ซูอี้หว่านหันกลับไปก็พบว่าเป็ซูไท่ไท่นั่นเอง
ครึ่งวันมิได้พบเจอนอกจากนางและพี่ชายจะซัดซูไท่ไท่เสียจนบวมปูดแล้ว ขาขวายังเดินขากะเผลกนางถือไม้เท้าออกจากพุ่มไม้ข้างๆ สันนิษฐานว่าคงมาปลดทุกข์ นางมีเพียงบุตรชายคนโตซูฉงกวง ติดตามมา สะใภ้ของบ้านใหญ่ตระกูลซู จ้าวเสี่ยวชุ่ยและบุตรชายสี่คนบุตรีหนึ่งคนของนางมิได้ปรากฏกาย คาดว่าคนเ่าั้ก็มาถึงนอกเมืองอวิ๋นเฉิงแล้วเพียงแต่มิได้มาที่นี่
"หึ? ยายแก่! พบหน้าก็ด่าทอ หรือว่ายังอยากโดนซ้อมอีก?"
ปล่อยให้อดีตเ้าของร่างอดตายทั้งยังขายผู้อื่นให้กับนายหน้าค้าทาสซูอี้หว่านจัดให้ยายแก่ใจทมิฬผู้นี้เป็พวกศัตรูโดยอัตโนมัติพบหน้าก็มิให้สีหน้าดี
"คนสารเลว!"
ซูฉงกวงผู้เป็ลูกชายคนโตเบิกตากลมโตดั่งวัว ชี้หน้าเย้ยหยันใส่ซูอี้หว่านและซูอี้โจวที่กอดอกยืนดูละคร"พวกเ้าสองคนก่อนหน้านี้ทำร้ายผู้าุโก็แล้วไปบัดนี้ยังเรียกผู้าุโของตนเองว่ายายแก่! ข้าจะตีพวกเ้าให้ตาย!"
กล่าวจบเขาก็เงื้อหมัดพุ่งเข้ามา
ั้แ่ที่มารดาขายบุตรของบ้านรองไม่สำเร็จแถมยังถูกซ้อม เขาก็มิเชื่อว่าหลานชายหลานสาวที่อ่อนแอไร้ความสามารถแต่ก่อนจะกลับกลายเป็เก่งกาจถึงเพียงนี้
บัดนี้เห็นพวกเขายืนอยู่ตรงหน้าตนเองทั้งยังนึกถึงว่าเพื่อช่วยชีวิตมารดาแก่ชราที่ใกล้ตายเขากลับต้องทุ่มเงินทองที่มีอยู่น้อยนิดไปเกือบหมดตัวบุตรชายทั้งสี่ก็มีถึงสองคนที่ถูกทหารตีจนพิการเพราะแสร้งทำเป็พิการเขาแทบอยากจะระบายความคับแค้นทั้งหมดในวันนี้ออกไปให้สิ้น
พอดีเลยถือโอกาสที่พวกเขาไม่เคารพผู้าุโ ตีพวกเขาให้ตายคาที่เสียเลยจะได้ระบายความโกรธนี้ออกมา
นึกไม่ถึงว่ามือของเขาเพิ่งจะยื่นออกไปได้ครึ่งเดียวภาพเบื้องหน้าก็พลันดับวูบเขาโดนเตะเข้าที่อกอย่างจังจนทั้งร่างถูกเตะกระเด็นไปข้างหลังกระแทกเข้ากับต้นไทรที่อยู่ด้านหลัง แล้วก็ดีดกลับ ตกลงไปในเงาดำมืดทันที
"อ๊าก! ขี้เยี่ยว! โอ๊ย!" ซูฉงกวงกุมหน้าอกพลางกลิ้งไปมาพร้อมกับอาเจียน
"ไอ้หมาหัวเน่า! กล้าดียังไงมาแตะต้องน้องสาวข้า! ไสหัวไป!" ซูอี้โจวปกป้องซูอี้หว่านไว้เื้ัดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
ซูฉงกวงเห็นว่าหลานชายที่แต่ก่อนขี้ขลาดตาขาวไร้เรี่ยวแรง จู่ๆ ก็เหมือนเรียนวิทยายุทธ์มาอย่างไม่น่าเชื่อกลับเตะเขาซึ่งเป็ผู้ฝึกตนกระเด็นไปไกลได้ ด้วยใจมิยอม แต่กำลังไม่อำนวยซูฉงกวงทำได้เพียงนอนคว่ำอยู่กับพื้น จ้องมองเขาอย่างเคียดแค้น
ซูไท่ไท่ยิ่งโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมแต่พอนึกถึงภาพที่ตนเองเคยโดนซ้อมก็ยังหวาดกลัวอยู่จึงทำได้เพียงเข้าไปพยุงบุตรชายคนโตขึ้นมา
ทว่าในใจของนางก็ยังมิยอมรับที่ต้องถูกคนรุ่นลูกรุ่นหลานข่มเหงพอเห็นสองพี่น้องกำลังแหวกดงอ้อ สายตาขุ่นมัวก็วูบไหวขึ้นมานางกัดฟันกล่าวอย่างเคียดแค้น "ไปก็ไปสิ!ไอ้พวกเดนมนุษย์ไร้หัวใจ ยังคิดจะหาอะไรกินในดงอ้อพวกนี้อีกหรือ? ถุย!"
"รู้ไหมว่าที่นี่ที่ไหน? ที่นี่เป็ที่ลุ่มนอกจากแมลงหนีบคนแล้วไม่มีอะไรเลย แถมยังเคยมีคนจมน้ำตายไปหลายคนระวังิญญาข้างล่างจะลากพวกเ้าลงไป!"
เมื่อรู้ว่าพวกเขาถูกตีจนกลัวไม่กล้าทำอะไรนอกจากพล่ามไร้สาระ ซูอี้หว่านก็ี้เีจะสนใจพวกเขานางแหวกดงอ้อออกดู ก็เห็นว่าข้างในมีบางสิ่งกำลังแหวกว่ายอยู่จริงๆ
"พี่ชาย ข้างในมีตัวอะไรหรือ" นางลดเสียงลง
ซูอี้โจวสายตาดีอาศัยแสงจันทร์มองดูอยู่ครู่หนึ่ง แววตาก็เป็ประกายขึ้นมาพลันเขาก้มลงจับมันขึ้นมาหนึ่งตัว "ปูขน!ตรงนี้ยังมีอีกเยอะแยะ! ที่นี่อับจนถึงเพียงนี้ ูเาแม่น้ำถูกถางจนเตียนแล้วไฉนจึงยังมีปูขนมากมายขนาดนี้อยู่ที่นี่โดยไม่มีใครกินนะ?"
ถูกต้องแล้วใต้ล่างนั้นเต็มไปด้วยปูหลังเขียว ที่เรียกกันว่า ปูขน!
เมื่อกวาดสายตาสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบอีกทั้งรวมกับคำกล่าวของซูไท่ไท่เมื่อครู่นี้ ซูอี้หว่านจึงอธิบาย
"ที่ลุ่มแห่งนี้น่าจะเป็ทะเลสาบน้ำจืด แต่เพราะแห้งแล้งติดต่อกันหลายปีจึงมีต้นอ้อขึ้นมา ประกอบกับในยามค่ำคืนมองไม่เห็นชัดเจนคนที่ไม่คุ้นเคยก็จะคิดว่าที่นี่เป็เพียงทุ่งนาเก่าที่รกร้างส่วนคนที่คุ้นเคยก็รู้ว่าที่นี่เคยมีคนตาย แถมยังเป็ที่ลุ่ม มิมีสิ่งใดดีๆก็จะไม่มากัน ดังนั้นทุกคนจึงพลาดปูขนเนื้อแน่นใต้ดงอ้อไป"
ซูอี้โจวตบเข่าฉาด"เช่นนั้นจะรออะไร รีบจับสิ!"
นี่มันของป่าเลิศรสของแท้เลยนะ!ั้แ่คนแรกในประวัติศาสตร์ที่กินปูได้ค้นพบอาหารเลิศรสนี่ ไม่ว่าจะเป็ยุคโบราณยุคปัจจุบัน หรือยุคสิ้นโลกของพวกเขา ราคาไม่ถูกเลย!
มีมันแล้วยังต้องกลัวว่าจะไม่มีเงินทองอีกหรือ?
ซูอี้หว่านพยักหน้าแอบหยิบตาข่ายจับปลาเล็กๆ ออกมาจากห้วงมิติ เตรียมเปิดฉากจับ
ฝั่งตรงข้ามซูไท่ไท่และซูฉงกวงเห็นสองพี่น้องถือแมลงหนีบคนและเตรียมจะลงไปจับพวกเขามองหน้ากัน แล้วก็ะเิเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ น่าขำนัก! พวกเ้าสองพี่น้องถึงกับจะจับแมลงหนีบคนกินพวกเ้าออกจากสกุลซูไปไม่มีอะไรกิน จนสมองเลอะเลือนไปแล้วกระมัง? ใครๆ ก็รู้ว่าแมลงหนีบคนแข็งๆ ไม่มีเนื้ออะไรเลย ต้มออกมาก็แดงเถือกดูยังไงก็มีพิษ พวกเ้าถึงกับจะจับมันมากิน?"
ซูไท่ไท่เย้ยหยัน"ช่วยไม่ได้ คนหนุ่มสาวต้องลองผิดลองถูกก่อนถึงจะสิ้นใจ!"
กล่าวจบดวงตาขุ่นมัวของนางก็กลอกไปมา สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่ตัวของซูอี้หว่าน"อย่างไรก็ตาม เห็นแก่ที่พวกเ้าเป็หลาน หากพวกเ้าร้องขอข้าคุกเข่าลงขอโทษข้า ทั้งยังสาบานว่าจะเชื่อฟังข้าต่อไปข้าอาจจะพิจารณาให้พวกเ้ากลับเข้าตระกูลซูอีกครั้ง ให้อยู่ดีกินดีเป็อย่างไรเล่า?"
แม้แต่ท่านหลงก็ยังกล่าวว่านางแพศยาน้อยนี่ถ้าขายไปอยู่ที่หอนางคณิกาจะต้องเป็ต้นเงินอย่างแน่นอนเพียงแค่ฉวยโอกาสที่พวกมันตกอับหลอกพวกมันกลับมาแล้วค่อยขายอีกครั้งไม่เพียงแต่จะได้เงินค่าหยูกยาที่เพิ่งใช้ไปกลับคืนมาแถมยังมีเงินให้ใช้ในอนาคตอีกเพียบ!
ใครจะรู้ว่าสิ้นคำพูดสิ่งที่ตอบแทนนางกลับเป็ปูขนตัวหนึ่งที่หนักเกือบครึ่งกิโลกรัม
ปูขนในยุคนี้ดุร้ายเป็อย่างยิ่งคงเป็เพราะความเ็ปจากการถูกกระแทก เมื่อเห็นคนอยู่ใกล้เท้ามันกลับง้างก้ามหมายจะเข้าจู่โจทันที
"อ๊าก! ท่านแม่! แมลงหนีบคนจะมาแล้ว!" ซูฉงกวงรีบะโหลบ
ปูขนรีบหนีบคนที่เชื่องช้าอย่างซูไท่ไท่อย่างรวดเร็วจนซูไท่ไท่ต้องกอดขาเล็กๆ ร้องโอดโอย "กวงเอ๋อร์ช่วยแม่เร็วเข้า!"
ซูฉงกวงก็กลัวแต่เพราะมารดาสั่งมาจึงมิกล้ามิทำ ได้แต่เข้ามาช่วยดึงให้
ทว่ายิ่งดึงแรงเท่าไรก้ามปูก็ยิ่งหนีบแน่นเท่านั้น เ้าสิ่งเล็กๆ นี้สมกับชื่อแมลงหนีบคนจริงๆสุดท้ายซูฉงกวงทำอะไรไม่ได้ นอกจากต้องยอมสละเนื้อน่องของซูไท่ไท่เพียงเล็กน้อยเพื่อให้พ้นจากก้ามปูมรณะ
ภาพที่เห็นทำให้ซูอี้โจวปรบมือให้ดังๆ"ทำได้ดี!"
"พวกเ้าคอยดูเถอะ! ข้าจะกัดพวกเ้าให้ตาย วางยาพวกเ้าให้สิ้น!"ซูไท่ไท่ทั้งโกรธทั้งเจ็บกัดฟันทิ้งท้ายประโยคแล้วก็หนีไปอย่างทุลักทุเล
มารดาและบุตรชายตระกูลซูเพิ่งจะจากไปจางอ้ายหลินผู้เป็ห่วงบุตรก็ออกมาตามหา พอเห็นว่าบุตรชายบุตรสาวของนางปลอดภัยดีทั้งยังพบปูขนที่นางโปรดปราน ก็ดีใจแทบจะกรีดร้อง
"มีของกินแล้ว! หว่านหว่าน! เร็วๆ! รีบจับ! จับมาเยอะๆพวกเ้าและอาโจวจะได้ไม่ต้องกลัวอดตายกันแล้ว!!" จางอ้ายหลินก็เป็แม่คนนี่นะสิ่งแรกที่คิดถึงคือบุตร นางจึงหยิบสวิงตักปลาและถังไม้เก่าๆที่เคยเก็บไว้ในห้วงมิติออกมาใช้
นางช่ำชองวรยุทธ์พละกำลังจึงมากกว่าคนทั่วไป ตักทีหนึ่งก็มีถึงเจ็ดแปดตัวตัวหนึ่งก็หนักเกือบครึ่งกิโลกรัม สามารถยกขึ้นมาได้มิยากเย็น
"ท่านแม่! ท่านอย่ามัวแต่จะกินจนพุงกาง พวกเราต้องใช้เงินด้วย!ทะเลสาบนี้กว้างขวาง ปูก็เยอะ เร็วเข้าเถอะ! ตักมันมาสิบยี่สิบถังใส่ห้วงมิติไว้พอถึงคราที่ของพวกนี้หายากขึ้นมา พวกเราก็นำไปขายถึงตอนนั้นก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีเงินแล้ว!" ซูอี้โจวคิดเส้นทางการขายไว้แล้ว
"ได้! ทำตามที่พี่ชายพูดกัน!ถ้าไม่ขายพวกเราก็สามารถเอาออกมากินแก้เบื่อได้เรื่อยๆ!" นักชิมอย่างซูอี้หว่านก็ทำปากจู๋เห็นด้วยนางราวกับได้กลิ่นความหอมของไข่ปูแล้ว
ดังนั้นคนทั้งครอบครัวจึงร่วมแรงร่วมใจกันจับปูดงอ้อนี้ใหญ่จริงๆ อีกทั้งไม่มีใครเคยจับปูที่นี่มาก่อน จำนวนของมันจึงมีมากเกินไปเดิมทีพวกนางคิดว่าจะใส่แค่สิบถังก็พอแล้ว แต่พอจับได้สิบถังก็ยังไม่ถึงหนึ่งในสิบของสระน้ำด้วยซ้ำ พวกนางจึงจับต่อไป จนกระทั่งเต็มสระน้ำด้านหลังกระท่อมไม้ในห้วงมิติแล้วถึงหยุดมือ
เพื่อขอบคุณเ้าของบ้านที่ให้เช่าที่พักอาศัยซูอี้หว่านจึงให้พี่ชายตักออกมาสามถังทั้งสามคนจึงถือถังปูคนละถังและเตรียมตัวกลับบ้าน
เสียดายที่ซูอี้หว่านอายุเพียงสิบสี่ปีส่วนสูงก็มีประมาณ 156 เิเแต่รูปร่างบอบบาง ปูขนที่หนักอึ้งถึงเพียงนี้แม้แต่ซูอี้โจวผู้มีอายุสิบหกปีก็ยังถืออย่างทุลักทุเล มิพักต้องกล่าวถึงนาง
ในยามที่นางทำอะไรมิถูกจู่ๆ ก็มีมือใหญ่ข้างหนึ่งยื่นเข้ามาจับ
488
