ชยามรรู้สึกสยิว วาบหวาม และรับรู้ถึงบางสิ่งบางอย่าง กำลังยุกยิกบนเรือนร่างอันเปล่าเปลือยของเธอ คิ้วโก้งโค้งเรียวสวยขมวดเข้าหากัน เปลือกตาที่ปิดสนิทอยู่ั้แ่แรกเปิดขึ้น มือเรียวเล็กดึงผ้าห่มออกอย่างเร็วไว เพื่อดูว่าสิ่งที่ก่อกวนทำยุกยิกอยู่นี้คืออะไรกันแน่
“คุณเมธ!!!!......”
ชยามรร้องเรียกชื่อชายหนุ่มตัวโต ไม่รู้จะโล่งใจหรือว่าอะไรดี ที่เห็นเมธาสิทธินั้นเองที่ก่อกวนเธอในตอนเช้ามืด ตอนที่ฟ้ายังไม่สว่างดีอย่างนี้ ถึงแม้จะเห็นชายหนุ่มตัวโตสลัวๆ เพราะภายในห้องไม่ได้เปิดไฟ เธอก็จดจำเขาได้ขึ้นใจเลยล่ะ
“นึกว่าจะไม่ตื่นซะอีก”
ชายหนุ่มตัวโตยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ ปากบางจิ้มลิ้ม พูดออกมาด้วยน้ำเสียงกระเซ้าแหบพร่า โดยจังหวะเดียวกันนั้นเขาก็จับขาเรียวแยกออกจากกัน แล้วจับัอันใหญ่โตแข็งขืน จ่อเอาไว้ที่แอ่งน้ำหวานเบื้องล่าง
เมื่อชายหนุ่มตัวโตพูดจบ เขาก็ก้มลงไปจูบปากบางจิ้มลิ้มอย่างเร่าร้อน โดยไม่ปล่อยโอกาสให้หญิงสาวตัวเล็กได้พูดอะไรออกมา พร้อมกันนั้นก็ค่อยๆ ขยับผลักดันสะโพกแกร่ง ให้ัอันใหญ่โตแข็งขืน ค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปในแอ่งน้ำหวานเบื้องล่างช้าๆ
ซึ่งมาถึงขนาดนี้แล้ว ชยามรคงไม่อาจห้ามปรามอะไรเข้าได้ ปกติก็ไม่เคยจะห้ามปรามเข้าได้อยู่แล้ว และตอนนี้ความคิด ความรู้สึกต่างๆ ก็กระเจิดกระเจิงไปกับการชักนำของเขาแล้ว และเธอก็อยากให้เขาพอเธอไปต่อให้สุดทาง จึงปล่อยให้ร่างกายและจิตใจล่องลอยไปตามการชักนำนั้น
ชายหนุ่มตัวโตเรียกร้องเอาๆ อย่างไม่หยุดยั้ง และกว่าที่แรงปรารถนาของชายหนุ่มตัวโตจะมอดดับลง ก็เล่นเอาหญิงสาวตัวเล็กหมดเรี่ยวหมดแรง และพล่อยหลับไปอีกรอบ และกว่าที่หญิงสาวตัวเล็กจะตื่นขึ้นมา ก็สายโด่งเลยทีเดียว
ชยามรเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ กะพริบตาถี่ๆ ขับไล่ความงัวเงียออกไป เธอมองไปที่ข้างๆ กายบนเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่ม ที่ที่ชายหนุ่มตัวโตนอน ก็เห็นว่าว่างเปล่า และภายในห้องก็ดูเงียบเชียบ แสดงว่าเขาไม่ได้อยู่ภายในห้อง
“วันนี้วันที่สี่แล้วสินะ!!!!”
ชยามรกล่าวพึมพำบอกกับตัวเองออกมาเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้น ซึ่งก็คิดไปด้วยกับเื่ของเมื่อสามวันที่ผ่านมา ที่เมธาสิทธิจับเธอกับเขาอยู่ในห้องนี้ด้วยกัน เพื่อหวังจะทำให้เธอท้องลูกอีกคนของเขา และชยามรก็คิดว่าเธอคงมีลูกอีกคนก็งานนี้แหละ เพราะเขาไม่มีเลยสักครั้งที่จะไม่ปล่อยข้างในตัวเธอ
ทำไมเมธาสิทธิจะต้องอยากมีลูกกับเธออีกนะ เธอไม่เข้าใจ และให้รู้สึกสมเพชตัวเองด้วย ที่เธอก็เป็ได้เพียงแค่ผู้หญิงของเขา เป็ผู้หญิงที่ไม่อาจเรียกร้องใดๆ ได้เลย พอคิดมาถึงตรงนี้ น้ำตาแห่งความอดสูตัวเองก็พรั่งพรูออกมา ชยามรจึงยกมือเรียวเล็กเช็ดน้ำตาลวกๆ
ชยามรพยายามปรับอารมณ์ความรู้สึกของตัวเอง ให้กลับมาคงที่เป็ปกติ จากนั้นดึงผ้าห่มออกจากตัว ลุกเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ เพื่ออาบน้ำชำระล้างร่างกาย
และไม่ถึงสิบห้านาที ชยามรก็เดินออกจากห้องน้ำ ไปที่ห้องแต่งตัว หยิบโลชั่นขึ้นมาทา แล้วค่อยหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ เสร็จเรียบร้อยแล้วจึงเดินออกจากห้องลงไปด้านล่าง เพื่อไปเจอเด็กชายตัวน้อย ซึ่งเธอคิดว่าตอนนี้น่าจะอยู่ที่ห้องนั่งเล่น
“แกว่าคุณเมธจะให้ผู้หญิงคนนั้น อยู่บ้านหลังนี้ได้สักกี่วัน!!??”
“ก็ไม่รู้สิ แต่น่าจะอยู่ได้นานนะ เพราะเห็นว่าคุณหนูน้องโฟร๊คเป็ลูกแท้ๆ ของคุณเมธนิ”
ขณะที่ชยามรเดินลงบันได ก็ได้ยินเสียงสาวใช้สองคนที่กำลังทำความสะอาด พูดคุยกันเื่ของเธอกับเมธาสิทธิ ชยามรเม้มปากเข้าหากันแน่น หยุดยืนนิ่งฟังสองสาวพูดกัน โดยไม่ได้เอ่ยหรือกระแอมไอได้รับรู้ว่าเธออยู่ตรงนี้ และได้ยินสิ่งที่สองสาวพูดกัน
“ฉันว่านะคงอยู่ได้ไม่นานหรอก ขึ้นชื่อว่าเป็ผู้หญิงของคุณเมธ สักพักคุณเมธก็สลัดทิ้ง คุณเมธเขาใช้ผู้หญิงเปลืองจะตาย”
“แต่คุณมรเขาอยู่ในฐานะ แม่ของลูกคุณเมธเขาด้วยนะแก และอีกอย่างได้มาอยู่ถึงที่บ้านอย่างนี้ด้วย อาจจะอยู่ได้นานนะฉันว่า”
“ก็แค่ฐานะแม่ของลูกป๊ะ!... แต่ไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับคุณเมธเลย หากมีความสำคัญคุณเมธคงยกย่องให้เป็เมียไปแล้วล่ะ เพราะงั้น คุณเมธจะหาใครมาเป็แม่ของลูกเขา สักกี่คนก็ย่อมได้อยู่แล้ว”
สาวใช้สองคนพูดกันจบประโยค ก็ทำความสะอาดตู้โชว์เสร็จพอดี จึงพากันถืออุปกรณ์ทำความสะอาด ไปทำที่โซนอื่นของบ้าน แต่ถึงสาวใช้สองคนนั้นจะไปทำงานบริเวณอื่นของบ้านแล้ว คำพูดที่สาวใช้อีกคนพูด มันยังคงดังกึกก้องอยู่ในโน๊ตประสาทของชยามร
และคำพูดนั้นช่างกระแทกหัวใจชยามรเข้าอย่างจัง จนทำให้รู้สึกจุก เสียด เจ็บแสบ ปวดไปหมด ทั้งทำให้เธอหวาดหวั่น หวาดกลัว ร้อนรนใจ ว่าจะเป็อย่างที่สาวใช้คนนั้นพูดเหลือเกิน หากเป็อย่างนั้นจริง แล้วเธอจะทำยังไงดี
๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖
นั้นจิ!! มรควรจะทำยังดีล่ะคะ!!??............................................... ^_^
![ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1676557888_64513782.webp)
615K
