บทที่ 10 ข้ายอมทั้งนั้น
จางเหวิ่นชิงเดินทางกลับจวนสกุลจางด้วยความโมโหและหงุดหงิดในขณะที่เซี่ยเหมยและจางหมินเย่วกำลังนั่งรอเขาด้วยความตื่นเต้นและกระวนกระวายใจ จางหมินเย่วยืนชะเง้อมองไปที่ประตูอยู่ไม่เว้นว่างสองมือจิกเกร็งไปมาด้วยความกระสับกระส่าย
ทันทีที่จางเหวิ่นชิงก้าวเข้ามาภายในห้องโถงจางหมินเย่วก็ปรี่เข้าไปหาบิดาของตนในทันที “ท่านพ่อ...”
จางเหวิ่นชิงที่ยังคงอารมณ์ขุ่นมัวเมื่อเขาได้เห็นบุตรสาวตรงหน้าก็พาลมีอารมณ์โมโหมากขึ้นไปอีก
“เย่วเอ๋อร์...ข้าขอสั่งเ้าเลิกยุ่งกับซ่งฟู่หลงอีกเป็อันขาด”คำสั่งเฉียบขาดที่ดังขึ้นมา พร้อมใบหน้าถมึงทึง ทำเอาจางหมินเย่วถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตระหนก
“ท่านพ่อเกิดเื่อันใดขึ้นเหตุใดท่านจึงพูดเช่นนั้น”
“เ้านี่ช่างไม่รู้ความเสียจริง เ้ารู้หรือไม่ซ่งฟู่หลงแต่งงานแล้ว”จางเหวิ่นชิงตวาดใส่จางหมินเย่วด้วยน้ำเสียงอันดัง
จางหมินเย่วถึงกับอ้าปากค้าง “ใต้เท้าซ่งแต่งงานแล้วหรือเ้าคะ”
“เ้าหนุ่มผู้นั้นเอ่ยปากต่อหน้าพระพักตร์ทั้งท่าทางจองหองนั่น ข้าคิดแล้วก็แค้นยิ่งนัก” จางเหวิ่นชิงกล่าวออกมาพร้อมตวัดสายตาตำหนิใส่บุตรสาว
“ท่านพ่อต้องมีเื่เข้าใจผิดเป็แน่ข้าให้คนสืบดูแล้วใต้เท้าอยู่ที่จวนเพียงลำพัง แม้แต่อนุก็ไม่มีสักคนเดียว”จางหมินเย่วรีบแก้ต่างออกมา นางไม่อยากจะเชื่อคำพูดของบิดาได้ในเมื่อนางให้เล่อจิ้นไปสืบความมาแล้วเรียบร้อย
“เชอะ...อนุงั้นหรือ” จางเหวิ่นชิงได้ยินคำว่า“อนุ” ก็นึกขุ่นเคืองขึ้นมา “เ้าคนจองหองนั่นออกปากต่อหน้าฝ่าาปฏิเสธการแต่งงานกับเ้าทั้งยังบอกข้าอีกด้วยว่าหากเ้ายังดื้อรั้นก็คงเป็ได้เพียงอนุของเขาเท่านั้น”จางเหวิ่นชิงพรั่งพรูออกมาด้วยความหงุดหงิดที่ถูกล่วงเกินทั้งยังไม่อาจทำอะไรซ่งฟู่หลงได้
“อนุงั้นหรือ...” จางหมินเย่วเพ้อออกมา
“เย่วเอ๋อร์...” เซี่ยเหมยร้องเตือนสติของจางหมินเย่วในทันทีนางได้แต่หวั่นเกรงความคิดอันผิดเพี้ยนของบุตรสาวแม้ในคราแรกนางจะเห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้ แต่หากต้องให้จางหมินเย่วแต่งเข้าเป็อนุมีหรือที่คนสกุลจางจะยอมรับได้
จางเหวิ่นชิงที่ได้สติก็รีบหันกลับมาจ้องมองจางหมินเย่วอย่างนึกจับผิดความหวาดหวั่นพรั่งพรูขึ้นมาในใจ “เย่วเอ๋อร์...เ้าอย่าได้คิดเื่เหลวไหลเป็อันขาด”จางเหวิ่นชิงรีบขู่ออกมาทันที
จางหมินเย่วหน้างอง้ำขึ้นมาก่อนจะตัดสินใจกล่าวคำพูดที่ฟังดูไม่ถูกใจบิดามารดาของตนมากนัก “ท่านพ่อ...ท่านแม่...หากเพียงข้าได้แต่งกับใต้เท้าซ่งตำแหน่งอนุหาใช่เื่ที่ข้าใส่ใจไม่”
“เย่วเอ๋อร์...” มือหนาเงื้อมือขึ้นบนอากาศแต่ก่อนที่จะตกกระทบกับใบหน้านวลเซี่ยเหมยก็รีบเข้ามารั้งแขนของจางเหวิ่นชิงเอาไว้แน่น
“ท่านพี่ใจเย็นก่อน” เซี่ยเหมยลนลานกล่าวพร้อมหันไปหาจางหมินเย่วอย่างอ่อนใจ
แต่แล้วมือหนึ่งก็ลอยขึ้นกลางอากาศก่อนจะฟาดลงบนใบหน้าของจางหมินเย่วอย่างแรงนางถึงกับซวนเซไปด้านข้างตามแรงกระแทก ก่อนจะหันหน้ามาเผชิญกับเ้าของฝ่ามือนั้น
จางเซี่ยโยวยืนอยู่ด้านหน้าของนางก่อนจะตวาดใส่น้องสาวด้วยความไม่พอใจ “เย่วเอ๋อร์ เ้าทำเกินไปแล้วนะคิดจะตบแต่งเป็อนุ เ้าไม่คิดถึงหน้าคนสกุลจางบ้างหรือ”
“เป็อนุแล้วเช่นใดกันข้าเพียง้าแต่งงานกับชายที่ข้ารัก” จางหมินเย่วเถียงออกมาอย่างไม่ลดละ
“รักงั้นหรือ...เ้ามันดื้อรั้นเอาแต่ใจ แต่เล็กจนโตสิ่งที่เ้า้าหากไม่ได้แต่โดยดีเ้าก็แย่งชิงมันมา แต่ครั้งนี้เ้าไม่มีทางสมหวังเป็แน่”จางเซี่ยโยวกล่าวถ้อยคำรุนแรงออกมา เื่ราวของความรักที่จางหมินเย่วมีต่อซ่งฟู่หลงทำเอาจวนสกุลจางแทบร้อนเป็ไฟคนทั้งจวนต้องเดือดร้อนเพียงเพราะนาง้าเพียงเท่านั้น
จางหมินเย่วจ้องหน้าจางเซี่ยโยวอย่างไม่ยอมเช่นกัน“พี่หญิง...ข้ามิได้ทำสิ่งใดผิด ข้า้าแต่งงานกับใต้เท้าซ่งและข้าจะแต่งกับเขาให้ได้”
“บังอาจ...”จางเหวิ่นชิงที่ได้ยินบุตรสาวทั้งสองมีปากเสียงกันก็ะโออกมา “เย่วเอ๋อร์ข้าคงตามใจเ้ามากเกินไปแล้ว...พ่อบ้านนำตัวเย่วเอ๋อร์ไปสำนึกที่ศาลบรรพชนหากไม่มีคำสั่งข้าห้ามนางออกมาเป็อันขาด”
“ฮูหยิน...เื่ราวครั้งนี้เ้าอย่าได้ให้ท้ายเย่วเอ๋อร์เป็อันขาดหากเ้าขัดคำสั่งอย่าหาว่าข้าไม่เตือน” จางเหวิ่นชิงหันไปกล่าวขู่ใส่เซี่ยเหมยก่อนจะสะบัดกายเดินออกจากห้องโถงไปด้วยความหัวร้อน
"ท่านพ่อ...ท่านพ่อ...ข้าไม่ยอม...ข้าไม่ยอม”จางหมินเย่วร้องะโออกมาไล่หลังบิดา แต่กลับไร้ซึ่งการตอบรับอันใด จางหมินเย่วถึงกับฟุบลงกับพื้นอย่างหมดแรงความหวังและความฝันของนางพังทลายในชั่วพริบตา
เซี่ยเหมยหันไปมองจางเซี่ยโยวอย่างนึกตำหนิแต่จางเซี่ยโยวหาได้สนใจไม่ นางยิ้มเยาะออกมาอย่างนึกสะใจที่ได้เห็นน้องสาวของตนถูกขัดความ้าเป็ครั้งแรกในชีวิตนางปรายตามองจางหมินเย่วอย่างนึกสมเพชก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องโถงไปอีกคนหนึ่งทิ้งให้มารดาของตนอยู่เพียงลำพังกับน้องสาวต่างอุทร
“ท่านแม่...ท่านต้องช่วยข้า...ท่านต้องช่วยข้านะ”จางหมินเย่วหันมาอ้อนวอนเซี่ยเหมยอีกครั้ง
เซี่ยเหมยได้แต่ถอนหายใจพลางส่ายหน้าออกมา “ครั้งนี้เ้าทำพ่อเ้าโกรธมากเกินไปแล้วเ้าไปอยู่ที่ศาลบรรพชนตามที่พ่อเ้าสั่งก่อนเถิดไว้ข้าจะหาจังหวะพูดคุยกับพ่อเ้าอีกครั้ง”
เซี่ยเหมยหันไปหาเล่อจิ้น “เล่อจิ้น...พาเย่วเอ๋อร์ไปศาลบรรพชนดูแลนายหญิงของเ้าให้ดี อย่าให้ก่อเื่ได้อีกเล่า” เซี่ยเหมยพูดจบก็ส่ายหน้าอีกครั้งอย่างจนใจก่อนจะก้าวเท้าเดินออกจากห้องไปอีกคน
“คุณหนู...หักห้ามใจเถิดเ้าค่ะ ใต้เท้าซ่งผู้นั้นข้ามิเห็นว่ามีอะไรดีเขาไม่คู่ควรให้คุณหนูต้องเจ็บช้ำและถูกลงโทษเช่นนี้เลย”
จางหมินเย่วเม้มปากแน่น พร้อมดวงตาที่ฉายความมุ่งมั่นออกมา“ข้าไม่มีทางตัดใจ ขอเพียงได้แต่งงานเข้าจวนสกุลซ่ง ต่อให้เป็เพียงอนุ...ข้าก็ยอมทั้งนั้น”
1K
