พาร์ทของต่อ
ก๊อก ! ก๊อก!
“มีพัสดุมาส่งครับ”
เสียงเคาะประตูดังขึ้นตามมาด้วยเสียงทุ้มของผู้ชายนี่เป็เวลาห้าทุ่มของคืนวันศุกร์สุดสัปดาห์แน่นอนว่าใครคนนั้นที่ยืนอยู่นอกประตูย่อมไม่ใช่บุรุษไปรษณีย์หรือพนักงานส่งของแต่นั่นคือรหัสลับที่ผมให้เขาเอ่ยเมื่อมาถึงห้องที่เรานัดกันไว้มันรู้สึกกระดากอายมากหากจะบอกออกไปว่าไอ้ต่อมันใช้แอปพลิเคชั่นหาคู่เพื่อสนองความ้าของตัวเอง!
เอาไงดีวะเปิดรับหรือแกล้งเงียบดี ?
ขออนุญาตเท้าความถึงเหตุการณ์ในวันนี้หน่อยนะครับ
ชีวิตในวัย 27 ย่าง 28 ของผมดูเหมือนมีใครหลายต่อหลายคนต่างยกย่องกันอย่างหนาหูว่าเป็ชีวิตที่เต็มไปด้วยความสุขและน่าอิจฉาเปล่าหรอกครับก็แค่เื่โกหก ชีวิตผมมันค่อนข้างหน้าเบื่อถึงน่าเบื่อมาก เกิดและเติบโตในตระกูลคนจีนที่เคร่งไปด้วยระเบียบเข้าเรียนในโรงเรียนประจำ นอนในหอพัก จบมาก็ทำงานหามรุ่งหามค่ำ เช้าทำงานส่วนบ่ายดึกก็ขึ้นเวรััมันทั้งเื ปัสสาวะ เสมหะ หนักหน่อยนี่อุจจาระกันเลย
กว่าจะกระเตงร่างที่มีขนาดความสูงเพียงแค่169 เิเกลับแฟลตก็ปาไปหนึ่งชั่วโมงหลังเลิกงานเอาเข้าจริงๆ ผมแม่งใช้ชีวิตอยู่แต่ที่ทำงานกับแฟลตแค่นั้นบ้านช่องนี่อย่าฝันว่าจะได้กลับ
กำลังเดากันอยู่ใช่ไหมครับว่าผมทำอาชีพอะไรก่อนอื่นต้องรีบออกตัวก่อนว่าผมไม่ได้รับจ้างเชือดหมูหรือไก่ตามโรงฆ่าสัตว์ไม่ใช่คนดูดส้วมแต่สิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้น้อยคนนักที่จะรู้ว่าพวกเรามีตัวตนแล้วเป็ส่วนประกอบหนึ่งที่สำคัญของโรงพยาบาลผมทำงานแผนกพยาธิวิทยาหรือที่คนทั่วไปมักเรียกว่า ห้องแลปทีนี้พอจะนึกออกหรือยังครับ ผมคือนักเทคนิกการแพทย์
ชีวิตการทำงานของผมถูกจำกัดให้อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมกว้างยาวไม่กี่เมตรกับเพื่อนร่วมงานไม่กี่คนส่วนหน้าที่ของผมน่ะเหรอ
“คนไข้กำมือนะครับ”
“เจ็บนิดนึงนะครับคนไข้”
“เก็บปัสสาวะใส่กระปุกให้ถึงขีดเสร็จแล้วเอามาวางใส่ตะกร้านะครับ”
“อ้าปากกว้างๆนะเดี๋ยวหมอขอป้ายในลำคอหน่อย”
“คนเก่งอย่าดิ้นนะเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”
ก็อย่างที่บอกผมมีหน้าที่เก็บสิ่งส่งตรวจและรับพวกเือุจจาระ ปัสสาวะและเสมหะจากตึกเพื่อนำมาตรวจแล้วส่งผลไปให้แพทย์วินิจฉัยแว่นตาหนาๆ กับหน้ากากใหญ่ๆ ที่บดบังใบหน้าเล็กๆเอาไว้มันทำให้ใครต่อใครแทบจำผมไม่ได้เวลาถอดมันออก
ไม่ต้องบรรยายก็น่าจะเข้าใจว่าชีวิตผมมันน่าเบื่อหน่ายและแสนเงียบเหงาแค่ไหนนอกจากเพื่อนร่วมงานและเพื่อนสนิทสมัยประถมที่คบกับเหนียวแน่นหนึบอย่างไอ้รุกข์ผมก็แทบไม่มีใครอีกเลย
“ต่อเอาอะไรไหมพี่จะไปกินข้าวข้างนอกกับเพื่อน”
พี่แต้มรุ่นพี่มหาลัยและพี่ที่ทำงานเอ่ยถามเมื่อเห็นผมนั่งเหม่อเมื่อหยิบมือถือขึ้นมาดู อ้าว นี่มันเที่ยงแล้วนี่หว่า
“ไม่อ่ะพี่เดี๋ยวผมไปแวะหาอะไรกินแถวเซเว่น ขอบคุณนะครับ”
ผมส่งยิ้มกลับไปถึงจะไม่สนิทกันมากแต่เราก็เป็เพื่อนร่วมงานที่ดี
“งั้นพี่ขอเข้าสายหน่อยนะเดี๋ยวซื้อเค้กมาฝาก”
พี่แต้มโบกมือลาก่อนจะเดินจากไปเราอยู่กันแบบพี่น้องมากกว่าเพื่อนร่วมงานวันไหนที่ติดธุระเร่งด่วนก็มักจะบอกกันเสมอซึ่งผมก็ว่ามันดีกว่าจะมานั่งบริหารกับแบบเ้านายลูกน้องไม่งั้นคงอึดอัดตาย
“มึ๊งงงงมาดูคนนี้สิ”
“หุ่นนี่แบบอืมมมม เนื้อแน่นน่ากิน”
“ทักสิวะรอไร”
เด็กวัยรุ่นสามคนคุยกันเสียงดังขณะยืนรอของเวฟดังซะจนคนมองกันทั้งเซเว่นซึ่งพวกเขาก็ไม่ได้สนใจอะไร
“อยู่ห่างแค่ไม่กี่เมตรเองแสดงว่าต้องอยู่แถวนี้แน่”
คนตัวเล็กที่สุดในกลุ่มหันมองรอบๆ ตัว (แต่มันก็ยังตัวโตกว่าผมนิดหน่อยเด็กพวกนี้โตเร็วกันจัง) ก่อนจะสะกิดเพื่อนทั้งสองคน
“พี่คนนั้นป่าววะ?”
ทั้งสามคนหันมามองผมอย่างสงสัยใช่ที่ไหนล่ะผมเคยเอารูปถอดเสื้อแบบนั้นไปลงเป็รูปโปรไฟล์ที่ไหนกัน
“ใช่ที่ไหนล่ะดูหุ่นสิมึงผอมอย่างกะอะไร”
เพื่อนอีกคนหันมามองก่อนจะรีบยกมือไหว้เพราะโดนผมจ้องตาเขม็งก็แหงล่ะพูดถึงบุคคลที่สามกันอย่างหน้าชื่นตาบานแถมวิจารณ์กันแบบเผาขนเด็กสมัยนี้แม่งไม่มีมารยาทกันจริงๆ พับผ่าสิ
“ขอโทษด้วยนะครับที่เสียมารยาท”
“ไม่เป็ไรครับ”
“พี่เล่นแอปนี้ไหม?”
ขอโทษเสร็จก็เดินมาชวนคุยต่อเออ เอากะมันสิ
“ไม่อ่ะพี่ไม่ค่อยว่าง”
ผมพยายามหลีกเลี่ยงการพูดคุยพนักงานแม่งก็เวฟช้าชิบหายทั้งหิวทั้งรำคาญเดี๋ยวก็ะเิลงแม่ง
“ไม่ยากพี่แค่โหลด สมัครใช้งานแค่นั้นเอง”
มันเลื่อนหน้าจอมือถือมาให้ดูโดยไม่สนว่าผมอยากจะมองไหมด้วยซ้ำคนแบบนี้ก็มีด้วยเหรอวะ
“น้องเล่นกันเถอะพี่ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่”
ให้ตายเถอะเด็กพวกนี้เล่นแอปหาคู่กันด้วยเหรอเท่าที่ดูน่าจะเป็แค่นักเรียนมัธยมปลายด้วยซำ แต่รูปในนั้นมันเกือบจะ 18+ แทบ
ทั้งหมด
โลกมันหมุนเร็วขึ้นทุกวันฉันตามไม่ทันแล้วพี่บัวลอย
“มันน่าสนุกนะพี่ไม่สนจริงอ่ะ”
จากที่จ้องหน้าจอตอนนี้มันเลื่อนสายตามาจ้องกันซะแล้วอีกอย่างผมอายุจะสามสิบอีกแค่ไม่กี่ปีมองแว๊บเดียวก็รู้ว่าสายตาแบบนี้มันหมายความว่ายังไง โถ ไอ้พวกเด็กเห่อหมอย !
“อาหารเวฟได้แล้วค่ะ”
เสียง์มาโปรดผมถือโอการนั้นเดินหลบจากสถานการณ์ไม่พึงประสงค์ก่อนจะรีบสาวเท้าไปยังห้องทำงานแดกมันในนี้ล่ะ จะขี้จะเยี่ยวหรือน้ำเืน้ำหนองก็ช่างแม่ง !
ผมนั่งพิงหัวเตียงพร้อมกับเล่นเกมฟาร์มด้วยความเคร่งเครียดอันที่จริงเกมพวกนี้มันถูกสร้างมาเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดแต่ทำไมยิ่งเล่นยิ่งเครียดก็ไม่รู้อยากได้นั่นได้นี่อยากได้ไอเท็มเพื่ออัพเลเวลในเกมแบบเทพๆ จนหมดไปตั้งหลายตัง เฮ้อชีวิตผมแม่งคงเหงามากจริง ๆ
หลายคนคงคิดว่าการมีทุกอย่างที่ชีวิตคนทำงานควรจะมีบ้าน รถ เงิน มันจะทำให้ชีวิตมีความสุข เมื่อก่อนผมยอมรับว่ามันจริงแต่ตอนนี้เริ่มปลี่ยนความคิดซะแล้วความสุขสำหรับคนวัยจะ 30 คุณคิดว่าคืออะไรสำหรับผมแล้วมันคือเพื่อนคู่คิด หรือ อาจจะเป็ความสัมพันธ์ที่มากกว่านั้น
ครืด! ครืด !
การสั่นเตือนแจ้งว่ามีข้อความเข้าจากแอปพลิเคชั่นที่ผมเพิ่งสมัครไปเมื่อไม่กี่นาทีรบกวนการเล่นเกมอันน่าเบื่อจนได้
“น่าเบื่อจัง”
นิ้วเรียวเขี่ยหน้าจอเพื่อปิดการแจ้งเตือนก่อนจะกลับมาตั้งใจเล่นเกมต่ออย่างใจจดใจจ่อ
ครืด! ครืด !
สักพักแม่งทักมาอีก
ครืด! ครืด !
ครืด! ครืด !
“อะไรกันนักกันหนาวะ !”
ผมสบถออกมาอย่างหัวเสียใครกันวะทักมาดึกดื่นแบบนี้
Post-iT : โหล ๆ
Post-iT : ทักทายฮับ
Post-iT: ชื่ออะไรเหยอ
Post-iT: เราชื่อโพสต์น้าาา
คู่สนทนาทักทายมาแบบรัวๆ เขาใช้รูปโปรไฟล์เป็รูปตุ๊กตาพนักงานส่งของ
คำทักทายแม่งอย่างกับเด็กอนุบาล
Post-iT: รู้นะว่าออนไลน์อยู่
Post-iT : คุยเป็เพื่อนโหน่ยยยย
Post-iT : อย่าใจร้ายนักเลย
Post-iT :Please
Post-iT: ไม่ตอบเดี๋ยวเดินหานะแค่ไม่กี่เมตรเอง
ว่าจะเงียบแล้วนะไอ้นี่แม่งเซ้าซี้ชิบหาย
Post-iT : มาทางนี้แน่เพราะระยะทางมันลดลง
Post-iT :ใจร้ายนักใช่มั๊ย !
Post-iT :แถวนี้นี่เอง
Post-iT : จะไล่ตามทุกหอเคาะทุกห้องเลย
Post-iT :ไม่คุยด้วยไม่กลับแน่
Post-iT : ใกล้ถึงแล้วน้าาา
มึงบ้าป่าวเนี่ย : Guest
Post-iT: มีคนหลงกลแล้วเว๊ย
Post-iT : อยากคุยแต่แกล้งฟอร์มอ่ะดิ
ฟอร์มพ่องงง : Guest
Post-iT :แหม ดุซะด้วย
อ้าวไอ้นี่ กูไม่ใช่หมานะ : Guest
Post-iT : หน้าตาเป็ไงอ่ะ
มึงก็ไม่มีรูปเหอะ : Guest
Post-iT : ไม่อยากคุยกับคนไม่มีรูป
เื่ของมึงดิ : Guest
Post-iT : ง้อหน่อยดิ เราหล่อมากนะ
หล่อแล้วมันแดกได้ไหมล่ะ : Guest
Post-iT: แดกได้ดิ จะเอากี่ดอกล่ะ
กี่ดอกพ่องงง : Guest
Post-iT : หูย หยาบคายว่ะ
กูคนหยาบไม่คุยไม่ว่ากัน : Guest
Post-iT : ใจร้าย ดุ หยาบคาย
Post-iT : แต่ไม่เป็ไรเดี๋ยวเราช่วยให้นายเป็คนดีได้
อ้าวไอ้เหี้ยนี่ : Guest
Post-iT : แล้วตกลงชื่ออะไร ?
อ่านไม่ออกรึไง : Guest
Post-iT : กู อีส ?
เออ แล้วแต่มึงจะเรียก: Guest
Post-iT : ยินดีที่ได้รูรักนะกู อิส
กูไม่ได้อยากรู้จักมึง : Guest
หยุดก่อกวนซะทีกูจะเล่นเกม : Guest
Post-iT : สติ๊กเกอร์ยิ้ม
Post-iT : สติ๊กเกอร์นอน
Post-iT : แค่นี้ล่ะง่วงแล้ว
Post-iT : ฝันดีน้าาา
แล้วแม่งก็เงียบไปยันเช้ามาก่อกวนให้กูหลุดออกมาจากโลกของการปลูกผักเลี้ยงสัตว์แล้วหายไปดื้อๆกวนตีนสัด !
ไอ้ ไอ้ ไอ้ฟรวยยยยยยยย
![ชิเอโกะ [Yaoi] มี E-Book จ้า♡](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1643806592_36809902.webp)
12K
