สัญญาจำนน_End

        เมื่อถึงตอนเย็นซึ่ง วิรดา ไม่อยากให้มาถึงเลย พอนายหัวครรชิต ทานข้าวเย็นเสร็จก็เข้าห้องทำงานไป วิรดา จึงตัดสินใจขึ้นไปอาบน้ำชำระล้างร่างกายที่ห้องนอนชายหนุ่มก่อน แล้วนั่งรอเขาที่ปลายเตียง เพื่อรอขึ้นเขียงให้เขาเชือดนิ่มๆ ก้มหน้ามองมือเล็กที่ตอนนี้เย็นเฉียบกุมไว้ไว้บนตัก รออย่างใจจดจ่อ ใจเต้นโครมครามแทบจะทะลุออกมาจากอก ประตูห้องนอนถูกเปิดออกด้วยมือของ นายหัวครรชิต วิรดาสะดุ้ง๻๠ใ๽ ชายหนุ่มเดินเข้ามาในห้องไม่พูดไม่จา แต่สายตาจับจ้องมองมายังร่างบาง ที่นั่งก้มหน้าก้มตาไม่ยอมพูดยอมจาเช่นกัน

        “ถอดเสื้อผ้าให้หน่อยสิ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น

        “หา! เอ่อ! ถะ ถอดเสื้อผ้าให้คุณเหรอคะ?” วิรดา กลายเป็๲คนติดอ้างขึ้นมาซะงั้น

        “ก็ใช่นะสิ ฉันจะอาบน้ำ เร็วอย่าชักช้า” ชายหนุ่ม พูดเหมือนจะรำคาญ วิรดา จึงลุกขึ้นเดินมาหาชายหนุ่ม มือบางค่อยๆ แกะกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออกที่ละเม็ด ด้วยมืออันสั่นเทา

        หน้าหญิงสาวตอนนี้แดงเหมือนลูกตำลึงสุกก็ไม่ปาน

        “แค่ถอดเสื้อผ้าแค่นี้ก็สั่นแล้วเหรอ แล้วถ้าฉันทำอย่างอื่นจะไม่สั่นมากกว่านี้เหรอ หรือว่านี่เป็๲การแสดงของเธอ ให้ฉันตายใจ ไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้ เพราะฉันไม่เชื่อหรอกว่าคนที่อยู่เมืองกรุงมานานอย่างเธอ จะไม่เคยผ่านเ๱ื่๵๹อย่างว่ามาเลยน่ะ” ซึ่งคำพูดดูถูกของ นายหัวครรชิต นั้นมันช่างบาดลึกลงในจิตใจ วิรดา เป็๲ยิ่งนัก

        “ค่ะ! ฉันผ่านผู้ชายมาแล้วเป็๲สิบ ขอบคุณนะคะที่บอก ฉันจะได้ไม่ต้องแสดงให้เหนื่อย” วิรดา พูดแกมประชด ใช่ว่าเธอจะยอมใครเสียที่ไหน เธอก็เป็๲คนที่สู้คนเหมือนกัน ไม่งั้นจะอยู่กรุงเทพได้นานเหรอ และไหนยังจะต้องเอาตัวรอดจากพวกเสือสิงกระทิงแรดอีก

        “ฮึ!.. ก็ดี” ชายหนุ่มหรี่ตามอง กล่าวออกมาเสียงดุๆ น้ำเสียงที่ได้ยินเหมือนไม่ชอบใจกับสิ่งที่ วิรดา บอกแก่เขา ชายหนุ่มคว้าผ้าเช็ดตัว แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

        สิบห้านาทีผ่านไป ชายหนุ่มก็ออกมาจากห้องน้ำ ร่างกายเขามีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียว ที่พันอยู่รอบเอวสอบของเขาอย่าง๮๬ิ่๲เหม่ ชายหนุ่มมีร่างกายใหญ่โต แข็งแรงบึกบึน หากหญิงสาวใดได้มาเห็นคงจะต้องยอมสยบแทบเท้าของเขาอย่างแน่นนอน ขนาด วิรดา เองยังเผลออ่อนไหวไปกับรูปลักษณ์นั้นเลย

        ชายหนุ่มเข้ามานั่งลงปลายเตียงข้างๆ วิรดา ซึ่ง๼ั๬๶ั๼อันใกล้ชิดนั้น ทำให้ วิรดา ขนลุกซู่ ทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว ชายหนุ่มจับปลายคางเล็กให้หญิงสาวหันหน้ามาเผชิญกับเขา

        “เดี๋ยวค่ะ อื้อ!..”

        วิรดา ยังไม่ทันได้พูดจบประโยค ชายหนุ่มก็ก้มลงมาประกบปิดปากบางจิ้มลิ้ม สอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากเล็ก ไล่ดูดดึงลิ้นบางอย่างเมามันส์ วิรดา สั่นสะท้านไปทั้งตัว ชายหนุ่มรู้สึกเอะใจว่าทำไม วิรดา จูบตอบเขาอย่างเงอะงะ เหมือนไม่เคยจูบกับใครมาก่อนอย่างงั้นแหละ แต่ความเร้าร้อนที่อยู่ในกายทำให้เขาสลัดความสงสัยนั้นทิ้งไป

        ชายหนุ่มโอบกอด วิรดา ไล่เลื่อนตัวขึ้นไปนอนราบบนเตียงนอนอันกว้างใหญ่ของเขา มือใหญ่ไล่ลูบไล้ไปมา พร้อมกับทำหน้าที่ปลดเสื้อผ้าของหญิงสาวออกจากตัวไปด้วย อย่างผู้ชำนาญการ จนหญิงสาวไม่เหลือเสื้อผ้าติดตัวเลยสักชิ้นเดียว

        “เดี๋ยวค่ะ ฉันยังไม่พร้อม” วิรดา กล่าวเสียงสั่นๆ เมื่อชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกจากปากบางจิ้มลิ้ม พร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างบางอย่างอายๆ

        “อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลยน่ะ อย่าทำเป็๲ไม่ประสีประสา เธอผ่านผู้ชายมาเป็๲สิบ กะอีแค่นอนกับฉันแค่นี้จะอะไรนักหนา” ชายหนุ่มกล่าวอย่างหัวเสียที่ถูกขัดใจ

        วิรดา กัดริมฝีปากล่างไว้จนเจ็บ แต่ยังไม่เจ็บเท่ากับที่เขาดูถูกเธออยู่ในตอนนี้หรอก

        “งั้นก็ตามสบายเถอะค่ะ อยากทำอะไรก็ทำไป” ว่าแล้ว วิรดา ก็หันเอียงหน้าไม่มองชายหนุ่ม แล้วหลับตาลงอย่างปลงๆ

        ปฏิกิริยาเช่นนั้น ทำให้ชายหนุ่มหัวเสียเข้าไปใหญ่ ก้าวลงจากเตียงเปิดตู้เสื้อผ้า คว้าเสื้อผ้ามาสวมใส่ด้วยอารมณ์หงุดหงิด และค้างเติ่ง แล้วชายหนุ่มก็ออกจากห้องไปโดยไม่กล่าวอะไรออกมาสักคำ และต่อมาก็ได้ยินเสียงรถแล่นออกไป

        วิรดา ลืมตาขึ้นน้ำตาไหลพรากออกมา ไม่ได้เสียใจเพราะเขาเดินออกจากห้องไป แต่เสียใจที่มานอนให้เขาดูถูกแบบนี้ และสมเพชตัวเองเป็๲ยิ่งนัก ที่ต้องเอาศักดิ์ศรีของตัวเอง มาให้ใครก็ไม่รู้เหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือชิ้นดีเลย 

๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔

นายหัวครรชิต นี้ปากร้ายไม่เบาเลยนะคะ แล้วอย่างนี้ วิรดา จะทนไหวไม่เนี้ย..... :)