไดอาน่าทำหน้าเศร้า ฉันเองก็ไม่อยากจะถามอะไรเพิ่มเมื่อเห็นเพื่อนเป็แบบนั้น
เวลา 18.00 นาฬิกา
ตอนนี้ฉันเรียนเสร็จแล้วและไดอาน่าก็กลับบ้านไปแล้ว
"พร้อมยัง?"
และใช่ค่ะ นี่คือเสียงของพอร์ช ตอนนี้ฉันนั่งอยู่บนรถของเขาโดยนั่งที่เบาะข้างคนขับ
ทรมานใจจัง หวังว่าพอร์ชจะไม่ทำอะไรเกินเลยนะ...
"พอร์ช...เราคุยกันบนรถไม่ได้เหรอ"
ฉันถามเสียงอ่อน กลัวว่ามันจะเกินเลยไปมากกว่านี้
"เธอจะทำบนรถเลยเหรอ หืม? ชอบแบบนอกสถานที่เหรอ?"
เขาถามด้วยน้ำเสียงเ้าเล่ห์แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉัน ฉันรีบถอยตัวจนชิดกับประตูรถ
"อื้ม จะทำอะไรก็ทำบนรถเถอะนะ"
ฉันอยากให้เขาเคลียร์บนนี้ให้มันจบๆ ไม่อยากขึ้นไปคอนโดกับเขา ใครมาเห็นเข้าก็คงจะดูไม่ดีนะคะ
"เธอพูดเองนะกอบัว.."
เขาะโข้ามจากเบาะตัวเองมาเบาะฉันแล้วเลื่อนเบาะปรับนอนจนสุด เขาจะทำอะไรเนี่ย!?
"แบบนี้ก็เท่ากับว่าเธออนุญาตให้เราทำอะไรก็ได้:) "
"มะ ไม่นะ พอร์...อุ๊บ"
เขาขึ้นมาคร่อมแล้วถลกกระโปรงนักศึกษาของฉันขึ้น ปากหนาประกบปากจูบเข้าที่ริมฝีปากอวบอิ่ม ฮืออ ไม่สิ! มันต้องไม่ใช่แบบนี้
ฉันยกมือขึ้นผลักอกแกร่งของเขาออก
"อื้อ แฮ่กๆๆ"
ฉันถอนหายใจหอบถี่เมื่อเขาถอนริมฝีปากออกไป
"หึ ไปต่อกันที่คอนโดเถอะเนอะ"
"ไม่! ฮึกๆ เราจะไม่ไปไหนกับพอร์ชทั้งนั้น!"
ฉันตวาดใส่เขาแล้วเปิดประตูรถ ตะ แต่มันเปิดไม่ออก!
"อย่าดื้อเลยน่า"
เขาะโกลับไปที่เบาะของตัวเองแล้วรีบขับรถด้วยความเร็วสูงกลับไปยังคอนโด
ฉันทำใจนั่งนิ่งๆ แล้วสงบสติอารมณ์ จังหวะที่ลงจากรถตอนเข้าคอนโดนี่แหละฉันจะหนี!
พอร์ชขับมาด้วยความเร็วจนในที่สุดก็วนไปจอดรถและลากฉันลงมาจากรถ
แต่คอนโดของพอร์ชมันดันเป็ที่เดียวกับคอนโดพี่แกมม่า!
"พะ พอร์ช ปล่อยเราเถอะนะ"
ฉันพยายามขืนสุดตัว เขาดึงข้อมือเล็กของฉันจนแดงไปหมดแล้ว
พอร์ชไม่พูดอะไรแต่ยังคงลากฉันและพาไปถึงลิฟต์ แย่จริง! ทำไมในสถานการร์คับขันแบบนี้ถึงไม่เจอใครเลยนะ ไม่มีคนเลยรึไงคอนโดนี้ ฮือออ
"พะ พอร์ช อยู่ชั้นยี่สิบสามเหรอ?"
ฉันถามเมื่อพอร์ชผลักฉันเข้ามาในลิฟต์แล้วกดเลขยี่สิบสาม
"ใช่ ทำไม?"
"ปละ เปล่าจ้ะ"
ฉันยิ้มเจื่อนๆ อยู่ชั้นเดียวกับพี่แกมม่าเลย...
เมื่อประตูลิฟต์เปิดพอร์ชก็ไม่รอช้าลากฉันมาเรื่อยๆ จนถึงหน้าห้องก็ผลักฉันเข้ามาจนเซล้มลงไปนั่งพับเพียบอยู่ที่พื้น
"ฮึกๆ ฮืออ พอร์ช อย่าทำอะไรเราเลยนะ ฮึกๆ เรากลัว.."
ฉันขอร้องพอร์ช
เขาเดินมาหาฉันแล้วกระชากแขนเล็กของฉันก่อนจะเหวี่ยงฉันลงบนโซฟารับแขกกลางห้อง
"เราก็ไม่ได้อยากจะทำแบบนี้นะกอบัว แต่เธอก็น่าจะยอมดีๆ ั้แ่แรกนี่"
"...ฮึกๆ"
"เราชอบเธอนะ ถ้าเธอคบกับเราเราจะดูแลอย่างดี ให้มาอยู่ที่ห้องนี้ด้วยก็ยังได้ ไม่ต้องจ่ายอะไรทั้งนั้น"
"ฮึกๆ ฮือ"
"ค่าน้ำค่าไฟค่าห้องเธอไม่ต้องจ่ายเลย เราจ่ายเอง รึอยากจะได้ค่าขนมเราก็ให้ได้นะ"
เขาขึ้นมาคร่อมฉันที่นอนหมดสภาพอยู่บนโซฟา
ใบหน้าหล่อตี๋ก้มลงมาใกล้ๆ ใบหูของฉันก่อนจะกระซิบเบาๆ
"แค่กอบัวยอมเป็เมียเรา เราก็พร้อมจะให้ทุกอย่าง"
"...ฮึกๆ ไม่.."
"จะกระเป๋า เสื้อผ้า รึเครื่องสำอาง เราจ่ายให้ได้หมด"
"ไม่..ไม่ เราไม่เอา ฮึกๆ"
ข้อเสนออะไรฉันก็ไม่เอาทั้งนั้น ฉันพยายามผลักแผงอกแกร่งนั้นให้ออกไปไกล แต่มันก็ยากลำบากเหลือเกิน
"ทำไมอะ เราไม่ดีตรงไหน ตรงไหนที่เราสู้ไอ้แกมม่าไม่ได้?"
พอร์ชพูดกระทบถึงพี่แกมม่า แม้เขาจะเป็แบบนั้นแต่ก็ไม่เคยขืนใจหรือทำให้ฉันเสียใจสักครั้ง พออยู่ใกล้พี่แกมม่าฉันกลับรู้สึกอบอุ่นหัวใจซะด้วยซ้ำไป!
"ฮึกๆ นายดี ดีทุกอย่างพอร์ช รวย หล่อ สาวก็เข้าหาเยอะ เพราะฉะนั้น...อย่ายุ่งกับเราเลยนะ อย่ามายุ่งกับคนอย่างเราเลย เรามีอะไรกับพี่แกมม่าแล้ว ไม่เหมาะสมกับพอร์ชหรอก ฮึกๆ"
ฉันพยายามบอกไปแบบนั้น เขาควรไปหาผู้หญิงบริสุทธิ์ ไม่มีพันธะ โสด หรืออะไรก็ได้ อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ฉัน เพราะใจของฉัน ตอนนี้มันมีคนอื่นอยู่แล้ว...
"ไม่เป็ไรหรอกกอบัว เราไม่ถือเื่ซิงไม่ซิง เพราะเราก็ฟาดมาหลายคนแล้ว^^"
เขายิ้มก่อนจะยกมือขึ้นมาแล้วใช้ฝ่ามือหลังลูบไล้ไปทั่วแก้มนวล มันรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก...
พอร์ชเลื่อนมือทั้งสองมาปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของฉันออก
"พอร์ช! หยะ อย่านะ!"
ฉันปัดมือเขาออก กระดุมของฉันหลุดรุ่ยมาจนถึงเม็ดที่สามเผยให้เห็นเนินอกอวบเนียนขาว
ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ เขาฉีกเสื้อของฉันออกสองข้างจนเม็ดกระดุมที่ติดตรามหาลัยหลุดรุ่ยร่วงพื้น
แกร๊งง!! เสียงกระดุมหลุดร่อนไปตามพื้น
"กรี๊ดด ฮืออ หยะ อย่าทำเราเลยนะ!"
บอกตามตรงว่าฉันหวาดกลัวเขามาก
ใบหน้าหล่อเริ่มก้มลงมาซุกไซร้ที่เนินอก ตอนนี้เสื้อนักศึกษาของฉันไร้ซึ่งกระดุม เขาเห็นเสื้อชั้นในสีขาวของฉันอย่างเต็มตา
ออดด!
"ฉิบ! ใครแม่งมาตอนนี้วะ!"
พอร์ชบ่นอย่างหัวเสีย เขาลุกขึ้นจากตัวของฉันแล้วเดินไปที่หน้าประตู
ส่วนฉันก็ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วดึงเสื้อนักศึกษาให้เข้าหากันเพื่อปกปิด
ผัวะะ!!!
เสียงดังมาจากหน้าประตู ฉันรีบวิ่งไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น
"พะ พี่แกมม่า! ฮึกๆ ฮืออ"
เมื่อฉันเห็นเขาก็รีบถลาตัวเข้าไปกอดในทันที พี่แกมพุ่งเข้าไปจะต่อยหน้าของพอร์ชอีกครั้ง พอร์ชในตอนนี้เซล้มไปที่พื้นเพราะถูกพี่แกมม่าต่อยโดยไม่ทันตั้งตัว
"ไอ้เหี้ย! สารเลว! จะข่มขืนผู้หญิง ชาติชั่วจริงนะมึง!"
"ฮึก พะ พี่แกม ใจเย็นๆ นะคะ"
ฉันพยายามห้ามเขา ไม่อยากให้เป้นเื่ใหญ่ไปมากกว่านี้
"สภาพเธอเป็แบบนี้ยังจะให้พี่เย็นอีกอ่อ ไม่ให้ต่อยมันจะให้ทำอะไร!? ก้มกราบตีนมันเลยดีมั้ย!"
เขาหันมาใส่อารมณ์กับฉันแล้วถลาเข้าไปต่อยพอร์ชจนหน้าช้ำเืไปหมด
"ฮึกๆ พอแล้วค่ะ กลับห้องเรากันนะคะ ฮึกๆ"
ฉันปาดน้ำตาแล้วรีบวิ่งเข้าไปหาพี่แกมที่รัวหมัดใส่หน้าพอร์ช ฉันพยายามดึงแขนของเขาเอาไว้ แต่เรี่ยวแรงในตอนนี้ที่มีมันหดหายไปไหนหมดก็ไม่รู้
ด้วยอารมณ์โมโหพี่แกมไม่สนใจและสะบัดฉันออกเพื่อรัวหมัดใส่หน้าของพอร์ช
ปึ้ก!
ฉันล้มลงแล้วหัวกระแทกกับประตูห้อง
"โอ้ยยย!"
ความเจ็บแผ่ซ่านไปทุกอณู ของเหลวสีแดงไหลออกมาจากแรงปะทะเมื่อครู่ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะตัดหายไป...
"กอบัว! กอบัว! แม่งเอ้ย! ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้เวร!"
ร่างแกร่งช้อนตัวร่างบางของกอบัวขึ้นแล้วใช้เท้าปิดประตูห้องของพอร์ชก่อนจะรีบพากอบัวกลับห้องของตัวเองไป
**********
บางทีพี่แกมก็โมโหน้องกอบัวเหลือเกิน ทำไมซื่อได้ขนาดนี้ ไรท์ล่ะเครียดด T-T
2K
