ทะลุมิติมาเป็นนักศึกษาแพทย์ในยุค 80 [จบ]

        ขณะที่สวี่ฮุ่ยซื้อเสื้อผ้าและกระโปรงให้ตัวเองเธอก็ถือโอกาสซื้อชุดเดรสลายดอกไม้ให้จ้าวชิงชิงด้วย

        จ้าวชิงชิงเป็นลูกที่พ่อแม่ไม่ใส่ใจเหมือนกับเธอตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เคยได้ใส่เสื้อผ้าดี ๆ สักชิ้น

        เมื่อกลับถึงบ้านเธอพบว่าไม่มีใครอยู่ที่บ้านเลยสักคน

        สวี่รั่วเฉินลาหยุดสามวันครบกำหนดก็ไปทำงานแล้ว

        สวี่ต้าซานก็ไปทำงานเช่นกัน

        สวี่ฮุ่ยเดาว่ากู่ซิ่วคงพาสวี่เยว่ไปฉลองวันเกิดที่บ้านคุณตาคุณยายนอกเมือง

        ครอบครัวทางฝั่งคุณตาฐานะดีคุณตาคุณยายก็รักสวี่เยว่ ทุกปีสวี่เยว่จะไปฉลองวันเกิดที่บ้านคุณตาเสมอ

        ไม่มีใครอยู่บ้านสวี่ฮุ่ยรู้สึกสบายใจ

        เธอนำเสื้อผ้าและกระโปรงที่เพิ่งซื้อมาทั้งหมดไปซักแล้วนำไปตากไว้ข้างนอก

        ฤดูร้อนอากาศร้อนจัดเสื้อผ้าก็บาง เพียงแค่ครึ่งชั่วโมงเสื้อผ้าก็แห้งหมดแล้ว

        สวี่ฮุ่ยต้มน้ำอาบน้ำสระผม ทำความสะอาดร่างกายจนหอม

        สวมชุดใหม่ที่เพิ่งซื้อมาจากนั้นนำเสื้อผ้าที่เพิ่งถอดออกไปซัก แล้วตากไว้หน้าประตู ผมก็ค่อย ๆ เริ่มแห้ง

        เมื่อนึกว่าวันนี้เป็นวันเกิดของตัวเองสวี่ฮุ่ยจึงตั้งใจจะแต่งตัวให้สวยซะหน่อย

        เธอเปลี่ยนทรงผมเป็นเปียหางม้าซึ่งไม่เคยทำมาก่อน

        ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวคู่กับกระโปรงลายตารางสีแดงยิ่งขับให้ดูเรียบร้อยและมีกลิ่นอายนักวิชาการ

        เมื่อสวมที่คาดผมติดโบว์ที่ลู่ฉี่เสียนซื้อให้ก็เพิ่มความสวยหวานเข้าไปอีก

        สวี่ฮุ่ยมองนาฬิกาแขวนในห้องนั่งเล่นตอนนี้เลยเวลาสิบโมงครึ่งมาแล้ว

        เธอหยิบชุดใหม่ที่ซื้อให้จ้าวชิงชิงล็อกประตูห้องของตัวเองแล้วออกจากบ้านไปอีกครั้ง

        วันที่โรงเรียนจัดงานประชุมประกาศเกียรติคุณสวี่ฮุ่ยนัดกับอาจารย์และเพื่อนร่วมชั้นไว้แล้วว่าเธอจะเลี้ยงอาหารที่ร้านอาหารเล็ก ๆ ของป้าอ้วนหน้าโรงเรียน เธอต้องรักษาสัญญา

        สวี่ฮุ่ยแวะไปโรงงานอิฐก่อนเห็นจ้าวชิงชิงกำลังขนอิฐท่ามกลางแดดร้อนแผดเผาจนเหงื่อท่วมตัวก็รู้สึกสงสารไม่น้อย

        ถึงแม้ว่าคนขนอิฐส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิงแต่ส่วนมากก็เป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว เด็กสาวอย่างจ้าวชิงชิงนั้นมีไม่กี่คน

        จ้าวชิงชิงเห็นสวี่ฮุ่ยแต่งตัวสวยก็วิ่งมาหาเธอด้วยความดีใจ เอ่ยด้วยดวงตาเป็นประกาย “เธอสวยจัง!”

        สวี่ฮุ่ยยิ้ม“วันนี้วันเกิดฉัน กะว่าจะจัดงานเลี้ยงฉลองเล็ก ๆที่ร้านอาหารป้าอ้วนหน้าโรงเรียนตอนเที่ยง เธอมาร่วมงานด้วยนะ”

        จ้าวชิงชิงอยากไปมากแต่ยังส่ายหน้า “ฉันลาไม่ได้หรอก เธอก็รู้ฉันต้องหาเงินกลับบ้านวันละหนึ่งหยวน ไม่อย่างนั้นแม่จะด่าฉัน”

        การขนอิฐที่โรงงานอิฐคิดค่าแรงเป็นชิ้นวันหนึ่งขนอิฐได้กี่ก้อนก็รับเงินวันนั้นเลย

        จ้าวชิงชิงขนอิฐวันละพันกว่าก้อนได้เงินแค่วันละหยวนกว่า ๆ เท่านั้น

        เงินหนึ่งหยวนนั้นเธอมอบให้กับพ่อแม่ทั้งหมดและเก็บเศษเงินยิบย่อยไว้

        แม้ว่าพ่อแม่ของจ้าวชิงชิงจะรักลูกชายมากกว่าลูกสาวแต่ก็ยังถือว่าเป็นครอบครัวที่ปกติ ไม่ได้ร้ายกาจกับจ้าวชิงชิง

        สวี่ฮุ่ยหยิบเงินสองหยวนออกมาให้เธอพูดอย่างหน้าใหญ่ใจโต “เงินสองหยวนนี้เอาไปให้แม่เธอวันนี้ฉันจ้างเธอวันนึง”

        จ้าวชิงชิงเอ่ยกลั้วหัวเราะ“หนึ่งหยวนก็พอแล้ว ค่าจ้างฉันถูกมากนะ”

        สวี่ฮุ่ยเปลี่ยนใจเธอไม่ได้จำต้องเปลี่ยนเป็นเงินหนึ่งหยวนให้แทน

        จ้าวชิงชิงพูด“ฉันจะกลับไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า แต่งตัวก่อน”

        สวี่ฮุ่ยเอ่ยยิ้มๆ “ฉันกลับไปเป็นเพื่อนเธอเองพอดีฉันซื้อชุดใหม่ให้เธอด้วย”

        พูดจบก็ยื่นถุงใส่ชุดใหม่ให้จ้าวชิงชิง

        จ้าวชิงชิงหยิบชุดออกมาดูเธอชอบมันมาก แต่ตอนรับมาก็รู้สึกเกรงใจเล็กน้อย

        ทั้งสองกลับไปที่บ้านของจ้าวชิงชิงด้วยกันพอจ้าวชิงชิงเห็นแม่ ก็ยื่นเงินหนึ่งหยวนให้แม่ พูดเต็มปากเต็มคำว่า “แม่นี่คือเงินที่ฮุ่ยฮุ่ยจ้างหนูครึ่งวัน บ่ายนี้หนูจะไม่ไปขนอิฐที่โรงงานแล้ว”

        จ้างอะไรกัน?

        แม่ของจ้าวชิงชิงงงเป็นไก่ตาแตกพอรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว ก็ไม่ยอมรับเงินหนึ่งหยวนนั้นอย่างเด็ดขาด

        ถึงเธอจะเป็นสาวชนบทแต่เธอก็เข้าใจโลกมากกว่าใคร

        ครอบครัวของเธอเป็นชาวชนบทส่วนสวี่ฮุ่ยมีทะเบียนบ้านในเมือง พ่อก็เป็นถึงผู้จัดการโรงงานผลิตอาหารในอำเภอฐานะทางบ้านสูงกว่าครอบครัวของเธอมาก

        ลูกสาวคบหากับสวี่ฮุ่ยอนาคตต้องได้ประโยชน์บ้างแหละ

        ยิ่งตอนนี้สวี่ฮุ่ยเป็นถึงบัณฑิตสอบได้ที่หนึ่งอนาคตไกลด้วยแล้ว วันข้างหน้าคงจะช่วยเหลือลูกสาวเธอได้มาก

        ถ้าลูกสาวเธอมีชีวิตที่ดีก็จะจุนเจือครอบครัว และช่วยเหลือพี่ชายของเธอได้

        เพื่อให้ลูกสาวมีความสัมพันธ์อันดีกับสวี่ฮุ่ยเธอจะไม่รับเงินหนึ่งหยวนนี้เด็ดขาด

        แต่สวี่ฮุ่ยยังคงยัดเยียดให้เธออยู่ดี

        ในขณะที่สวี่ฮุ่ยและแม่ของจ้าวชิงชิงยื้อยุดเงินหนึ่งหยวนกันจ้าวชิงชิงก็อาบน้ำสระผมเสร็จแล้ว และเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ที่สวี่ฮุ่ยซื้อให้

        เพื่อนสนิททั้งสองจูงมือกันไปที่ร้านอาหารป้าอ้วนหน้าโรงเรียนมัธยมศึกษาชิงซง

        ร้านอาหารป้าอ้วนขายอาหารให้กับนักเรียนและอาจารย์

        ตอนนี้ปิดเทอมฤดูร้อนแล้วในร้านอาหารเล็ก ๆ นอกจากเถ้าแก่เนี้ยกับสามีแล้ว ก็ไม่มีลูกค้าคนอื่นเลย

        เถ้าแก่เนี้ยเห็นลูกค้าเข้ามาก็ยิ้มแย้มต้อนรับ ถามสวี่ฮุ่ยและจ้าวชิงชิงว่าอยากกินอะไร

        สวี่ฮุ่ยมองเมนูบนผนังแล้วสั่งปลาผัดน้ำแดง หมูสามชั้นผัดฟองเต้าหู้ เป็ดตุ๋นเบียร์… อาหารสิบสองอย่างเน้นปลา เนื้อ ไข่ เป็นหลัก

        ยุคนี้ผู้คนต่างขาดสารอาหารสวี่ฮุ่ยจึงสั่งอาหารจานเนื้อเยอะ ๆ อยากให้อาจารย์และเพื่อน ๆได้กินอิ่มหนำสำราญกัน

        เถ้าแก่เนี้ยเห็นสวี่ฮุ่ยสั่งอาหารเยอะขนาดนี้แถมยังสั่งทีเดียวสี่โต๊ะ ก็ตกใจจนอึ้ง

        “เธอเลี้ยงเยอะขนาดนี้ถ้าฉันเตรียมอาหารเสร็จหมดแล้ว แต่แขกของเธอมาไม่กี่คนแล้วเธอไม่เอาทีนี้ฉันจะทำยังไง?”

        สวี่ฮุ่ยพูด“ฉันจ่ายเงินก่อนได้ค่ะ ถ้าแขกที่เชิญมาไม่มาคุณค่อยส่งอาหารพวกนี้ไปที่บ้านอาจารย์ใหญ่โจวและอาจารย์อีกสองสามคนก็ได้ค่ะ”

        เถ้าแก่เนี้ยตกลงทันทีขอแค่ไม่ขาดทุนให้เธอวิ่งส่งอาหารก็ไม่มีปัญหา

        ตอนที่สวี่ฮุ่ยจ่ายเงินเถ้าแก่เนี้ยก็คันปากถาม “ทำไมถึงจัดโต๊ะเยอะขนาดนี้มีเรื่องน่ายินดีอะไรเหรอ?”

        จ้าวชิงชิงตบไหล่สวี่ฮุ่ยแล้วพูดอย่างอารมณ์ดี “วันนี้วันเกิดเธอก็เลยอยากฉลองวันเกิดให้ตัวเองน่ะค่ะ”

        เถ้าแก่เนี้ยยิ้มแย้มอวยพรวันเกิดให้สวี่ฮุ่ย

        หลังจากคุณย่าลู่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ร่างกายยังไม่ฟื้นตัวดี จำเป็นต้องบำรุงร่างกายอย่างหนัก

        ประกอบกับคุณย่าชอบกินตะพาบน้ำแต่ลู่ฉี่โหย่วก็ไม่กล้าซื้อจากสวี่ฮุ่ยอีก

        ด้วยครั้งที่แล้วสวี่ฮุ่ยมาขายตะพาบที่บ้านเขาสุดท้ายก็กลายเป็นเอามาให้ฟรี ๆ ไป

        ถ้าซื้อตะพาบจากเด็กสาวอีกเธอคงไม่รับเงินอยู่ดี

        ไม่ใช่เรื่องง่ายกว่าเด็กสาวจะตกตะพาบได้สักตัวแล้วยังเอาให้บ้านเขาฟรี ๆ เขาจะกล้ารับได้ยังไง?

        ลู่ฉี่โหย่วจึงพาน้องชายสองคนลู่ฉี่เหวินกับลู่ฉี่อู่มาตกตะพาบแถวตำบลเถาฮวา

        ตะพาบที่สวี่ฮุ่ยตกได้มาจากบ่อน้ำแถวตำบลเถาฮวา

        ลู่ฉี่โหย่วนึกว่าบ่อน้ำแถวตำบลเถาฮวามีตะพาบเยอะตกง่าย

        ปรากฏว่าพี่น้องสามคนหลงทางมาถึงตำบลชิงซง

        ตกตั้งแต่แปดโมงเช้าจนถึงตอนนี้ตกมาได้แค่ปลาช่อนหนึ่งตัว ปลาลิ่นสองตัว และปลาตะเพียนอีกไม่กี่ตัวไม่ได้ปลาไหลเลยสักตัวเดียว นับประสาอะไรกับตะพาบน้ำ

        สามพี่น้องทั้งร้อนทั้งกระหาย ทั้งหิวเดินมาถึงร้านอาหารป้าอ้วนหน้าโรงเรียนมัธยมศึกษาชิงซงโดยบังเอิญตั้งใจจะเข้าไปพักและแวะกินข้าวกลางวันสักหน่อย

        ตอนนี้จะสิบเอ็ดโมงแล้วพวกเขาเหนื่อยมานาน หิวโหยกันหมดแล้ว

        ทว่าสามพี่น้องเผลอได้ยินบทสนทนาระหว่างเถ้าแก่เนี้ยกับจ้าวชิงชิงเข้าเสียก่อนพวกเขาจึงไม่เข้าไปในร้าน

        สวี่ฮุ่ยกับเพื่อนหันหลังให้ประตูร้านจึงไม่เห็นพวกเขา

        สามพี่น้องเลยแอบผละออกไปเงียบๆ แล้วมาคุยกันใต้ต้นไม้ใหญ่

        ลู่ฉี่โหย่วพูดขึ้นก่อน“วันนี้เป็นวันเกิดสวี่ฮุ่ย พวกเราควรทำอะไรแทนพี่ใหญ่บ้างใช่ไหม?”