"คงสำคัญมากท่านาาถึงมาเองเช่นนี้" อู๋ฉงฉงเบ้ปาก
"เข้าข้างในแล้วค่อยคุย"
"สหายทั้งสองของข้าน้อยเล่าเ้าคะ"พวกเขายังยืนแข็งทื่ออยู่จะปล่อยทิ้งไว้แบบนี้ทั้งคืนหรือ รุ่งเช้าคงมึนงงกันใหญ่เผลอๆ ไม่สบายด้วย
"ให้พวกเขากลับไปพักผ่อนที่ห้องของตนเอง"สิ้นประโยคแขนเสื้อที่ปักด้วยด้ายสีทองลายเมฆ โบกสบัดไปที่ฮุ่ยิ่กับถิงถิงพริบตาเดียวทั้งสองก็หายตัวจากตรงนั้น หลงเหลือไว้เพียงความว่างเปล่า
"พวก...พวกเขา?"
"กลับห้องแล้ว"
"สมกับเป็าายมโลก"มิต้องทำอะไรมากมายแค่โบกสบัดแขนเสื้อทีสองทีก็เคลื่อนย้ายทุกสิ่งได้แล้ว
หลังจากอู๋ฉงฉงพูดจบเทียนฉีก็หันหลังไป ปล่อยให้นางได้เห็นเพียงแผ่นหลังที่สง่างามและเยือกเย็นของเขา
ตอนนี้เองนางถึงได้รู้ว่าทิวทัศน์ข้างหน้าน่ามองเพียงใดและเมื่อความงามนั้นไกลออกไปเรื่อยๆ นางจึงไล่ตามเขาอย่างกระตือรือร้น
ใครจะคาดคิดพอก้าวข้ามประตู อู๋ฉงฉงก็ต้องประหลาดใจ ทำไมโผล่มาที่นี่ได้ ห้องนี้ไม่ใช่ห้องนอนของนางแต่เป็ห้องนั้น...
"ท่านาา เหุตใด.."
"นั่งเถอะ" เขาบอกให้นางนั่ง ทว่าอู๋ฉงฉงกลับยืนนิ่งเอาแต่จ้องเขา"ไม่อยากนั่งคุย หรือเ้าอยากนอนคุยกับข้า ให้ข้าขยับบนตัว..."
"เชิญท่านาาพูดเลยเ้าค่ะ"อู๋ฉงฉงได้ยินเช่นนั้นรีบนั่งลงทันทีโดยไม่รอให้เขาพูดประโยคถัดไป
"ก่อนนี้มีิญญามากมายหลบหนีออกจากปรโลก ข้าตามกลับมาได้จำนวนหนึ่งที่เหลือยังซ่อนตัวในแดนมนุษย์"
"ดังนั้นท่านาาจึงอยากให้ข้าน้อยจับิญญาเ่าั้ให้ท่าน"
"ในฐานะราชินีของโลกิญญา เ้าก็ควรต้องทำ"
"ราชินีโลกิญญาอะไรกัน ข้า ข้าน้อยไม่ใช่สักหน่อย"เป็ท่านมิใช่หรือ ที่ยัดเยียดตำแหน่งนี้ให้ โดยไม่ถามความสมัครใจของนางเลยสักนิด
"หลายพันปีมานี้ ข้าไม่เคยมีสัมพันธ์สวาทกับสตรีนางใด นอกจากเ้า"
อู๋ฉงฉงอ้าปากค้างในหัวนึกถึงเสียงาายมโลกกระซิบข้างหูนางคืนนั้น 'สามี้าเ้า' ใบหน้าพลันร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมา
"ยะ..อย่างไรหน้าที่จับิญญาก็เป็ของข้าน้อยอยู่แล้ว"
"ิญญาบางดวงแข็งแกร่งเก่งกาจ เ้าต้องระวังให้มาก"
"ขอบคุณท่านาาที่เตือน"
"ของสิ่งนี้ให้เ้า" เทียนฉีวางถุงผ้าตรงหน้านาง
อู๋ฉงฉงหยิบถุงใบนั้นขึ้นมาดูด้วยดวงตาเป็ประกาย"ถุงหยินหยางอันฉางหรือ? มีถุงใส่ิญญานี้อนาคตการจับิญญาของข้าก็คงจะราบรื่นและสะดวกสบายขึ้นมากเลย ขอบคุณท่านาา"
แม้นางจะดีใจมากเพียงไรก็ไม่ลืมขอบคุณาายมโลกที่อุตส่าห์มอบถุงเก็บดวงิญญาให้กับนาง
เห็นนางยิ้มมุมปากของเทียนฉีหยักโค้งยกยิ้มตาม ก่อนจะเอ่ย "หากเจอเื่ยุ่งยากที่จัดการไม่ได้ก็สั่นกระพรวนนี่แล้วข้าจะไปช่วย" เขาผูกด้ายแดงไว้บนข้อมือเล็ก
ด้ายแดง!ด้ายสีแดง!! ด้ายสีอื่นมีตั้งเยอะแยะ เหตุใดต้องเป็ด้ายแดงด้วย?
"ท่านาา นี่คงไม่ใช่ด้ายแดงบุพเพของผู้เฒ่าจันทราหรอกนะ"
"ถ้าเ้าอยากผูกด้ายแดงกับข้า ข้าก็จะไปขอจากผู้เฒ่าจันทรามา"
"เวลานี้ยามใดแล้วนะ ข้าว่า ข้าควรกลับได้แล้ว" ขืนยังคุยต่อมีหวังนางคงได้ผูกด้ายแดงบุพเพกับาายมโลกแน่ๆ "ท่านาาช่วยส่งข้าน้อยกลับหน่อยนะเ้าคะ"
ดูเหมือนว่าคำพูดของนางาาเทียนฉีจะไม่ได้ยินถึงได้นั่งนิ่งเสมือนูเาน้ำแข็งหมื่นปีพร้อมแผ่ไอเย็นออกมา
"ท่านาา วันนี้ข้าน้อยเหนื่อยมาก มากจริงๆ จัดการผีสาวตนนั้นทำให้ข้าน้อยเสียพลังไปตั้งเยอะ"
าาเทียนฉีเลิกคิ้ว"ดังนั้น?"
"ดังนั้นร่างกายของข้าน้อย้าพักผ่อน เพื่อฟื้นฟูกำลัง"
"ในห้องมีเตียงนอน"
"ข้าน้อย...ข้าน้อย"
"มีอะไรก็พูดมา"
"_"นางจะบอกเขาได้อย่างไร ว่าไม่อยากนอนที่เตียงนั่น นางรู้สึกไม่ดี ไม่ดีเอามากๆ ความเ็ปในคืนนั้น คงเวียนกลับมาหลอกหลอนนางไม่หยุดแน่ๆ
"เตียงของท่านาา ข้าน้อยจะขึ้นไปนอนได้อย่างไร ไม่ได้ไม่ได้เด็ดขาด"
"เ้ากับข้าเป็สามีภรรยากันแล้ว ยังมีสิ่งใดต้องเกรงใจอีกหรือ"
"ถ้าข้าน้อยนอนบนเตียง แล้วท่านาาล่ะเ้าคะ"ถามครั้งนี้ของอู๋ฉงฉงเพื่อหยั่งเชิงาาเทียนฉีหากได้คำตอบที่น่าพอใจนางก็จะยอมอยู่ที่นี่ต่อ แต่ถ้าคำตอบนั้นทำให้น้องรู้สึกไม่ปลอดภัย อย่างไรนางก็จะหาวิธีออกไปจากที่นี่จงได้
ก่อนาาเทียนฉีจะพูดอะไรก็เอาแต่จ้องอู๋ฉงฉงอย่างไม่วางตา ในแววตาของนางมีความหวาดระแวงระแวดระวังเกิดขึ้นเท่านี้เขาก็เข้าใจที่นางถามแล้ว
"วางใจเถิด คืนนี้ข้าจะไม่กวนเ้า"
"ข้าน้อยนอนไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไร ท่านาานอนได้ใช่ไหม"
"เช่นนั้นเ้านอนด้านในจะได้ไม่ตกเตียง"
"ข้า ข้าน้อย นอนเสียงดังด้วย จะรบกวนการนอนของท่านาาหรือเปล่า"
"อู๋ฉงฉง ถ้าข้า้า อย่างไรเ้าก็หนีไม่พ้นหรอก"
"เตียงของท่านาานุ่ม กว้าง นอนสบายดีจัง"อู๋ฉงฉงสวมิญญากระต่ายน้อยะโขึ้นนอนบนเตียงพร้อมกับดึงผ้าขนจิ้งจอกขาวมาห่มตัว "ท่านาาข้าน้อยนอนแล้วนะ"
"ข้านอนด้วย" กล่าวจบาาเทียนฉีเดินไปเอนกายลงบนเตียงอู๋ฉงฉงจึงขยับตัวเข้าด้านในอีกหน่อยเพื่อที่เขาจะได้นอนอย่างสบาย
พอได้เห็นใบหน้าหล่อเหลางดงามใกล้ๆอู๋ฉงฉงก็เปลี่ยนความคิดใหม่ ในเมื่อชาตินี้หนีเขาไม่พ้น ก็ไม่หนีแล้ว นางจะเป็ราชินีโลกิญญาตามที่เขา้า...
25K
