ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]

        “พ่อของข้าเองก็เป็นลูกหลานเศรษฐีที่หลบหนีระหว่างการอพยพครั้งนั้นเช่นกัน ปีนั้นอำเภอซิ่งหยางมิมีสงคราม คนส่วนใหญ่จึงหลบมาอยู่ที่นั่น คหบดีอิ่นเจิ้งเป็นคนดี มีคุณธรรมจากอำเภอกุ้ยถง นอกจากทรัพย์สมบัติกับเสบียงอาหารส่วนหนึ่งที่เก็บไว้ใช้เอง เสบียงอาหารที่เหลือถูกนำไปช่วยเหลือผู้ลี้ภัย เขาจึงคิดไม่ถึงว่าระหว่างทางหลบภัยจะถูกโจรภูเขาโจมตี ต้องพลัดพรากจากครอบครัว เหตุการณ์นี้เป็นที่ถูกพูดถึงอย่างมาก จนถูกบันทึกเอาไว้ในหนังสือประวัติศาสตร์” ซ่งจื่อเฉินรู้เรื่องนี้ เพราะพวกเขาได้ตรวจสอบโจวหลี่เจิ้งแล้ว เมื่อพวกเขามาถึงหมู่บ้านสกุลโจว

        โจวหลี่เจิ้งเป็นทาสของบ้านอิ่นนั้นคือความจริง เขามาถึงหมู่บ้านสกุลโจวได้มินานก็กำจัดหลี่เจิ้งคนก่อน และสวมรอยเข้ามาทำหน้าที่หลี่เจิ้งแทน เพื่อมิให้ผู้คนค้นพบความลับของเขา และเขามิเคยให้โจวซู่ซินมาแปดเปื้อนด้วย

        “ท่านอาสะใภ้ พวกเราสงสัยมานานแล้วว่าท่านอาเจียอิ้งจะมิใช่ลูกของโจวหลี่เจิ้ง หากเขามิตั้งตัวเป็นศัตรูกับท่านพ่อ ข้าก็มิคิดจะเปิดโปงความลับของเขาขอรับ” ซ่งจื่อเฉินพูดมาถึงขั้นนี้ จะทำอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับตัวของโจวซู่อิงเอง

        “ท่านแม่ ในที่สุดข้าก็รู้ว่าเพราะเหตุใดท่านปู่และท่านย่าถึงมิชอบพวกเรา พวกเรามิใช่ครอบครัวของพวกเขาจริงๆ ด้วยเจ้าค่ะ ข้ามั่นใจว่าสิ่งที่พี่จื่อเฉินพูดคือความจริง วันนี้พวกเรากลับไปเสนอให้แยกบ้านอีกหน หากพวกเขามิเห็นด้วย ข้ามีวิธีจัดการพวกเขาแล้วเจ้าค่ะ”

        โจวซู่อิงเป็นสตรีที่เกลียดชังความชั่วร้าย นางจึงอยากเปลี่ยนฐานะของตนเองให้เป็นเจ้านายเหมือนจิ่นเซวียน และช่วยให้คนในครอบครัวมีชีวิตที่ดีขึ้น

        “อิงจื่อ เรื่องนี้พวกเราอย่าเพิ่งพูดกับท่านพ่อของเจ้าเลย พวกเราพูดไปเขาก็มิเชื่อหรอก” หยวนซื่อกำชับแล้วเอ่ยลาจิ่นเซวียนกับซ่งจื่อเฉิน

        “สามี ท่านว่าอิงจื่อจะทำสำเร็จหรือไม่？”

        จิ่นเซวียนหยิบลูกพลับเจียงอันมาทานพลางถามซ่งจื่อเฉิน

        “ครอบครัวของท่านอาเจียอิ้ง มีเพียงอิงจื่อที่นิสัยแข็งกร้าวและหยิ่งในศักดิ์ศรี นางอยากให้ครอบครัวมีชีวิตที่ดีขึ้น พวกเราช่วยนางได้ก็ช่วยให้เต็มที่เถิด”

        ซ่งจื่อเฉินนั่งลงข้างจิ่นเซวียนและมองนางอย่างมีความสุข

        “ภรรยา เจ้าฉลาดยิ่งนัก เจ้าเดาได้ทันทีเลยว่าท่านอาเจียอิ้งมิใช่ลูกของโจวหลี่เจิ้ง ความจริงแล้วข้ากับท่านพ่อตรวจสอบเรื่องนี้จนกระจ่างมานานแล้ว โจวหลี่เจิ้งคือพ่อบ้านของคหบดีอิ่น”

        “โจวหลี่เจิ้งปัดแข้งปัดขา[1] ท่านพ่ออยู่หลายหน หากปล่อยให้เขาเป็นหลี่เจิ้งต่อ เขาต้องทำให้พวกเราลำบากแน่” จิ่นเซวียนช่วยโจวซู่อิงโดยคำนึงถึงความก้าวหน้าในอนาคตของพวกเราสามีภรรยาเป็นหลัก

        “โจวหลี่เจิ้งอิจฉาที่ครอบครัวของพวกเราได้ดีกว่าครอบครัวของเขา จึงเล่นสกปรกลับหลังเสมอ เด็กเป่าจูนั่นยังคิดว่าโจวซู่ซินเป็นคนดี ช่างโง่งมนัก”

        “เป่าจูยังพอมีทางช่วย พวกเราค่อยๆ ช่วยกันแก้นิสัยเสียๆ ของนางได้” จิ่นเซวียนประคองมือของซ่งจื่อเฉินที่วางอยู่บนโต๊ะเบาๆ “สามี หากท่านมิได้โกหกว่าท่านยินดีที่จะอยู่กับข้า ข้าก็ยินดีที่จะอยู่กับท่านเช่นกัน”

        “ภรรยา สิ่งที่ข้าพูดต่อหน้าชาวบ้านก่อนหน้านี้เป็นความจริง”

        ซ่งจื่อเฉินขยับเข้าใกล้จิ่นเซวียน ดึงนางมาไว้ในอ้อมกอด

        “มิว่าวันข้างหน้าจะเกิดสิ่งใดขึ้น เจ้าจะเป็นภรรยาสุดที่รักของข้าตลอดไป ข้าเชื่อว่าด้วยความสามารถของพวกเรา ชีวิตต่อจากนี้ย่อมมิเลวร้ายหรอก”

        “ข้าเชื่อท่าน” จิ่นเซวียนลืมตามองซ่งจื่อเฉิน “สามี พวกเราไปที่บ้านโจวหลี่เจิ้งดูว่าอิงจื่อจะตอบโต้อย่างไรกันเถิด”

        จิ่นเซวียนรู้สึกเบื่อ นางจึงอยากไปสืบสถานการณ์ศัตรูที่บ้านโจวหลี่เจิ้ง

        “ฟ้าเริ่มมืดแล้ว พวกเราไปบ้านเขาเวลานี้ซ่อนตัวได้พอดี” ซ่งจื่อเฉินพยักหน้าตกลงไปบ้านโจวหลี่เจิ้งกับจิ่นเซวียน

        บ้านโจวหลี่เจิ้งอยู่กลางถนนสายหลักไปทางหมู่บ้านสกุลซย่า แม้บ้านของพวกเขาจะมิดีเท่าบ้านของซ่งจื่อเฉิน แต่ก็มิเป็นสองรองใครในหมู่บ้านโจว

        โจวซู่อิงกับหยวนซื่อเพิ่งกลับเข้าบ้านมาก็ถูกเถียนซื่อชี้หน้าด่าทันที “หยวนซิ่งจวี๋ตัวดี เจ้ายังกล้ากลับมาอีกหรือ”

        “ท่านแม่ เหตุใดข้าจะมิกล้ากลับมาเล่าเจ้าคะ ข้ามิได้ทำสิ่งใดผิดเสียหน่อย” เมื่อหยวนซื่อนึกถึงภูมิหลังของสามี นางก็มิกลัวเถียนซื่ออีกแล้ว

        “คนบ้านเจ้ารอง เจ้าผิดที่ช่วยคนนอกรังแกซู่ซิน” โจวหลี่เจิ้งที่ยืนอยู่ด้านข้างตำหนิหยวนซื่ออย่างจริงจัง หยวนซื่อจึงถามด้วยเสียงเย็นชา “ท่านพ่อ ท่านทำกับสามีของข้าเช่นนี้ เขาเป็นลูกของท่านแน่หรือไม่เจ้าคะ”

        “......เจ้าพูดสิ่งใด เหลวไหลสิ้นดี เจียอิ้งเป็นลูกของข้าแน่นอนอยู่แล้ว” หยวนซื่อเคยถามโจวหลี่เจิ้งเช่นนี้มาก่อน แต่โจวหลี่เจิ้งมิเก็บมาใส่ใจ หนนี้เขากลับรู้สึกมิสบายใจเล็กน้อยที่ถูกถามเช่นนี้ ความจริงแล้วลูกชายคนเล็กมิใช่ลูกของเขา พูดให้ถูกก็คือลูกชายคนเล็กคือเจ้านายของเขา เมื่อครั้งที่ประชาชนอพยพครั้งใหญ่ในปีนั้น เขาฆ่าแม่ของลูกชายคนเล็ก และขโมยทรัพย์สินทั้งหมดของบ้านอิ่นเพื่อเอาตัวรอด เดิมทีเขาอยากฆ่าลูกชายคนเล็กทิ้งไปเสียด้วยซ้ำ แต่ภรรยาของเขากังวลว่าหากทำเลวมากเกินไป ผลกรรมจะตามสนอง พวกเขาจึงเก็บลูกชายคนเล็กเอาไว้

        “หากสามีของข้าคือลูกชายของท่าน เหตุใดท่านจึงปล่อยให้เขาเป็นลูกจ้างของผู้อื่นได้ลงคอ หากสามีของข้าคือลูกชายของท่านจริง เหตุใดท่านถึงมิให้เขาเข้าสำนักศึกษา ยังมีอิงจื่อกับอาทงอีก ท่านปฏิบัติกับพวกเขาเช่นนี้ได้อย่างไร ท่านรู้อยู่แก่ใจ”

        หยวนซื่อรู้สึกไร้ค่าแทนสามีของตนเอง สามีทำงานหนักหาเงินมาเลี้ยงคนในบ้าน แต่คนในบ้านกลับมิรู้สึกขอบคุณเขา

        “ต้องเป็นซย่าจิ่นเซวียนที่คอยเสี้ยมอยู่เบื้องหลังแน่” เถียนซื่อด่าออกมาอย่างเคียดแค้น “นังปีศาจนั่นคือหายนะ นางมิเพียงแย่งผู้ชายของซู่ซิน นางยังยุยงพวกเจ้าให้ก่อเรื่องด้วย”

        “ภรรยา เจ้าอย่าโกรธเลย” จิ่นเซวียนกับซ่งจื่อเฉินเพิ่งมาถึง และใช้วิธีตัวเบาขึ้นไปอยู่บนหลังคาบ้านของโจวหลี่เจิ้ง พวกเขาก็ได้ยินเถียนซื่อด่าจิ่นเซวียน

        “หยวนซิ่งจวี๋ รอให้เจียอิ้งกลับมา ข้าจะให้เขาหย่าเจ้า เขาเพียงมิอยู่บ้าน เจ้าก็กบฏเช่นนี้”

        เถียนซื่อยกมือจะตีหยวนซื่อ แต่โจวซู่อิงรีบเข้ามาปกป้อง และดันหยวนซื่อไปอยู่ข้างหลัง “ท่านย่า ท่านพาลโกรธเช่นนี้ คงถูกพวกเราพูดแทงใจดำใช่หรือไม่เจ้าคะ？หรือท่านพ่อของข้ามิใช่ลูกของท่านจริงๆ ”

        “อิงจื่อ เจ้าอย่าพูดไร้สาระ หากท่านอารองมิใช่ลูกของท่านปู่ท่านย่า จะให้เป็นลูกของผู้อื่นหรือ？” โจวซู่ซินกับแม่ของนางเดินออกมาจากห้อง และตะคอกใส่โจวซู่อิงทันที

        เมื่อโจวซู่อิงนึกถึงท่าทางชั่วร้ายของโจวซู่ซินก็อารมณ์ขึ้น

        “พวกเขาเป็นท่านปู่ท่านย่าของเจ้า ท่านปู่ท่านย่าของข้ามิได้แซ่โจวแซ่เถียน”

        “อิงจื่อ เจ้าพูดจาส่งเดช” โจวหลี่เจิ้งหยิบไม้กวาดที่อยู่ในลานบ้าน และพุ่งมาตบหน้าโจวซู่อิง เมื่อไม้กวาดจะโดนหน้าของโจวซู่อิง หยวนซื่อก็ผุดลุกขึ้นและใช้หลังกันไม้กวาดแทน

        “สามีของข้าคือลูกชายของคหบดีอิ่นจากอำเภอกุ้ยถง ส่วนท่านเป็นเพียงแค่พ่อบ้านของพวกเขา ท่านคิดว่าท่านจะตบตาพวกเราไปได้ตลอดหรือ? พวกเรารู้เรื่องนี้ตั้งนานแล้ว” หยวนซื่อพูดความจริงออกมาหมดเปลือก เมื่อสิ้นเสียงของนาง เถียนซื่อกับโจวหลี่เจิ้งก็ตะลึงค้างไปครู่หนึ่ง

        ความลับที่ซ่อนไว้ของพวกเขา ถูกหยวนซื่อเปิดโปงออกมาแล้ว นอกจากจะตกใจแล้ว พวกเขายังกลัวอีกด้วย

        “ท่านแม่ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่เจ้าคะ ท่านอารองมิใช่ลูกของท่านปู่ท่านย่าจริงหรือ？” โจวซู่ซินเองก็ตกใจอยู่ข้างๆ เช่นกัน นางมิรู้เรื่องนี้

        “ข้าก็มิรู้！” หานซื่อส่ายหน้าแรงๆ หากนางรู้ก็คงดี

        “วันนี้ข้าจะตีเด็กบ้าอย่างเจ้าให้ตายไปเสีย ถูกนางปีศาจล่อลวง นางพูดสิ่งใดออกมา เจ้าก็เชื่อไปเสียหมด” เมื่อเถียนซื่อตั้งสติได้ก็พุ่งไปกระชากผมของแม่ลูกหยวนซื่อ นางอายุตั้งเท่าใดจะต่อกรกับสองแม่ลูกไหวได้อย่างไร เมื่อหยวนซื่อออกแรงผลัก เถียนซื่อก็ล้มลงไปกองอยู่กับพื้น

เชิงอรรถ

[1] ปัดแข้งปัดขา หมายถึง ขัดขวาง หรือทำให้ผู้อื่นหลุดพ้นจากตำแหน่งหน้าหรือมิได้ความดีความชอบ