เราห้าพี่น้องเดินควงแขนกันออกไปเที่ยวซื้อของที่ตลาดในเมืองก่อนกลับป่าไผ่เขียว ที่ตลาดมีผู้คนพลุกพล่านมีขายทั้งอาหาร ข้าวของเครื่องใช้มีขายเต็มไปหมด จึงบอกเสวี๋ยฉีให้พาไปร้านตัดเสื้อผ้า เพราะจะนำผ้าไปตัดชุดแล้วค่อยกลับมารับภายหลัง
เสวี๋ยฉีจึงพาไปที่ร้านขายเสื้อผ้าที่เขาเคยซื้อ แต่เมื่อเ้าของร้านเห็นหน้าเสวี๋ยฉี ก็เอะอะโวยวายทวงเงินที่เสวี๋ยฉีเคยซื้อเสื้อผ้าไปหลายชุด แต่เงินที่จ่ายกลับกลายเป็ใบไม้ ฉันจึงรีบยื่นเงินจ่ายค่าเสื้อผ้าที่เสวี๋ยฉีเคยเอาไปทั้งหมด ทำให้เ้าของร้านใจเย็นลงหยุดโวยวายต่อว่า
เราจึงพากันเดินออกจากร้านเพราะเ้าของร้านดูจะยังเคืองเสวี๋ยฉีอยู่ จึงไปที่ร้านอื่นที่รับตัดเสื้อผ้า ระหว่างทางที่เดินก็มีร้านค้าหลายร้านรวมตัวกันออกมาทวงเงิน เล่นเอาฉันรีบควักเงินจ่ายแทบไม่ทัน เพราะมีหลายรายที่เสวี๋ยฉีเสกใบไม้เป็เงินหลอกซื้อของ ยังดีที่ฉันได้รับเงินรางวัลจากฮ่องเต้มาเยอะ จึงมีเงินมากพอจ่ายคืนให้กับพ่อค้าแม่ค้าพวกนั้น ไม่งั้นต่อไปคงไม่กล้ากลับมาเดินที่ตลาดนี้ได้อีกแน่
หลังจากที่ชำระหนี้ทั้งหมดจนครบ เราก็เดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ซื้อของกันเพลิดเพลินสนุกสนาน ซิ่นหลิงก็ชวนเราเข้าไปกินอาหารและพักที่โรงเตี๊ยมเทียนฮั่วกันสักคืน ซึ่งขณะที่กำลังกินอาหารทางโรงเตี๊ยมได้จ้างนักเล่านิทานเข้ามาเล่านิทานให้ความบันเทิงกับลูกค้าในร้าน
นักเล่านิทานเล่าเื่ราวเกี่ยวกับตำนานโบราณกาลของเมืองหลวนเซียน เป็เื่ราวเกี่ยวกับนกอัคคี์ที่เกรี้ยวกราดเข่นฆ่าทหารในวังจนหมด ไม่เว้นแม้กระทั่งเด็ก ผู้หญิงและคนชรา ฉันจึงหันไปถามเสวี๋ยฉีเกี่ยวกับเื่ที่ฟังจากนักเล่านิทานว่า
อันฉี : พี่ใหญ่ เื่นกอัคคี์ที่นักเล่านิทานกำลังเล่าเนี่ยเื่จริงเหรอ
เสวี๋ยฉี : จริงเป็บางส่วน และไม่จริงบางส่วน นักเล่านิทานมักแต่งเื่ขึ้นมาเกินจริง เพื่อความตื่นเต้นและสนุกสนาน นกอัคคี์ไม่เคยเกรี้ยวกราดเข่นฆ่าใครตามอำเภอใจขนาดนั้น
อันฉี : น่าสงสารนกอัคคี์จัง ต้องเจอกับมนุษย์โลภมากและใจร้าย
เฟยเจิน : อันฉี เ้าฟังเพื่อความสนุกสนานก็พออย่าเก็บเอาไปคิดมาก นั่น! อาหารมาแล้วเ้ากินเยอะๆ
ซิ่นหลิง : คืนนี้เราออกไปนั่งเรือชมโคมไฟริมแม่น้ำกันดีมั้ย ที่นี่ยามค่ำคืนสวยงามไม่แพ้ตอนกลางวันเลย
อันฉี : เอาซี๊! ข้าอยากเห็น!
ตอนกลางคืนเราออกไปเดินดูแสงสีโคมไฟในตลาดในยามค่ำคืน ผู้คนเดินพลุกพล่านมากมายไม่แพ้ตอนกลางวัน เราเช่าเรือแจวลำใหญ่ซื้อเหล้ากับอาหารแกล้มเหล้าลงไปนั่งกินดื่มกันในเรือ เพื่อชมความสวยงามของแสงโคมไฟประดับประดาตามร้านค้าบ้านเรือนทั้งสองริมฝั่งแม่น้ำ
รุ่งเช้าเราตื่นนอนกันสายเพราะไม่เร่งรีบ จากนั้นจึงเดินทางกลับป่าไผ่เขียว ฉันวางสิ่งของเครื่องใช้ที่นำกลับมาจากในวังและของที่ซื้อมาจากตลาด สองลิงน้อยลูกสมุนที่น่ารักรีบะโโหนต้นไผ่ออกมาจากในป่า รีบวิ่งเข้ามาหาด้วยความดีใจที่เห็นฉันกลับมา จึงหยิบขนมและผลไม้ที่ซื้อมาส่งให้สองลิงน้อยกินเป็การปลอบใจที่ฉันหายหน้าไปหลายวัน
ฉันมองไปที่ลานหน้าเรือนเพราะสังเกตุเห็นสิ่งผิดปกติ จึงทักถามว่าใครเอาเนื้ออะไรมาตากอยู่ที่ชั้นตากหน้าเรือน เพราะก่อนจะไปที่พระราชวังยังไม่มีใครเอาอะไรไปตากไว้เลย หยงเป่าหันมาตอบว่าน่าจะเป็หลี่เฉียงที่เอาเนื้อกระต่ายมาแร่ตาก เพราะกระต่ายที่ตากอยู่เป็กระต่ายจากป่าทางตะวันออก
หยงเป่ายังชี้นิ้วไปที่แปลงปลูกสมุนไพรที่เขาดูแลอยู่ แล้วพูดว่าหลี่เฉียงคงไปดูแลรดน้ำพรวนดินแปลงสมุนไพรให้ เพราะเขาเห็นมีร่องรอยเพิ่งรดน้ำ และเห็นต้นหญ้าวัชพืชเพิ่งถูกถอนออกมาวางกองรวมกันข้างๆแปลงสมุนไพร
ฉันจึงแนะนำว่าน่าจะแบ่งเหล้าให้หลี่เฉียงไปดื่ม เป็รางวัลที่ช่วยดูแลเรือนให้ตอนที่เราไม่อยู่ หยงเป่าก็เห็นด้วยจึงไหว้วานให้ซิ่นหลิงจัดการแบ่งเหล้าให้หลี่เฉียง และพวกงูที่อาศัยอยู่ในป่าไผ่ไปแบ่งกันดื่ม เพราะหยงเป่ายังรู้สึกง่วงจะไปงีบต่ออีกสักหน่อย
ซิ่นหลิงจึงพูดขึ้นว่าเขาไม่ใช่หัวหน้าของพวกงูในป่าไผ่ แล้วโบ้ยหน้าไปทางเสวี๋ยฉีว่าควรให้เสวี๋ยฉีจัดการจึงจะถูก แต่เสวี๋ยฉีกลับไม่สนใจฟัง แต่เรียกให้ฉันเข้าไปในเรือนดูของที่เพิ่งซื้อมาเพราะกำลังเห่อของใหม่ ฉันจึงรีบเดินไปหาเสวี๋ยฉีคล้องแขนบอกเสวี๋ยฉีว่า รอให้หยงเป่าตื่นนอนฉันจะออกไปเก็บดอกไม้หญิงสาวเริงระบำกับหยงเป่า แล้วเราก็เดินเข้าไปในเรือนโดยไม่ได้สนใจเสียงซิ่นหลิงที่ะโตามหลังมาว่า
ซิ่นหลิง : ฮึ่ย! ฟังกันบ้างเซ่! พวกงูไม่ใช่ลูกสมุนของข้า!
เฟยเจิน : พี่สาม ข้าจะไปช่วยท่านยกไหเหล้าเอง แต่วันนี้ท้องฟ้าดูไม่ค่อยสว่างเลยคล้ายฝนจะตก
ซิ่นหลิง : เฮ่อ! เห็นทีข้าต้องทำตัวไม่ให้ว่างบ้างแล้ว ข้าอยากมีลูกสมุนแมงป่อง ไม่ได้อยากมีลูกสมุนงู
สักพักใหญ่หลังจากชื่นชมเห่อของใหม่ที่ซื้อมาเสร็จ ฉันก็เดินออกมาที่ชานบ้านเพื่อจะมานั่งคุยเล่นกับเฟยเจินและซิ่นหลิง และจะเอากำไลหยกเขียวมาให้สองลิงน้อยลูกสมุนของฉัน ส่วนเสวี๋ยฉีกำลังยุ่งอยู่กับการจัดเก็บข้าวของและจัดเรือนใหม่
แต่เมื่อเดินออกมาก็ไม่เห็นเฟยเจินกับซิ่นหลิงที่ชานบ้าน แต่เห็นคนทั้งสองกำลังเดินออกมาจากป่าไผ่ กำลังเดินตรงกลับมาที่ชานบ้าน และมีนกตัวใหญ่ตัวหนึ่งกำลังเกาะอยู่ที่แขนของเฟยเจิน
อันฉี : นกอะไรเนี่ยสวยจัง นกมาจากไหน?
เฟยเจิน : นกเหยี่ยว หยางกวางจับได้ที่ด้านนอกป่าไผ่สงสัยจะบินหลงทางมา ข้าออกไปเห็นพอดีเลยขอนกเหยี่ยวกับหยางกวาง คิดว่าจะเลี้ยงไว้เป็นกสื่อสารเพราะมีพลังเวทย์ต่ำพอๆกับสองลิงน้อยของเ้า
ซิ่นหลิง : ดี! เ้าสี่มีความคิดดี อันฉีมีลิง เ้าสี่มีนก เห็นทีข้าต้องหาสัตว์เลี้ยงสักตัวมาไว้ใช้งานบ้างแล้ว
อันฉี : หามาไว้ใช้ทำอะไรล่ะ พี่สามมีหลี่เฉียงคอยช่วยงาน ไหนจะมีฝูงงูข้างนอกอีกล่ะ ยังไม่พออีกเรอะ?!
ซิ่นหลิง : แต่งูพวกนั้นไม่ใช่ลูกสมุนของข้า!
ฉันไม่ได้สนใจคำพูดของซิ่นหลิงที่พร่ำบอกว่าฝูงงูด้านนอกไม่ใช่สมุนของเขา เพราะฉันคิดว่ายังไงซิ่นหลิงก็ต้องช่วยเสวี๋ยฉีดูแลฝูงงูพวกนั้นอยู่ดี เพราะซิ่นหลิงชอบการประลองการต่อสู้ น่าจะดูแลควบคุมฝูงงูด้านนอกแทนเสวี๋ยฉีได้ดีในขณะที่เสวี๋ยฉีไม่เคยสนใจอะไรเลย
ฉันจึงหันไปดูนกเหยี่ยวที่กำลังยืนเกาะแขนของเฟยเจินไม่ยอมบินหนีไปไหน ทั้งๆที่ไม่ได้ล่ามหรือผูกเชือกอะไร และคิดว่าบางทีมันอาจจะาเ็จนบินไม่ไหว จึงเปิดดวงตาปีศาจดู แต่ก็ไม่พบอาการาเ็อะไร เราจึงเดากันว่านกเหยี่ยวอาจจะเชื่อง หรือไม่ก็อาจจะอยากอยู่ที่นี่กับเฟยเจิน เพราะเฟยเจินก็เป็นกเหมือนกันแต่เฟยเจินเป็นกอินทรีย์
เฟยเจินจึงพานกเหยี่ยวให้ไปยืนเกาะอยู่บนคานไม้ แล้วยืนมองนกเหยี่ยวอยู่อย่างนั้นด้วยความสนใจอยากเลี้ยงไว้ใช้งาน เราจึงคุยกันว่าถ้านกเหยี่ยวไม่บินหนีไปไหนก็จะเลี้ยงไว้ให้เป็สัตว์เลี้ยงของเฟยเจิน แต่ถ้านกเหยี่ยวบินหนีไปก็จะปล่อยให้บินออกไปไม่กักขังหน่วงเหนี่ยว
จากนั้นฉันก็ะโเรียกสองลิงน้อยไมเคิลกับแอปเปิ้ลให้มาหา สักพักสองลิงน้อยก็วิ่งเข้ามาหาฉันที่นั่งรออยู่ที่ชานบ้าน แล้วหยิบกำไลหยกเขียวคู่หนึ่งใส่ที่ข้อมือของลิงน้อยตัวละหนึ่งอัน สองลิงน้อยยกมือขึ้นแตะที่ศรีษะเป็การบอกว่าชอบ จากนั้นก็ปล่อยให้สองลิงน้อยวิ่งเล่นกันอยู่ที่ลานบ้าน
ฉันบอกเฟยเจินว่า่บ่ายจะออกไปเก็บดอกไม้หญิงสาวเริงระบำกับหยงเป่า ซิ่นหลิงจึงอาสาจะออกไปแทนหยงเป่าที่กำลังงีบหลับยังไม่ตื่น แต่ฉันบอกไม่เป็ไรแค่ออกไปเก็บดอกไม้หญิงสาวเริงระบำเท่านั้น แต่ตอนนี้ฉันอยากกินเนื้อกระต่ายย่าง ไม่ได้กินหลายวันรู้สึกคิดถึงกลิ่นหอมๆและรสชาติของเนื้อกระต่าย
ซิ่นหลิงจึงลงมือก่อไฟย่างเนื้อกระต่ายตากแห้งที่หลี่เฉียงแร่ตากไว้ให้ที่ลานบ้าน สักพักเสวี๋ยฉีก็เดินออกมาจากในเรือน ในมือถือไหเหล้ามาด้วยหนึ่งไหเพื่อมากินกับเนื้อกระต่ายกำลังย่างอยู่บนเตาส่งกลิ่นหอมฉุย แล้วเสวี๋ยฉีก็ทักถามถึงนกเหยี่ยวที่กำลังยืนเกาะอยู่บนคานไม้ เฟยเจินจึงเล่าให้เสวี๋ยฉีฟัง แต่เสวี๋ยฉีก็ไม่ได้ว่าหรือทักท้วงอะไรที่เฟยเจินอยากเลี้ยงนกเหยี่ยวไว้ใช้งาน
แล้วซิ่นหลิงจึงนึกขึ้นได้ว่าเรามีโครงการจะหมักเหล้าดื่มกันเอง แต่วัตถุดิบยังหาได้ไม่ครบ ซิ่นหลิงจึงอาสาจะออกไปหาแมงมุมพิษม่ายดำรำพันและตะขาบพิษไฟทะเลทราย โดยจะให้เหล่าสมุนแมงมุมของเขาที่อาศัยอยู่ในป่าทางตะวันตกช่วยค้นหา พูดจบซิ่นหลิงก็เดินออกไปทันที ทิ้งเนื้อกระต่ายย่างบนเตาให้เฟยเจินย่างแทน
สักพักใหญ่หยงเป่าก็ตื่นจากงีบหลับลุกเดินออกมาจากในเรือน เดินมานั่งลงข้างๆเสวี๋ยฉี แล้วรินเหล้าใส่ถ้วยยกขึ้นดื่ม เขาชื่นชมว่านกเหยี่ยวมีลักษณะดีบินเร็วกว่าลิง ฉันจึงหันไปทุบแขนหยงเป่าเบาๆเป็การหยอกล้อกัน
่บ่ายหลังจากที่ฉันกินอาหารกลางวันเสร็จแล้ว ฉันก็เตรียมตัวออกไปเก็บดอกไม้หญิงสาวเริงระบำ หยงเป่าในร่างเสือดำพาฉันโดดกระโจนออกไปนอกป่าไผ่เขียว เราออกจากป่าไผ่มาได้สักพัก ฟ้าที่ขมุกขมัวมาั้แ่เช้าก็เริ่มมืดครึ้มและเริ่มมีฝนตกลงมาเม็ดใหญ่
จนกระทั่งเรามาถึงบริเวณลำธารจึงหาที่หลบฝนตรงบริเวณชะง่อนหินที่ยื่นออกมาแล้วเข้าไปหลบใต้หินนั้น หยงเป่านั่งกอดฉันเพื่อให้ฉันอบอุ่น เขาหันมามองสบตากระชับแขนกอดฉันแน่นขึ้น แล้วค่อยๆจูบที่ริมฝีปากฉันเบาๆนุ่มนวล รสจูบท่ามกลางสายฝนที่กำลังตกอยู่เบื้องหน้าช่างโรแมนติก ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นกาย อบอุ่นใจเหลือเกินในอ้อมกอดของหยงเป่าเวลานี้
จนกระทั่งเวลาผ่านไปสักพักฝนเริ่มหยุดตก น้ำในลำธารไหลเต็มทำให้มีปลาออกมาว่ายน้ำเล่น หยงเป่าบอกว่าจะจับปลากลับไปกินด้วย ทันไดนั้นก็มีนกเหยี่ยวบินมาเกาะที่แขนของหยงเป่า ที่ขานกเหยี่ยวมีกระดาษใบเล็กๆใบหนึ่งผูกติดอยู่ ในกระดาษเขียนข้อความสั้นๆว่า "ปลอดภัยหรือไม่ จาก เฟยเจิน"
จึงทำให้รู้ว่าตอนนี้นกเหยี่ยวอยากอยู่กับเฟยเจิน และเฟยเจินกำลังเริ่มฝึกนกเหยี่ยวแล้ว ฉันจึงล้วงหยิบใบชาร่ำสุราที่พกติดตัวอยู่เสมอในเข็มขัดเวทย์อสรพิษ ห่อใส่ในกระดาษจดหมายที่เฟยเจินเขียนมาเป็การบอกว่าฉันปลอดภัย แล้วผูกกระดาษเข้ากับขานกเหยี่ยวตามเดิม จากนั้นก็ขอปลาหนึ่งตัวที่หยงเป่าจับได้ให้นกเหยี่ยวเอากลับไปด้วยเป็การบอกว่ากำลังจับปลากันอยู่ แล้วปล่อยนกเหยี่ยวให้บินกลับไปหาเฟยเจินทันที
นกเหยี่ยวบินกลับไปเพียงครู่เดียวก็ได้ยินเสียงลิงร้องดังอยู่ไม่ไกล มันคือเสียงลิงน้อยไมเคิล กับแอบเปิ้ลกำลังกระโจนลงมาจากต้นไม้ สองลิงน้อยคงตามรอยนกเหยี่ยวมาหาฉันที่นี่เพื่อตามมาเที่ยวเล่น หยงเป่าจับปลาได้หลายตัวฉันจึงเก็บปลาใส่ลงในเข็มขัดเวทย์อสรพิษ และเดินทางออกจากลำธารเข้าไปในป่าทึบเพื่อไปเก็บดอกไม้หญิงสาวเริงระบำ
เราเข้าไปในป่าทึบได้ไม่ไกลนักก็เจอกอดอกไม้หญิงสาวเริงระบำ หยงเป่าจะเดินเข้าไปเก็บให้ แต่ฉันห้ามไว้เพราะกลัวหยงเป่าจะเผลอไปสูดดม จากนั้นก็เก็บสมุนไพรมีประโยชน์ชนิดอื่นๆไปด้วยหลายชนิด หยงเป่าบอกฉันว่าเรายังมีเวลาเหลือพอที่จะไปป่าทางใต้เพื่อไปหาวัตถุดิบสำหรับหมักเหล้า ฉันพยักหน้ารับคำชวนโดดขึ้นหลังหยงเป่าเดินทางไปที่ป่าทางใต้เกือบถึงชายป่าที่ติดกับเขตเมืองหลวง
ในขณะที่เรากำลังมองหาว่านกำแพงโลหิตเจ็ดชั้นที่ขึ้นอยู่ในป่าทางใต้ ก็ได้ยินเสียงผู้ชายคนหนึ่งส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือเราจึงรีบวิ่งไปดู ก็เห็นตะขาบปีศาจตัวใหญ่ั์กำลังโจมตีกัดชายคนหนึ่ง
หยงเป่าจึงะโเข้าไปช่วยและต่อสู้กับตะขาบปีศาจตัวนั้น หยงเป่าใช้กงเล็บนิลอสูรคมกริบตะปบเข้าที่ตัวตะขาบจนเกิดแผลใหญ่เหวอะหวะ ฉันและสองลิงน้อยที่ยืนอยู่รีบเข้าช่วยดึงชายคนนั้นให้ถอยออกห่างจากการต่อสู้ของหยงเป่าและตะขาบ
ฉันทั้งเกลียดและกลัวตะขาบจนขนลุก เพราะตอนเด็กเคยถูกตะขาบตัวใหญ่กัดที่มือจนมือบวมเป่งจึงเกลียดและกลัวตะขาบั้แ่นั้นมา ทำให้ไม่กล้าเข้าใกล้ตะขาบ จึงยืนดูหยงเป่าต่อสู้กับตะขาบด้วยความขยะแขยงขนลุกขนชัน
ตะขาบปีศาจพยายามพ่นพิษใส่และจะกัดหยงเป่า แต่หยงเป่ามีความไวรวดเร็วและฝีเท้าเบาดั่งลม สามารถะโหลบการโจมตีของตะขาบได้ทุกครั้ง หยงเป่ากางกงเล็บตะปบเข้าที่ลำตัวตะขาบั์อีกครั้งจนเป็แผลเหวอะลึกมากกว่าเดิม ทำให้เืสีดำของตะขาบพุ่งทะลักออกมา
หยงเป่าจึงกัดขย่ำซ้ำด้วยเขี้ยวคมยาวที่หัวตะขาบั์อีกครั้ง จนตะขาบปีศาจหมดฤทธิ์ดิ้นชักก่อนจะแน่นิ่งตายคาคมเขี้ยวของหยงเป่า จากนั้นหยงเป่าจึงเดินกลับมาหาฉัน ที่กำลังหันไปมองดูาแที่แขนของชายแปลกหน้า เพราะชายคนนั้นถูกตะขาบปีศาจกัด
3K
