“สเปกผู้หญิงของพี่นี่เป็ยังไงหรือ? แนวโลลิแบบนี้เรอะไง หรือสาวนมโต?”
ใน่ที่ตาของผมยังสามารถมองจอมือถือได้อยู่ ครั้งหนึ่งน้องสาวเคยถามผมเช่นนี้หลังจากเธอมองดูนิยายที่ผมกำลังอ่านอยู่ มันเป็ไลน์โนเวลเื่แนวต่างโลกที่มีตัวเอกชายทะลุมิติไปสร้างฮาเล็ม มันคือความฝันของผู้ชายทุกคน เด็กหนุ่มธรรมดาที่พอทะลุไปต่างโลกกลับได้พลังเทพทรูแถมยังมีสาวสวยหลายแบบมาติดสร้างฮาเล็มในต่างโลก
ใช่แล้วครั้งหนึ่งมันคือความฝันของผม
“ถ้าเลือกได้ทุกคนพี่ก็อยากเก็บเอาไว้” ผมมองดูสาวๆ บนปกนิยายเคลิ้มฝันถึงพวกเธอ “แต่ถ้าได้เพียงคนเดียวพี่ชอบแบบพอดีๆ”
“แบบพอดี?”
“สวยแบบดูเรียบร้อยไม่จัดจ้านเกินไปให้อารมณ์เหมือนมองคนสวยน่าถนุถนอมสักคนหนึ่ง ขนาดตัวเพรียวบางพอดีมือ” ผมหัวเราะเมื่อเห็นั์ตาของน้องสาว “ใช่แล้วแบบพวกคุณหนูสูงศักดิ์ไง”
“หวังสูงไปมั้งพี่ ...คนแบบนั้นจะมาสนใจพี่ได้ยังไง?” มือเรียวของน้องสาวตีเข้าที่สีข้างพาให้เจ็บตอนนั้นผมคลี่ยิ้มทะเล้น
“แหมถ้าเป็จริงคงเป็ฝันที่วิเศษไปเลย!”
ผมกระพริบสลัดภาพย้อนอดีตออกจากสมอง ถ้าถามว่าทำไมผมถึงคิดถึงอดีตในยามนี้นะหรือ...นั่นเพราะข้างกายผมมีสาวสวยแสนฉูดฉาดและเบื้องหน้ามีสาวเรียบร้อยดั่งคุณหนูสูงศักดิ์ ความงดงามสองแบบที่กินกันไม่ลงตัวเรียกรั้งให้ผู้คนมามุงดู ผมถอนหายใจเมื่อยามมองความงดงามเลอค่าที่อยู่ข้างตัว
ตัวเอกทะลุมิติเข้ามาได้พลังที่มากกว่าคนอื่นแถมมีสาวสวยพัวพันสุดท้ายได้สร้างฮาเล็มสาวสวย ....นั่นเป็ความฝันของชายหนุ่มส่วนผมตอนนี้ทะลุมิติเข้ามาซวยแล้วซวยอีกถูกจับไม่พอสาวสวยตรงสเปกสองคนยังเป็ตัวผู้
โธ่เว่ย!
“ไม่พบกันเพียงไม่กี่วันเ้ากลับเถลไถลถึงเพียงนี้” สาวงามสูงศักดิ์ราวคุณหนูผู้ดีคลี่ยิ้มอ่อนโยนนางเป็หญิงสาวร่างสูง ใช่แล้วเพราะข้างในคือชายแท้ทั้งแท่ง ใครจะไปรู้ว่าตัวเอกแห่งนิยายผู้งดงามราวจันทราอันเลอค่ายามแต่งหญิงจะเพริศแพร้วต้องตาใจบุรุษทุกผู้เพียงนี้
สวยไปแล้วว้อย!
“ข้า” ผมลูบลำไปตามลำแขน ขนภายในกายพร้อมใจกันลุกขึ้นความหนาวเกาะกินร่างกายรู้สึกน้ำลายติดคอขึ้นมาทันใด เหตุใดผมจึงได้รู้สึกเหมือนตนเองเป็สามีที่ไปมีชู้แล้วถูกภรรยาคนงามจับได้กันเล่า
ใจเย็นไว้หวังฮ่าวเซวียนนั่นไม่ใช่บทนาย นายไม่ใช่พระเอก
“ขอโทษด้วยนะ เขามากับข้า” แขนเรียวคล้องลงเรียวแขนของเด็กหนุ่มความนุ่มนิ่มอิงแอบแนบชิดพาให้ผมเคลิ้มไปชั่วขณะ ใช่ ใช้คำว่าชั่วขณะได้เพราะความหนาวเย็นแผ่นไปถึงรูขุมขน ใบหน้าสละสวยนั้นเชิดขึ้นราวกับราชินีน้ำแข็งผู้งดงามแต่เ็า
อูว ...หลี่ป๋อเหวินถ้านายตกแต่งเขาเป็ฟูเหรินนายต้องเจอสายตาแบบนี้ทุกวันตอนเผลอมองคนอื่น นายไหวหรือ? ผมชักเป็ห่วงพี่ชายชุดดำแล้วสิ
“เ้าเต็มใจอยู่กับนางงั้นหรือ” ซ่งจี้หยางคลี่ยิ้มงดงามเขาราวกับบุปผาแรกแย้มก่อนที่จะตวัดกระบี่ผ่าโต๊ะเป็สองเสี่ยง “ถึงเ้าจะเต็มใจอยู่กับนางแต่ข้าไม่ยินยอม!”
ช่างเป็ตัวเอกนิยายที่ไม่ถามความสมัครใจของคนอื่นแม้สักนิด!
“คุณหนูท่านนี้ ท่านหญิงโปรดอย่าทำลายร้านข้าเลย” เสี่ยวเอ้อได้แต่ร้องเขากลายเป็คนมุงดูสองสาวงามกำลังประชันหน้ากันไปพร้อมผมที่อยู่ๆ ก็กลายเป็ตัวประกอบฉากหลัง ซ่งจี้หยางชักกระบี่ที่ผมจำชื่อไม่ได้แล้วออกมา แสงสะท้อนสีฟ้างดงามราวเกล็ดน้ำแข็งลอยเด่นขึ้นส่วนอาวุธของหลงเอ๋อคือแส้วารีที่ชื่อไม่ยาวนัก แน่ละเขาเป็ตัวร้ายที่มีบทต้องตายจะตั้งอาวุธชื่อเลอเลิสไปทำไม
“เดี๋ยวก่อน..” ผมมองดูประกายแสงของดาบตวัดรับกับแส้เส้นยาวที่ห่อหุ้มวัตถุให้กลายเป็น้ำแข็งเมื่อััถูก มันเป็การต่อสู้ที่งดงามประหนึ่ง์ทรงสร้างแถมยังนำแสดงโดยคนงามถึงสองเพียงแต่ ...มันผิดบทไปหน่อย
ฉากการตายของหลงเอ๋อคือการยกระดับของตัวเอกแห่งนิยาย หากมาตายเสียตอนนี้นายก็สื่อใจเป็น้ำหนึ่งอันเดียวกับกระบี่เล่มนั้นไม่ได้
ติ้ง! เสียงอันแสนห่างหายดังขึ้นในโสตประสาทของผมมันเป็เสียงที่คุ้นเคยจนผมหนาวไปถึงหัวใจ ใช่แล้ว มันคือเสียงของระบบ
‘ยืนยันเควส ...ช่วยเหลือหลงเอ๋อ’
ห๊ะ ...อะไรนะ ...
‘เควสช่วยเหลือหลงเอ๋อผู้เล่นจะรับทำหรือไม่ หากไม่ทำเควสนี้จะต้องกลับไปสู่จุดเริ่มต้น’
เอ๊า มีอะไรให้ผมเลือกได้บ้างไหมชีวิตนี้ อุตส่าห์จากมาจากประเทศสารขันไม่ได้เลือกตั้งนายกเองแล้วยังเลือกรับเควสไม่ได้อีกชีวิตบัดซบเกินไปแล้ว
ผมที่จับพลัดจับพลูกลายเป็ตัวประกอบฉากอย่างไม่รุ้ตัวได้แต่ยืนแนบติดกับกำแพงมือควานไปตามลำตัวกลับไม่พบอาวุธสักอัน ไม่มีอาวุธแม้สักชิ้นแล้วจะหยุดคนงามทั้งสองให้หยุดทะเลาะกันได้เยี่ยงไร ผมไม่ใช่พระเอกฮาเล็มที่แค่ปรากฏตัวก็พาให้สาวสวยทั้งหลายหยุดทะเลาะเสียหน่อย
ลองส่งเสียงไปดีไหมนะ? ใน่เวลาที่มองประกายแสงสีฟ้าเสี่ยวเอ้อก็จับที่ไหล่ของผมใบหน้าซีดเซียวของเขานับว่าหล่อเหลากว่าตัวประกอบทั่วไป
“ไม่ว่าคนไหนจะเป็หลวงหรือน้อยน้องชายท่านนี้ก็ต้องรักอย่างเท่าเทียมอย่าให้ฟูเหรินตนเองมาทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน”
ไม่ว่าคนไหนก็ไม่ใช่ทั้งหลวงและน้อยทั้งนั้น!
“เื่นี้ข้าจะจัดการเอง!” แม้แข้งขาจะสั่นแต่ผมทำหน้านิ่งขยับข้อมือพลังกายถูกพิษของหลงเอ๋อริดรอบจนสิ้นแล้วยังไปหยุดพวกนั้นอีกหรือ
“ว่าแต่คนไหนหลวงคนไหนน้อย?”
“...” ผมเบือนหน้าหนีต่อคำถามอันร้ายกาจนั่น หากสองคนตรงหน้าเป็อิสตรีแท้ผมคงจะอ้าแขนรับเอาไว้แต่ว่าโชคชะตาช่างอาภัพการเจอสาวงามในนิยายวายคือเื่ไร้สาระ ผมก้าวไปเบื้องหน้าได้ยินเสียงกระบี่พื้นรอบข้างหนาวะเืั์ตามองไปยังใบหน้างดงามที่อาบไล้ไปด้วยหยาดเหงื่อ ตัวเอกของนิยายยังไม่ทันเติมเทพทรูกลับต้องจับอาวุธเทพที่ยังควบคุมไม่ได้มาต่อสู้กับบอสระดับกลางถือว่าเป็งานหนักหนา
เควสช่วยชีวิตหลงเอ๋อ ...แท้จริงแล้วเป็การช่วยเหลือตัวเอกที่กำลังจะหมดพลังในไม่ช้า
ให้ตายเถอะหน้าที่ดูแลตัวเอกมันหน้าที่ของพระเอกไม่ใช่หรือไง!
“พี่ชายข้าขอยืมหน่อยแล้วกัน” ผมดึงเอามีดทำครัวจากข้างโต๊ะแส้อันองอาจได้ถูกแต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรหากลมปราณถูกผนึกเอาไว้สิ่งที่ใช้ได้คงมีแต่จิตมาร
การเป็มารนั้นเลวร้ายหรือไม่ ...หากพูดในฐานะนักอ่านมันคงเป็สิ่งที่เลวร้ายเพราะผู้ที่เป็มารในนิยายเื่นี้ไม่มีจุดจบที่ดีนักทว่าหากพูดในฐานะของมนุษย์แล้วกลับเป็สิ่งที่พูดลำบาก ผมเป็เพียงเด็กหนุ่มธรรมดาที่เมื่อมีคนหยิบยื่นอะไรย่อมใช้ยังสิ่งนั้น
ผมหลับตาลงรวบรวมพลังลมปราณพิษที่คงค้างคาอยู่ในร่างกายสกัดกั้นพลังอันคุ้นเคยดังนั้นผมจึงจับกระแสพลังที่ปั่นป่วนนั้นแทรกสอดลงไปในมีดเล่มหนึ่ง ความสั่นไหวก่อเกิดไปพร้อมกับความอึดอัดมันเป็สิ่งที่ไม่คุ้นเคยมันเจ็บราวกับปอดจะฉีดออกจากกัน ผมลืมตาเมื่อไม่อาจฝืนตนเองได้กำด้ามมีดก่อนก้าวเข้าไปในกระแสแสงสีฟ้าอันสวยงาม คมดาบที่มองไม่เห็นนั้นเฉียดผิวแก้มเรียกรั้งกลิ่นคาวเืผมก้าวเข้าไปแม้ในใจจะบ่นไปล้านแปด
โห ระบบสั่งผมไปตายชัดๆ!
แม้จะมีความงดงามเหมือนกันแต่หลงเอ๋อและตัวเอกนั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิงด้านพลังที่ใช้ก็เช่นกัน แสงสีฟ้าอันงดงามนั้นกำลังอ่อนแสงลงซ่งจี้หยางกำลังอ่อนแรงลงเขาเป็ผู้ฝึกตนอายุอานามได้ไม่เท่าไรหากไม่ไปอัพพลังเทพทรูก่อนจะไปชนะได้เยี่ยงไร ส่วนกระผมที่เป็เพียงตัวประกอบก็มีเพียงมีดโง่ๆ เล่มหนึ่งที่บรรจุพลังเอาไว้พอประมาณ โชคดีที่หวังฮ่าวเซวียนตัวจริงนั้นเป็ผู้มีความพยายามการฝึกฝนร่างกายของเขานั้นไม่ทำให้เสียเปล่าร่างกายผมขยับวูบไวหลบแสงสีฟ้าได้ทันก่อนที่จะบั่นคอผู้บังอาจมาขวางทางใช้ปลายมีดสะบัดกระบี่ของซ่งจี้หยางออกก่อนจะหันหลังใส่หลงเอ๋อ
ไม่ใช่ว่าผมปกป้องแต่หลงเอ๋อนั้นอยากได้ตัวของผมย่อมไม่มีทางทำร้ายดังนั้นผมจึงประจันหน้ากับซ่งจี้หยางทว่าภาพตรงหน้าทำให้ผมชะงักไปครู่ใหญ่ ใบหน้างดงามเพริศแพร้วของตัวเอกแห่งนิยายที่งามล้ำค่ากลับถูกผมทำให้มันบิดเบี้ยว ...มันเป็สีหน้าอย่างไรงั้นหรือผมเองก็บอกไม่ถูกเพียงแต่รู้สึกว่ามันเป็ความรู้สึกที่โกรธและเสียใจในเวลาเดียวกัน
ดวงหน้านวลนั้นมิได้ร้องไห้มันแค่ซุกซ่อนทุกอย่างเอาไว้ในประกายตาสีสวย ซ่งจี้หยางจับจ้องผมมันเป็สายตาที่ยิ่งกว่าอสรพิษอย่างจี้หยาง มันเป็สายตาที่ราวกับจะขย้ำผมลงท้องไปทั้งตัว
น่ากลัว ....วูบหนึ่งผมที่เป็ตัวร้ายกลับหวาดกลัวยังตัวเอกผู้บริสุทธิ์และแสนดี ผมกลืนน้ำลายลงลำคออย่างยากเย็นก่อนคลี่ยิ้ม
อย่ามองแบบนั้นฉันก็อยากให้นายใจเย็นๆ แล้วฟังกันหน่อย ...
“หวังฮ่าวเซวียนเ้าทำอะไรอยู่”
เขาเรียกชื่อเต็มผม ...
“ข้าก็แค่ ...” แม้จะมีคำพูดมากมายอยู่ในศีรษะทว่าเมื่อมองยังั์ตาราวกับดอกท้อนั้นมันพาให้ผมไม่อาจเอ่ยอะไรออกไปได้ ชักจะเข้าใจความรู้สึกของพระเอกที่มีเมียดุเสียแล้วสิ
คนสวยแต่ดุเป็งูเห่าแบบนี้ไม่ไหวน๊า
“แม้จะมีคนมากมายหันหลังให้กับข้า ทว่ามีเพียงเ้าที่ข้าไม่อยากเห็น” ั์ตาเรียวหลุบลงปล่อยให้ขนตางามงอนทาบทับบนพวงแก้มใสขับให้ใบหน้านั้นงดงามจนไม่อาจบรรยายได้ มันเป็ภาพที่ประหนึ่งสาวงามที่กำลังเ็ปสร้างความอ่อนใจตรงอกของบุรุษ
หูย...สมแล้วที่เป็นายเอกของเื่นี้ ...ท่วงท่ายามที่ชอกช้ำช่างน่าถะนุถนอมราวกับดอกเหมยที่ร่วงหล่นงดงามสูงส่งทว่ายามร่วงโรยกลับบอบบางจนต้องเอื้อมมือไปรับ
ให้ตายเถอะ...
“เขาบอกว่าจะฝึกวิชาให้แก่ข้า” วินาทีที่คำพูดนั้นหลุดออกจากริมฝีปากผมก็คิดว่ามันเป็ข้อแก้ตัวที่ย่ำแย่เหลือเกิน “เขามีพลังเช่นเดียวกับข้า”
“เด็กน้อยในที่สุดเ้าก็อยากจะฝึกร่วมกับข้า!” มือเรียวของหลงเอ๋อตวัดรัดเอวผมจากด้านหลัง เดี๋ยวสิอย่าทำแบบนี้... ผมสูดลมหายใจเงยหน้าขึ้นมองซ่งจี้หยาง
น่ากลัว...
“เ้าเลือกยังเส้นทางนั้นสินะ?”
“ไม่ใช่!” ผมตะครุบปากตัวเองในยามที่มีหลงเอ๋ออยู่ด้านหลังผลักไสให้ผมเผชิญความน่ากลัวเบื้องหน้าจึงทำให้หลุดจนได้ “ข้ากลัวเ้า..”
“...” ั์ตางดงามเบิกกว้างเพียงชั่วครู่ผมจึงได้เอ่ยต่อ
“ทั้งที่วันนี้เ้าสวยเหลือเกิน”
“สวย?” ซ่งจี้หยางในคราบสาวงามล้ำค่าขมวดคิ้วใบหน้าเพริศแพร้วนั้นถอนหายใจ
“ไม่ใช่ ข้าหมายถึง หมายถึง..เอ่อ “ผมลูบหน้าตัวเองมือหนึ่งยังถือมีดทำครัวประทะดาบของเขาอยู่ เงยหน้าดูแววตาที่ไม่อาจอ่านออกของอีกฝ่าย
อา...หวังฮ่าวเซวียนเมื่อก่อนนายอยู่ร่วมกับพี่สามของนายได้อย่างไร?
“เ้า...” ซ่งจี้หยางมองดูผมั์ตาคู่งามหรี่ลงเขาลดดาบลงก่อนยื่นมือมาอีกคราหนึ่ง “ครั้งนี้เป็ครั้งสุดท้าย”
อะไรครั้งสุดท้าย? แม้ผมจะไม่เข้าใจในคำพูดนั้นแต่ก็เอื้อมไปพริบตาที่ฝ่ามือนุ่มััโลกก็หมุนเป็ครึ่งวงกลม ผมไม่รู้ว่ามีดที่ถืออยู่ร่วงหล่นไปั้แ่ตอนไหนรู้สึกว่าร่างกายของตนเองนั้นเย็นเพียงครู่หนึ่งก่อนที่จะถูกอ้อมกอดอบอุ่นของใครบางคนโอบรัด สายฟ้าและเกล็ดน้ำค้างร่วงหล่นในอากาศั์ตากลมโตเบิกกว้างในยามที่เห็นประกายแสงสีเงินวิ่งผ่านมันเป็เพียงพริบตาที่สวยงามและตื่นเต้น
สมแล้วที่เป็ตัวเอกแห่งนิยายสุดยอดจริงๆ! แต่ประเดี๋ยวก่อน...ผมอ้าปากค้างในยามที่สำนึกได้ว่าตนเองอยู่ในสภาพแบบไหน
“เอ่อ..” ผมพูดอะไรไม่ออกแม้หวังฮ่าวเซวียนจะตัวเล็กกว่าซ่งจี้หยางอยู่บ้างทว่าเรือนร่างของอีกฝ่ายนั้นผอมบางไม่น่าเชื่อว่าจะมีเรี่ยวแรงโอบอุ้มผู้ชายคนหนึ่งเอาไว้ด้วยแขนเพียงข้างเดียว โชคดีเหลือเกินที่มืออีกข้างซ่งจี้หยางจับดาบอยู่เพราะมันเกือบจะเป็ท่าอุ้มเ้าสาวเสียแล้ว ให้ตายเถอะการมาอุ้มผู้ชายในท่วงท่าเช่นนี้มันอัปยศมากนะ คนที่สมควรจะถูกอุ้มสมควรจะเป็เคะน้อยของเื่อย่างซ่งจี้หยางมิใช่หรือ?
“เขาเป็ของของข้า”
และจะเป็เช่นนี้ตลอดไป...
ผมตัวแข็งค้างเมื่อได้ยินน้ำเสียงอ่อนนุ่มนั้น ...เอ๊ะ นี่ผมหูฝาดไปใช่ไหม?
“ของของข้าจะไม่มีวันให้่ชิงอีกแล้ว”
ยิ่งได้ฟังยังน้ำเสียงนั้นขนแขนของผมก็พากันลุกขึ้นมาพร้อมกัน ให้ตายเถอะนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ผมนวดขมับของตนเองเหมือนกับเคยได้ยินคำพูดเช่นนี้มาก่อน ใช่แล้วมันคือความทรงจำอันเลือนรางในฝันที่แสนอาวรณ์ ...หวังฮ่าวเซวียนตัวจริงเคยได้ยินคำพูดนี้ครั้งแรกและครั้งเดียว
มันคือคำพูดที่ซ่งจี้หยางเอ่ยกับบิดาตนเอง...คำพูดที่มอบให้กับบุรุษที่่ชิงมารดาผู้สำคัญของเขาไป
“ฉันเป็ครอบครัวของนายงั้นหรือ!”
“ฉัน?” ซ่งจี้หยางชะงักั์ตาคู่งามดั่งหงส์หันมาหาผมทำให้ผมต้องตะครุบปากของตนเองกระแอมไอขึ้นคราหนึ่งวางท่าให้สมดั่งตัวร้ายแห่งนิยายเื่นี้
“เ้ายังเห็นข้าเป็ดั่งน้องชายของเ้าอีกงั้นหรือ ช่างโง่งมเสียจริง” ถึงจะทำเป็ปากดีแต่ร่างกายกลับไม่ดีไปตามปากผมถูกเขาจับเหวี่ยงไปมาถึงจะกำลังสู้กับหลงเอ๋อจนไม่เหลือเวลามาห่วงสุขภาพผมก็ตามแต่ช่วยเบาไม้เบามือหน่อยได้ไหม ความจริงแล้วบทนางเอกให้บุรุษอาชาไนยปกป้องมันควรเป็ของนายไม่ใช่หรือ
“เฮ้อ เ้าเด็กน้อย...เ้ากำลังป้อนอาหารสุนัขให้ข้าหรือไร?” น้ำเสียงถอนหายใจออกมาจากคนงามอันดับสองในเื่ ผมพูดไม่ออกในเมื่อมันเป็นิยายจีนโบราณแต่กลับมีสำนวนป้อนอาหารขึ้นมาได้ มันเป็สำนวนสมัยใหม่หมายถึงการจู๋จี๋ต่อหน้าผู้อื่นจนเขารู้สึกเหมือนกินอาหารสุนัข
ผู้เขียนจะมั่วยุคไปแล้ว...เอาเถอะผมจะไปโทษมากไม่ได้เพราะว่าตัวผมเองก็เป็คนในโลกปัจจุบัน
“ฮ่าวเซวียนเ้าพูดอะไรกัน ...เ้าคือครอบครัวเป็มาตลอดและไม่มีวันแปรเปลี่ยน” ใบหน้างดงามดุจดั่งผญาหงส์หันมาหาผม ั์ตาเรียวงดงามช้อนมองราวกับสตรีมากรักกำลังออดอ้อนสามีของนาง ท่วงท่างามสง่านั้นสมกับเป็นายเอกของนิยายจีนโบราณเขาสวยงามไร้ที่ติเพรียบพร้อมไปด้วยเครื่องหน้า เรือนร่าง และอารมณ์...นี่คือท่าไม้ตายของนายเอก...ท่าไม้ตายที่แม้จะเป็มารก็ต้องหลงไปกับสิเน่หาอันลุ่มลึก
ว้อย...พลังทำลายล้างสูงไปแล้วผมเริ่มเข้าใจแล้วทำไมทุกคนในเื่ถึงเอาแต่หลงใหลคลั่งไล้ซ่งจี้หยาง สูงส่งงดงามทว่าพิสุทธิ์เกินใครที่แน่ๆ มีลูกอ้อนลูกชนด้วย
หลี่ป๋อเหวินเฮ้ย หลี่ป๋อเหวินนายลำบากแน่
“ข้าไม่เคยนับเ้าเป็ครอบครัว!”
“ฮ่าวเซวียน”
โอ๊ยดูสิเขาเรียกชื่อของผมด้วยั์ตาอันงามจนพร่า ตรงขอบั์ตาคู่สวยคือหยาดหยดบริสุทธิ์ที่ไหลริน
พระเ้า...
“เหอะ ไหนเ้าบอกว่าพี่ชายของเ้าล้วนแต่เป็คนมีคุณธรรมแต่สิ่งที่ข้าเห็นดูจะเป็การใช้แผนคนงามล่อลวงไม่มีผิด เจ่าเล่ห์สุดแสนมารยายิ่งกว่ามารอย่างข้านัก!” หลงเอ๋อเชิดใบหน้าหยิ่งยโสของเขาขึ้น นี่ก็คนงามอีกคนทว่าความสวยของพวกเขานั้นแตกต่างราวกับนางฟ้าและนางปีศาจ ส่วนผมที่เป็ตัวประกอบหน้าตาธรรมดาสามัญจำเป็ต้องฝืนกลืนน้ำลายลงลำคออย่างเสียดายไม่ว่าผู้ใดก็มิอาจแตะต้องได้ทั้งสิ้น
“นายท่าน....หากท่านเลือกหลวงหรือน้อยไม่ได้ก็อย่าทำให้คนงามของท่านลำบากใจเลย!” เสี่ยวเอ้อใจกล้าที่ไปหลบหลังประตูะโมาอย่างห้าวหาญผมนับถือเขาที่ยังไม่หนีไปเกรงว่าคงต้องรักษาร้านนี้ให้เขาเสียแล้ว
“เอาละพวกเ้าอย่าสู้กันเลย” ผมพยายามคีพลุคอย่างเต็มความสามารถั์ตามองไปยังรอบด้านในใจแม้จะเป็ห่วงหาศิษย์ทั้งหลายแต่ในตอนนี้มีเพียงหลงเอ๋อที่รู้จักวิชามาร ...
เสียงติ้งดังขึ้นในหัวผม....เสียงแปลกประหลาดดังขึ้นมันเป็เสียงที่ผมคุ้นเคยอย่างเป็อย่างดีเพราะสหายผู้เลือนหายไปหลายวันนั้นได้กลับมาแล้ว
แหมอู้งานไปหลายวันเลยนะครับคุณพี่
‘ภารกิจช่วยเหลือตัวเอก’
โอเคครับคุณพี่ผมมันแค่ตัวประกอบ ว่าแต่ตัวเอกยัง้าให้ผมช่วยอันใดอีก
‘กำจัดความว้าวุ่นก่อนที่ตัวเอกจะร่วงหล่น’
ความว้าวุ่น? ผมเหลือกตาขึ้นมองดูคนงามสองคนที่กำลังประชันความหน้าตาดีผมอยากไปหลบพร้อมกับเสี่ยวเอ้อมันไม่ใช่ที่ที่ตัวประกอบควรอยู่แม้สักนิด ....ความว้าวุ่นในใจของตัวเอกผู้บอบบางและเป็ฝ่ายคุณธรรมคงเป็น้องเล็กของเขาที่จะเข้าสายมาร ...เสียแต่ซ่งจี้หยางหนอซ่งจี้หยางเ้าไม่รู้หรือไรว่าน้องชายคนเล็กที่เ้านึกว่าเป็ครอบครัวผู้นั้นได้เข้าสู่สารมารไปนานแล้ว
“พวกเราจะฝึกวิชาร่วมกันคนที่จะยุ่งย่ามคือเ้า” หลงเอ๋อยังไม่เลิกความคิดที่จะฝึกปรือกับผม เขาคงคิดว่าอย่างไรเสียผมก็มิอาจปฏิเสธได้เพราะพิษในกาย ...เพียงแต่เ้าดูถูกสกิลนายเอกเกินไปแล้วขนาดปรับลมปราณซ่งจี้หยางยังทำได้
ถ้าเขากลับไปกับซ่งจี้หยางจะสามารถรักษาพิษในกายนี้ได้หรือไม่?
‘ไม่ต้องกังวลไปจนกว่าระบบช่วยเหลือตัวเอกจะเสร็จสิ้นท่านจะไม่ตายอย่างแน่นอน’
โอ้ ...
“ข้าจะกลับไปกับเขา!” ในเมื่อระบบรับรองผมจึงคิดว่าคงไม่เป็ไรอีกอย่างชีวิตของเขาดูจะต้องผูกกับซ่งจี้หยางไปจนวันที่เขาสำเร็จวรยุทธ์ ...หรือเป็การดูแลจนกว่าคนงามจะได้สามี
“เ้าเลือกดีแล้วแน่นะ!” หลงเอ๋อหรี่ั์ตามันเป็ความสวยงามที่ร้ายกาจดุจดั่งงูพิษ ทว่าในความร้ายนั้นั์ตาดั่งลุกกวางกลับมีประกายของความโศกตรม
มันทำให้ผมรู้สึกผิดเพราะหลงเอ๋อดีกับผมมากใน่ไม่กี่วันมานี้แม้จะดื้อด้านใช้พิษและลักพาตัวแต่เขาสอนวิชามารให้ผมบางส่วนทำให้ผมสามารถโคจรลมปราณที่สับสนยุ่งเหยิง ไม่ผิดนักหากฝึกกับเขานั้นอาจบรรลุด่านกลายเป็ยอดยุทธ
เพียงแต่....ชีวิตของผมถูกบังคับด้วยสิ่งที่เรียกว่า ‘ระบบเฮงซวย’
11K
