ความรักครั้งสุดท้าย [จบ]

"ช่วยเซ็นในส่วนของพี่ด้วยค่ะ" มีนาพูดขึ้นหลังจากที่เขาเปิดประตูเข้ามา

ธามวัตมีท่าทีงวยงง เธอหมายถึงอะไร

บนโต๊ะมีเอกสารสองฉบับวางรออยู่

ใบหย่า!!

ธามวัตตกใจไม่คิดว่าเธอจะเป็นคนจัดการเอง

"มีนาโทรบอกคุณเชษฐ์ ให้เอาเอกสารที่พี่ให้เตรียมไว้มาให้เองค่ะ" มีนาพูดเสียงเรียบ

"รอให้หายดีก่อนมั้ย พี่ไม่ได้รีบนะ" ธามวัตพูดเสียงแผ่ว

"แต่มีนารีบค่ะ มีนาอยากจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย" มีนาเอ่ย

"มีนาจะไปไหน" ธามวัตถามอย่างสงสัย

"คงไม่ใช่ธุระอะไรของพี่ ที่จะต้องรู้ว่ามีนาจะไปไหน จะทำอะไร" มีนามองหน้าเขานิ่ง

สายตาของเธอช่างว่างเปล่า ทำธามวัตใจหาย เธอไม่เหลือความรักให้เขาแล้วสินะ

การดึงเธอไว้ก็รั้งแต่จะทำให้เธอเสียใจ การปล่อยเธอไปคงเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเธอแล้ว

"ขอเวลาพี่เคลียร์เรื่องกานต์เสร็จ แล้วพี่จะคืนทุกอย่างให้มีนาเอง" ธามวัตพูดจบพร้อมหันหลังเดินออกไปจากห้อง

น้ำตาไหลอย่างห้ามไม่อยู่ เขาเดินออกมาอย่างไร้จุดหมาย ไม่รู้ว่าชีวิตที่เหลืออยู่ของเขาต้องเดินไปทางไหน แต่มันก็สมควรแล้วกับความเลวของเขาที่ทำไว้กับเธอ

กว่า5วันที่มีนานอนโรงพยาบาล เธออาการดีขึ้นมาก และเตรียมที่จะออกจากโรงพยาบาลในวันนี้

ทางตำรวจติดต่อกลับมาว่าสามารถจับตัวกานต์ได้แล้ว เขาโดนข้อหาทำให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย และพยายามฆ่า ตอนนี้กานต์ถูกคุมตัวอยู่ที่สถานีตำรวจ และจะนำเข้าไปฝากขังที่เรือนจำ เขามีสิทธิ์จะสู้คดี และจ้างทนายความ

แต่กานต์กลับเลือกที่จะไม่ต่อสู้คดี ยอมเข้าเรือนจำให้สมกับสิ่งที่เขาทำไว้กับน้ำฟ้า ธามวัตและมีนา

เรื่องของกานต์เสร็จสิ้นไป วันนี้ธามวัตมาหามีนา เธอกำลังจะออกโรงพยาบาลและเขามาทำตามสัญญาที่ให้ไว้

เซ็นใบหย่า!

มีนาเปลี่ยนชุดเรียบร้อย เธอรอธามวัตมาจบเรื่องระหว่างเธอและเขา แล้วชีวิตของทั้งสองก็จะขาดจากกัน

ธามวัตเปิดประตูเข้ามาด้วยหัวใจที่วูบโหว่ง นั่งลงตรงข้ามกับเธอ พร้อมเอกสารที่วางอยู่ข้างหน้า

เขามองเอกสารนั้นอย่างว่างเปล่า

"รีบเซ็นต์เถอะค่ะ มีนามีเวลาไม่มาก" มีนาพูดขึ้นหลังจากที่ธามวัตไม่เคลื่อนไหวมากว่าห้านาที

ธามวัตค่อยๆเงยหน้าขึ้น มองหน้ามีนาอย่างรู้สึกเจ็บปวด ตาของเขาบวมช้ำและแดงก่ำ เหมือนคนที่ไม่ได้นอนและร้องไห้มาตลอดทั้งคืน

"มีสิ่งหนึ่งที่พี่อยากบอกให้มีนารู้ไว้" ธามวัตเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก

"สิ่งที่พี่ไม่เคยโกหกมีนา คือวันแต่งงานของเราที่พี่พูดบนเวทีนั่น มันมาจากใจพี่ทั้งหมด"

"ครับ วันนั้นที่พี่พามีนาวิ่งแอบครูหลังตึก"

"วันที่มีนามาดักรอพี่ที่หน้าห้องเคมี"

"วันที่มีนาวิ่งแข่งชนะเพราะพี่เชียร์อยู่ข้างสนาม"

"วันที่มีนาให้ดอกกุหลาบสีขาววันวาเลนไทน์"

"วันที่มีนาต่อแถวเข้าชมรมดนตรี"

"วันที่เรากอดกันครั้งแรกเพราะวงดนตรีของเราแข่งชนะ"

"และวันที่มีนาบอกรักพี่ครั้งแรกที่หน้าโรงแรม"

"ต่อไปนี้พี่หวังว่ามีนาจะฝากชีวิตไว้กับพี่ได้อย่างวางใจ พี่ไม่มีทางลืมว่าเราผ่านอะไรมาด้วยกัน เพราะมีนาจะอยู่ในใจของพี่ทุกช่วงเวลา"

"พี่ไม่ขอให้มีนายกโทษให้พี่ เพราะสิ่งที่พี่ทำไว้มันเลวร้ายเกินกว่าที่จะให้อภัยได้"

"ต่อจากนี้ พี่ขอให้มีนามีชีวิตที่ดี เจอแต่คนดีๆ มีแต่ความสุขทุกช่วงเวลา"

ธามวัตหยิบปากกาขึ้นมา พร้อมจรดเซ็นต์ตรงช่องที่มีชื่อของเขาทั้งสองใบ

หลังจากนี้เขาและเธอเป็นอิสระต่อกัน!

มีนามองลายเซ็นต์นั้นด้วยความว่างเปล่า เธอเจ็บมาพอแล้ว

มีนาหยิบเอกสารมาหนึ่งแผ่น และอีกแผ่นเป็นของธามวัต

เธอลุกขึ้นและพูดกับธามวัตเป็นครั้งสุดท้าย

"มีนาคงไม่มีคำอวยพรอะไรให้พี่"

"แต่ถ้าเราบังเอิญเจอกันอีก อย่าทำเป็นเหมือนว่าเรารู้จักกันก็พอ" มีนาพูดจบพร้อมหยิบกระเป๋าและเดินออกไป

ธามวัตหลับตานิ่ง ปล่อยให้เธอเดินจากไป เขาหวังอย่างเดียวว่าเวลาจะทำให้เธอดีขึ้น

ส่วนตัวเขาจะจมอยู่กับมัน ให้สาสมกับความเจ็บปวดของเธอ

คำพูดของมีนาย้อนเข้ามาในความทรงจำเขามากมาย

"พี่ธามจำคำพูดวันนี้ของพี่ให้ดี อย่าลืมมันแม้แต่วินาทีเดียว เพราะมีนาก็จะไม่มีทางลืม!"

"มีนาจะจำทุกคำพูดของพี่ธามจนขึ้นใจ จะตอกย้ำกับมันทุกวันว่าพี่รังเกียจมีนาแค่ไหน"

คนเลวแบบเขาต้องทนทุกข์ทรมานแบบนี้แหละ มันถึงจะสาแก่ใจ

กว่า 1 ปีที่ธามวัตเอาแต่ทำงานหามรุ่งหามค่ำ เขาไม่พูดคุยกับใครถ้าไม่ใช่เรื่องงาน จากเป็นคนที่เงียบขรึมอยู่แล้วก็ยิ่งไม่พูดไม่จา คุณพงศกรก็เจ็บปวดไม่น้อยกับอาการของธามวัตที่เป็นอยู่ตอนนี้

"ธามพ่อขอคุยด้วยหน่อยได้มั้ย" คุณพงศกรเดินเข้ามาในห้องทำงานของธามวัต ขณะที่เขาเคร่งเครียดเรื่องงานจนไม่มีเวลาพัก

"ครับ" ธามวัตละจากหน้าจอโน๊ตบุ๊ค 

"ธามจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน พ่อถามตรงๆนะ ธามรักมีนาบ้างรึเปล่า" คุณพงศกรเอ่ย

แววตาของธามวัตวูบไหว

"ความรักของผมมันไม่มีค่าพอสำหรับมีนาหรอกครับพ่อ คนเลวแบบผมควรต้องอยู่อย่างไม่มีความสุขแบบนี้ต่อไป" ธามวัตพูดเยาะให้ตัวเอง

"พ่ออยากรู้ความรู้สึกของธาม ถ้าไม่มีเรื่องพวกนี้เกิดขึ้น ธามจะรักมีนามั้ย" คุณพงศกรถามกลับ

"ช่วงเวลาที่ผมอยู่กับมีนา ผมมีความสุขมาก ผมไม่อยากให้ใครใกล้เธอ ผมไม่อยากให้เธอห่างจากตัวผม แต่ผมก็ไม่เคยยอมรับมัน จนวันนี้ที่ไม่มีเขาแล้ว"

"ผมถึงได้รู้ว่า ผมรักมีนา รักเธอมาตลอด แต่มันก็สายเกินไปแล้วครับพ่อ" ธามวัตน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อาย เวลาไม่ได้ช่วยให้เขาลืมมันได้แม้แต่นิดเดียว กลับยิ่งตอกย้ำว่าเขารักและคิดถึงมีนามากแค่ไหน

"ธาม..พ่อไม่รู้ว่าจะช่วยธามยังไง แต่พ่ออยากให้ธามไปเยี่ยมกานต์บ้างนะ เขาบอกมีเรื่องสำคัญ รอบอกธามอยู่" คุณพงศกรเดินเข้ามาตบไหล่ธามวัต และเดินออกจากห้องทำงานไป

ธามวัตเดินทางมาที่เรือนจำจังหวัดเชียงใหม่ เขาไม่เคยมาเยี่ยมกานต์เลยตั้งแต่กานต์มาอยู่ที่นี้

"ผมขอเข้าเยี่ยม นิติกร พงษ์พิพัฒน์ ครับ" ธามวัตเอ่ยกับเจ้าหน้าที่ของเรือนจำ

เจ้าที่ให้เซ็นเอกสารและนำเขาเข้าไปในห้องเยี่ยมผู้ต้องขัง

ห้องเข้าเยี่ยมผู้ต้องขังเป็นห้องขนาดไม่ใหญ่มาก มีกระจกกั้นกลางระหว่างผู้เยี่ยมและนักโทษ มีเพียงโทรศัพท์ที่สามารถสื่อสารกันผ่านช่องกระจกนั้นได้

ธามวัตนั่งรอสักพักก็ได้ยินเสียงของโซ่เหล็กเสียดสีกันดังขึ้น

กานต์เดินออกมาพร้อมกุญแจมือและโซ่ตวนที่ต่อยาวลงมาจนถึงเท้า และมีเหล็กกลมสองอันรัดอยู่รอบข้อเท้าของเขา

เขาถูกโกนหัว สวมใส่ชุดนักโทษสีส้มอิฐ ใบหน้าเขาเปลี่ยนไปมาก จากผู้ชายที่หน้าตาหล่อเหล่าขาวตี๋ ตอนนี้กลับมีตุ่มแดงดำมากมายบนใบหน้าและตามลำตัว

กานต์นั่งลงตรงข้ามเขาและยกโทรศัพท์ขึ้นพร้อมกับธามวัต

"มึงเป็นยังไงบ้าง" ธามวัตเริ่มพูดก่อน

"ตามสภาพที่มึงเห็นแหละ ไม่ดีเท่าอยู่ข้างนอกหรอก" กานต์ยิ้มให้เขาเล็กน้อย

"กูไม่คิดเลยว่ามึงจะกล้าทำเรื่องพวกนี้" ธามวัตมีสีหน้าผิดหวัง

"กูเองก็ไม่คิดว่าจะเดินมาถึงจุดนี้ได้ มันอาจจะสายไปหน่อย แต่กูขอโทษมึงจากใจจริงๆ" กานต์มองสบตาธามวัตอย่างจริงจัง

"ทำไมมึงถึงไม่สู้คดี อาจลดโทษให้มึงได้หลายปี" ธามวัตเอ่ย

"กูกำลังรับโทษที่กูได้ก่อมันไว้ ถ้ากูออกไปเร็วขึ้น กูคงยิ่งรู้สึกผิดหวังกับตัวเองมาก" กานพูดอย่างปลงใจ

"แล้วที่มึงบอกพ่อกู ว่ามีเรื่องสำคัญจะพูดกับกูคืออะไร" ธามวัตถามกลับ

"มึงไม่คิดที่จะกลับไปหามีนาบ้างเลยหรอไอ้ธาม" กานต์เอ่ย

"คนเลวแบบกู ไม่สมควรได้รับความรักดีๆจากเขาหรอก" ธามวัตเอ่ยอย่างเจ็บปวด

"กูถามมึงจริงๆ มึงรักมีนาบ้างมั้ย" กานถามต่อ

"ทำไมมึงถึงถามคำถามเดียวกับพ่อกู มึงมีอะไรที่ยังไม่ได้บอกกูใช่มั้ย" ธามวัตถามอย่างสงสัย

"มึงลองถามใจมึงดีๆ ถ้ามึงรักมีนาก็ไปตามง้อเขากลับมา พิสูจน์ให้เห็นว่ามึงรักเขาจริงๆ"

"ที่ผ่านมาที่มึงทำเลวกับเขาเพราะความเข้าใจผิด เนื้อแท้ของมึงไม่ได้เป็นคนแบบนั้น ที่มึงลงโทษตัวเองอยู่ตอนนี้มันก็มากพอแล้ว" กานต์เอ่ย

ผู้คุมเดินมาเตือนว่ากำลังจะหมดเวลา

"กูต้องไปแล้ว ถ้ามึงรักเขาจริงไปพาเขากลับมา มึงจะได้รู้ว่ามันคุ้มค่ากว่าที่มึงคิด" กานต์กำลังจะลุกขึ้น

"มึงหมายความว่ายังไง" ธามวัตรีบเอ่ยก่อนที่กานต์จะออกไป

"ไม่ใช่แค่มีนา แต่ 'ลูก' ของมึงก็รอมึงอยู่เหมือนกัน"

กานต์ถูกผู้คุมพาเดินออกไป

ธามวัตได้แต่ยืนอึ้ง

'ลูก' มีนาแอบซ่อนลูกไว้งั้นหรอ