"หลานก็แค่...แต่งงานไปก่อน"
"แต่ง...แต่งงานไปก่อน?!" พริมพิลาทวนคำพูดคุณปู่อย่างไม่อยากจะเชื่อหู
"ใช่แล้ว แต่งไปก่อน แล้วค่อยว่ากัน" เ้าสัวอนันต์พูดพลางลูบเคราตัวเองอย่างพึงพอใจ
พริมพิลาฟังอยากจะขุดหลุมฝังตัวเองเสียเดี๋ยวนี้ "นี่คุณปู่ให้หนูแต่งงานกับคนที่หนูจำไม่ได้เนี่ยนะ แล้วค่อยว่ากันนี่คืออะไรคะ ค่อยหย่า ค่อยหนีตามผู้ชายอื่น หรือจะแกล้งความจำเสื่อมไปตลอดชีวิต?"
เ้าสัวอนันต์หัวเราะเสียงดัง "ก็แต่งไปแบบจำไม่ได้นั่นแหละ เผื่อแต่งไปแล้วความจำจะกลับมาเอง"
"นี่มันไม่ใช่ละครไทยนะคุณปู่! แล้วถ้าความจำของหนูไม่กลับมา หนูต้องทนอยู่กับคนที่ไม่รู้จักไปตลอดชีวิตเลยเหรอคะ" พริมพิลาโพล่งออกมาด้วยความใ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
เ้าสัวอนันต์เพียงแค่ยักไหล่ แต่ไม่ได้แสดงความเห็นใด ๆ ต่อคำถามของหลานสาว "ก็ถือว่าเป็การผจญภัยครั้งใหม่ในชีวิตไงหลานรัก"
พริมพิลาทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง เฮ้อออออ... เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ราวกับจะปล่อยิญญาออกจากร่าง
"คุณปู่ค่ะ พริมไม่อยากแต่งงาน พริมรู้ว่าคุณธาวินก็ไม่ได้รักพริมเช่นกัน แต่งไปมีแต่จะทะเลาะกันเปล่า ๆ" พริมพิลาพยายามออดอ้อนชายชรา ใบหน้าสวยหวานบึ้งตึงอย่างไม่พอใจ
"ถ้าหากพริมหาแฟนที่ดีกว่าคุณธาวินได้ละคะ พริมไม่รู้สึกเสียดายแย่เหรอคะ" เ้าสัวอนันต์หัวเราะอย่างอารมณ์ดี
"ปู่ก็อยากรู้เหมือนกันว่าผู้ชายคนไหนกันนะ ที่ดีกว่าตาวิน"
พริมพิลาขมวดคิ้วหน้ามุ่ยขึ้นมาทันที เธอจ้องมองโทรศัพท์มือถืออย่างหงุดหงิด แอปหาคู่ที่เธอทุ่มเทเวลาให้มาหลายวัน ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลยสักนิด จะมีผู้ชายคนไหนเทียบกับอีตาธาวินได้ แต่ในนิยายนักเขียนแต่งให้อีตาพระเอกสุดแสนจะเพอร์เฟกต์ หล่อ รวย เพียบพร้อมทุกอย่าง แม้เธอจะไม่เคยเห็นหน้าค่าตาเขาจริงๆ แต่ในนิยายที่เธออ่าน อีตาพระเอกคนนี้คือที่สุดของที่สุดแล้ว
"แล้วแบบนี้ตัวประกอบที่ไหนจะไปสู้ยังไงไหวเนี่ย!" พริมพิลาบ่นพึมพำกับตัวเอง "สงสัยฉันต้องไปเป็เมียอีตาพระเอกนี่อีกตามเคย"
ยิ่งคิดก็ยิ่งท้อใจ งานแต่งงานที่เธอพยายามเลี่ยงมาตลอด กำลังจะเกิดขึ้นจริงๆ ไม่ว่าจะดิ้นรนขัดขืนแค่ไหน โชคชะตาก็เล่นตลก บังคับให้เธอต้องจำนน
"นี่ฉันกำลังจะโดนคลุมถุงชนจริงๆ เหรอเนี่ย!" พริมพิลาพยายามกล่อมตัวเองให้ยอมรับความจริง ถึงจะรู้สึกเหมือนกำลังถูกบังคับให้เดินเข้าสู่สิ่งที่ไม่รู้จัก แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้
เธอรู้ดีว่าไม่มีทางขัดคำสั่งพ่อแม่ของเธอได้ 'เอาเถอะ อย่างน้อยก็ยังดีกว่าต้องแต่งงานกับคนที่ตัวเองไม่รู้อนาคต' เธอได้แต่คิดในใจว่าสงสัยคงต้องหาทางเจรจากับว่าที่เ้าบ่าวซะหน่อยแล้ว
"แต่งปุ๊บ! หย่าปั๊บ! แผนนี้แหละเวิร์คสุด!" พริมพิลาคิดแผนการในหัวทันที เธอตัดสินใจยอมแต่งงานไปก่อน แล้วค่อยมาหาทางเอาตัวรอดทีหลัง
"สู้ๆ นะยัยพริม เธอต้องผ่านมันไปให้ได้!" คนร่างอวบกล่าวให้กำลังใจตัวเอง เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เตรียมตัวรับมือกับ "วิวาห์อลเวง" ที่กำลังจะมาถึง
"ว่าแต่... อีตาพระเอกเนี่ยมันหน้าตาเป็ยังไงนะ?" พริมพิลาถามตัวเอง ความอยากรู้อยากเห็นเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เอาเถอะ อย่างน้อยขอให้หล่อสมกับเป็พระเอกก็ยังดี!
หลังจากพริมพิลากำลังคิดทบทวนคำพูดของคุณปู่ การแต่งงานแบบคลุมถุงชนกับพระเอกของธาวิน ฟังดูแล้วเหมือนพล็อตนิยายน้ำเน่าที่เธอเคยแสดง แต่ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเจอกับตัวเอง
"เอาเถอะ อย่างน้อยธาวิน อัศวรุ่งเรืองก็ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจเธอมากเป็พิเศษ เขาคงจะสนใจข้อเสนอเื่การหย่าของเธอมากกว่า" เมื่อพริมพิลาคิดได้ดังนั้นเลยเอ่ยกับชายชรา
"คุณปู่ค่ะ หนูตกลงที่จะแต่งงานกับคุณธาวินค่ะ" พริมพิลาบอกความ้ากับเ้าสัวอนันต์ด้วยความลังเลเล็กน้อย
"ดี ดีมากหลานรัก" เ้าสัวอนันต์ยิ้มกว้างด้วยความพึงพอใจ "ปู่รู้ว่าหลานจะต้องตัดสินใจได้อย่างถูกต้อง"
"แต่ว่าพริมมีข้อแม้ค่ะ..." พริมพิลากล่าว
"ข้อแม้อะไรหรือหลานพริม?" เ้าสัวอนันต์เลิกคิ้ว ถามหลานสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"พริมไม่อยากจัดแต่งงานแบบใหญ่โตโอ่อ่า เชิญแเื่ เยอะแยะมากมาย รวมทั้งสื่อมวลชนอะไรแบบนั้นนะคะ" พริมพิลาพูดพลางทำหน้าเบ้
"พริมอยากจัดงานเล็กๆ เงียบๆ มีแค่เฉพาะญาติๆ สองฝั่งเท่านั้นค่ะ"
เ้าสัวอนันต์เลิกคิ้วสูง "ทำไมล่ะหลานรัก งานแต่งงานของหลานปู่ต้องยิ่งใหญ่สมฐานะสิ"
"ไม่เอาค่ะคุณปู่" พริมพิลาส่ายหน้า
เ้าสัวอนันต์หัวเราะเสียงดัง "หลานพริม กลัวคนรู้ว่าได้แต่งงานกับหนุ่มหล่อล่ำอย่างเ้าวินหรือไง?"
พริมพิลาหน้าแดงก่ำ "ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะคุณปู่" เธอรีบแก้ตัว "พริมแค่...แค่ไม่อยากเป็จุดสนใจนะคะ"
"ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจหลานพริมก็แล้วกัน" ท่านเ้าสัวตอบอย่างใจดี "แต่ให้แต่งเงียบๆ นี่คงยากหน่อยนะ หลานปู่สวยเลือกได้ขนาดนี้ ใครๆ ก็อยากรู้ว่าจะลงเอยกับใคร"
พริมพิลาพองแก้มใส่คุณปู่ที่แซวเื่ความสวยของเธออย่างอารมณ์ดี แม้จะรู้ว่าคุณปู่แค่หยอกเล่น แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหมือนโดนทิ่มแทงใจดำเบาๆ ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนอึ่งอ่างอ้วนฉุมากกว่าเ้าหญิงแสนสวย ใครมันจะไปอยากรู้เื่ของเธอจริงไหม คนเขาสนใจแต่ว่าใครจะได้เป็เ้าสาวของ CEO สุดหล่ออย่างธาวินต่างหาก!
"หนูสวยที่ไหนกันตอนนี้อ้วนอย่างกะอึ่งอ่าง" เธอพึมพำกับตัวเอง พลางนึกถึงการออกกำลังกายวันแรกก็เหนื่อยจนแทบสายตัวแทบขาด โอ๊ย... เธอจะลดน้ำหนักได้สำเร็จไหมเนี่ย!
"ยังไงพริมก็ขอยืนยันว่าไม่อยากจัดงานใหญ่โต งั้นงั้นพริมจะยกเลิกงานแต่งทั้งหมด ไม่ต้องต่งต้องแต่งกันแล้ว เข้าห้องหออย่างเดียวจบ" เธอเอ่ยย้ำอีกครั้ง พริมพิลาอยากจะเก็บเื่นี้ไว้เป็ความลับให้มากที่สุด เธอไม่อยากเป็จุดสนใจของใคร เ้าสัวอนันต์มองหลานสาวด้วยสายตาเอ็นดู เขาเข้าใจความรู้สึกของเธอดีหลานสาวดี แค่เธอยอมแต่งงานกับธาวินก็ดีแค่ไหนแล้ว
"เอาล่ะๆ ปู่จะจัดการให้" ท่านเ้าสัวพูดพลางลูบหัวหลานสาวเบาๆ "หลานพริมไม่ต้องห่วงนะ"
พริมพิลาเดินออกจากห้องทำงานของคุณปู่ด้วยรอยยิ้มที่ผ่อนคลาย เหมือนยกูเาออกจากอก เธอรู้ว่าคุณปู่ของเธอแม้จะดูดุ แต่ก็รักและใจดีกับยายตุ้ยนุ้ยเสมอ
“โล่งอกไปที” เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง
ในใจของพริมพิลาตอนนี้เต็มไปด้วยแผนการที่วางไว้อย่างแยบยล เธอจะแต่งงานแบบเงียบๆ เรียบง่ายที่สุดเท่าที่จะเป็ไปได้ เมื่อนึกถึงแผนการอันแสนแยบยลของตัวเอง รอยยิ้มเ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอทันที
“งานแต่งเล็กๆ เรียบง่าย แค่เซ็นเอกสาร แล้วก็รอวันหย่า” เธอหัวเราะคิกคัก “จากนั้นก็เป็อิสระ! เข้าวงการบันเทิง ทำอะไรก็ได้ตามใจฉัน”
แต่...พริมพิลาคงไม่รู้ว่าแผนการที่เธอคิดว่าแเีนั้น กำลังจะถูกท้าทายอย่างไม่ไยดีโดย ธาวิน อัศวรุ่งเรือง คู่หมั้นของเธอ