นิยายแห่งรักพันผูกที่ผูกพันธ์ พ่อลูก-ผูก-พัน-รัก เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่๒๔
เย็นวันศุกร์ ชลอาสาไปส่งเด็กๆ เข้าค่ายการแสดงเอง ตลอดเส้นทางทั้งชล ชีท ซี และนนก็ไม่ได้คุยอะไรกันมากมายดูราวกับความเงียบจะปกคลุมรถคันนี้ตลอดเส้นทาง
วรวุธแปลกใจที่เห็นพี่ชลของเขามาส่งเด็กๆด้วยตัวเอง “โห.. มาส่งเองเลยหรือพี่ชล”
“อืมมมมอยู่ว่างๆ ก็ทำหน้าที่หน่อย แซนจะได้พักบ้าง”
“อยู่สวัสดีครูโชก่อนมั้ย?” วรวุธออกปากชวน
ชลวิทย์ยิ้มรับ “ก็ดีนี่”
เด็กสามคนเอากระเป๋าสัมภาระลงจากรถแล้วแล้วก็เดินมาสวัสดีทักทายวรวุธ วรวุธรับไหว้ ทักทายตามสมควร แล้วก็บอกให้เด็กๆเอาข้าวของขึ้นไปเก็บที่ห้องพัก ทั้งสามคนก็รับคำแต่โดยดี
“เออ!! นี่.. วุธ” ชลวิทย์เรียก
วรวุธซึ่งกำลังส่งเด็กๆไปห้องพักจึงหันมามองที่มาของเสียง
“เื่โรมิโอกับจูเลียตพี่ยินดีให้เด็กๆ แสดงแล้วนะ”
“จริงเหรอคะพ่อ” ชีทถามด้วยความดีใจ เธอยิ้มอย่างเบิกบานหลังจากไม่ได้ยิ้มเต็มยิ้มแบบนี้มาพักใหญ่
ซียิ้มแก้มแทบแตก “ดีจังครับ”
ชลวิทย์ยิ้มรับ ชีทวิ่งถลามากอดพ่อชล “รักพ่อจัง”
วรวุธยิ้มออก “ดีดี เป็โอกาสที่ดีของเด็กมันด้วยนะพี่ชล”
“ช่ายยยยยิ่งครูโชกำกับนะ เด็กๆจะยิ่ง..” ชลวิทย์ยังพูดไม่จบ ก็มีอีกเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมา
“ยิ่งทำไม?” เสียงครูโชดังสวนขึ้นจากด้านหลังชลวิทย์
ชลวิทย์รีบหันตัวไปไหว้แล้วเข้าไปกอดครูโชด้วยความเคารพรัก “คิดถึงครูเหลือเกิน”
“ปากหวาน..บริหารเสน่ห์อีกละ”
“ครู” ชลวิทย์ตัดพ้อ
“เออเออ คิดถึงแกเหมือนกัน แต่.. เห็นแกในโทรทัศน์มันดูน่ากินกว่าตัวจริงเยอะเลย”
“ครูคร้าบบลูกศิษย์นะครับ แล้วยังเป็ลูกศิษย์ที่มีลูกที่เป็หลานศิษย์ด้วยนะครับ”
“ทำไม?ไม่เห็นเป็ไรเลย? ฉันก็เป็ของฉันแบบนี้” แล้วครูโชก็หันไปสบตาชีทกับซี “แล้วฉันก็สอนแบบนี้ด้วย ใช่ไหม?”
“ครับ/ค่ะครู” ชีทกะซีตอบพร้อมกัน
“ชีทกับซีขึ้นห้องพักไปจะได้เตรียมตัวฝึก” วรวุธตัดบทแต่ก็ไม่วายแอบกัดชลกับครูโช “ปล่อยให้พ่อชลเค้ารำลึกอดีตกะครูโชกันสองคนดีกว่า”
“ครับ/ค่ะครู” ชีทกะซีตอบพร้อมกันอีกครั้งแล้วเดินไปห้องพักของตน พร้อมกับหัวเราะกันคิกคัก ต่างกับเมื่อครู่ที่อยู่บนรถราวฟ้ากับเหวเลยทีเดียว
เสียงหัวเราะและความร่าเริงของชีทและซีทำให้ชลยิ้มออก
“แกดีใจใช่ไหมที่เห็นเด็กมีความสุขอย่างนั้น” ครูโชถามศิษย์รัก
“ครับครู” ชลวิทย์ยิ้มตอบ
“อย่าให้ความรักบังตาอีกนะถ้ามีอีกนะ คราวนี้.. ก่อนสอน ฉันจะปล้ำ”
“ครูก็พูดอย่างนี้ไม่เห็นทำจริงซะที”
“พูดอย่างนี้แสดงว่า.. ฉันทำได้ใช่ไหม” แล้วครูโชก็ไล่กอดชลวิทย์ ชลวิทย์วิ่งหนีพอเป็พิธี แล้วก็ยอมให้ครูของเขาโอบกอดสักครู่ ครูโชก็คลายวงแขนออก แล้วชลวิทย์ก็เม้ากับครูโชอย่างออกรสต่อ
ที่ห้องพักผ่อนรวม ซี ชีท นน เคน จับกลุ่มเม้ากันอยู่ ซีบอกเคนว่าเขากับชีทได้แสดงโรมิโอกับจูเลียตแล้ว เคนดีใจด้วย ปุ๊เดินเข้าแล้วกายก็เดินตามปุ๊เข้ามา ทั้งสองนั่งอยู่มุมหนึ่งของห้อง รักนั่งอยู่กับสาวทอมอีกมุมหนึ่งเธอกำลังมองหาชา แต่ไม่มีวี่แววว่าชาจะกลับมา
“เห็นมะ ปุ๊มันร้ายกว่าที่พวกเราคิดอีกนะ” นนเปิดประเด็น
“ใช่ใช่” เคนผสมโรง
“ไม่คิดว่าปุ๊จะกำจัดชาได้แเีขนาดนี้” นนเม้าต่อ
“เราบอกแล้วว่าคนอย่างนี้ ไม่ธรรมดาหรอก” ซีช่วยย้ำ
“แต่แบบที่ปุ๊ทำนี่เป็การทำลายคอนเน็กชั่นตัวเองนะ” เสียงยูดังขึ้น จนทุกคนสะดุ้งเพราะไม่รู้ว่ายูมานั่งใกล้ๆ ั้แ่เมื่อไหร่
“ยังไงอะ” ซีถาม
“ก็อย่างน้อย..ต้นสังกัดของชา หรือคนที่รักชา ก็จะหมายหัวปุ๊ไว้แล้ว อนาคตถ้าปุ๊พลาดก็มีคนพร้อมที่จะซ้ำเติมทันที” พูดจบยูก็ลุกเดินออกไป
่ครึ่งวันแรกของวันเสาร์ ครูโชทั้งสอน ทั้งนำเวิร์คช้อพเด็กๆ จนเหนื่อยหอบ วรวุธเห็นอาการครูโชก็ใและถามครูโชด้วยความเป็ห่วง
ครูโชบอกวรวุธบอกว่า..ยังไหว แต่หลังจากที่แกนั่งพักสักครู่ .. ครูโชก็เลือกกดโทรศัพท์ตามใครสักคนมาช่วยสอนในตอนบ่าย
พอกินข้าวเที่ยงเสร็จ วรวุธก็ประกาศให้เด็กๆ ทุกคนทราบว่า ก่อนที่เขาจะทำหนังและละครโทรทัศน์ เขาจะสร้างละครเวทีเื่ โรมิโอกับจูเลียตก่อนซึ่งจะแสดงในเดือนหน้า กำกับการแสดงโดยครูโช และ.. ซีได้แสดงเป็โรมิโอชีทเป็จูเลียต นนเป็เบ็นโวลิโอ เคนเป็เมอคิวซิโอ กายเป็ทิบอลท์
“ครูวุธครับทำไมกายไม่ได้เป็โรมิโอครับ หล่อก็หล่อกว่าซี เก่งก็เก่งกว่าซี” ปุ๊ถามขึ้นอย่างไม่เกรงใจใคร
“เป็ความเหมาะสมทางคาแรก..” วรวุธตอบอย่างมีมารยาท
“ปุ๊ว่าไม่เห็นเหมาะเลย” ปุ๊พูดสวนขึ้นมาทันที ทั้งๆที่วรวุธยังพูดไม่จบด้วยซ้ำ แล้วยังวิจารณ์เพื่อนอีก “ปุ๊ไม่เห็นว่าซีจะแสดงดีตรงไหนเลยยังแสดงห่วยด้วยซ้ำ กายแสดงดีกว่าตั้งเยอะ”
“ปุ๊” เสียงครูโชดังขึ้น “เธอไม่ควรใช้น้ำเสียงแบบนี้กับผู้ใหญ่ถ้าจะถาม.. ก็ถามเพื่ออยากรู้ ไม่ใช่ถาม แต่ไม่ฟังคำตอบแล้วเอาแต่ความคิดตัวเองเป็ใหญ่แบบนี้”
เสียงครูโชแสดงความดุดันชัดเจนแม้ครูโชจะพูดในจังหวะปกติ ไม่ได้เสียงดังขึ้นก็ตาม
กายก้มหน้านิ่งเขาไม่ยอมเงยหน้ามามองปุ๊เลย
ปุ๊มองกายเขาไม่เข้าใจว่าทำไมกายจึงนิ่งเงียบแบบนั้น ท่าทางเอาเื่ของปุ๊ยังคงชัดเจน
“นอกจากการแสดงสิ่งที่ฉันสอนลูกศิษย์เสมอ คือเื่การมีสัมมาคารวะ พวกเราสามารถซักถามแลกเปลี่ยนได้ด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตนรู้กาละเทศะ พูดแล้วก็รับฟังเหตุผล อะไรดี อะไรไม่ดี อะไรควร อะไรไม่ควร” ครูโชพูดทุกคำชัดเจน “ไม่ใช่เอาความคิดตนเองเป็ใหญ่จนไม่ฟังอะไรเลย!!”
ชีทกับซีนึกออกทันทีว่าพ่อชลกับพ่อแซนได้วิธีพูดนิ่งๆ เรียบๆ แต่ชัดเจนทุกคำมาจากใคร
“เธอออกไปจากค่ายการแสดงของฉัน!!” ครูโชพูดเรียบๆ “กลับไปให้พ่อแม่อบรมสั่งสอนมาให้ดีก่อนแล้วค่อยกลับมาเจอกันในครั้งต่อไป”
ปุ๊รู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้าเขายืนนิ่ง ทำอะไรไม่ถูก
“ออกไป!!” ครูโชเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย แต่ก็พอที่จะทำให้ทุกคนหนาวไปจนถึงขั้วหัวใจได้ไม่ยาก
“ที่นี่..เราสร้างสรรค์การแสดงที่เป็ศิลปะ เราพูดคุย ซักถามแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันได้” ครูโชเลือกอธิบายกับเด็กๆที่เหลือ “ทุกอย่างสามารถปรับเปลี่ยนได้ตามความเหมาะสม เพื่อเฟ้นหาสิ่งที่ดีที่สุด เพื่อศิลปะที่งดงาม แต่ที่นี่..ไม่ใช่พื้นที่แสดงกิริยาทรามๆ จำไว้นะทุกคน”
ครูโชพูดจบ พี่สต๊าฟคนหนึ่งก็เข้ามาพาตัวปุ๊ออกไปจากตรงนั้น จากนั้น.. สต๊าฟค่ายการแสดงก็แจกบทละครให้เด็กๆทุกคน
แล้วครูโชก็เริ่มอธิบายเื่ราวโรมิโอกับจูเลียตให้เด็กๆฟังทีละฉาก ทีละตอน ทีละหน้า โดยไม่ได้เปิดหนังสือหรือเอกสารดูด้วยซ้ำ
ทุกคนฟังครู
โชเล่าเื่โรมิโอกับจูเลียตั้แ่ต้นจนจบเื่อย่างเพลิดเพลิน แล้วครูโชก็ปล่อยให้เด็กๆมีเวลาส่วนตัวเพื่ออ่านบทศึกษาบท ทำงานกับบทอย่างที่ครูโชสอน
“แค่ครูโชเล่าเื่ยังสนุกขนาดนี้ เป็ละครจะสนุกขนาดไหน” เคนเปิดประเด็น
“ช่ายยย” นนตอบรับ “แค่นั่งฟังครูโชพูด ก็เห็นภาพการแสดงชัดเจน”
“พ่อชลกะอาแซนถึงบอกว่าครูโชเก่งมากกกกก” ชีทเสริม
ซีได้นั่งฟังแล้วอมยิ้มอยู่เงียบๆ คนเดียว
เย็นวันเสาร์ ครูโชตามลูกศิษย์ลูกหาที่ทำงานในวงการบันเทิงแล้วมากลุ่มหนึ่งเพื่อพูดคุย และเตรียมการสร้างละครเื่นี้ เด็กๆ ทุกคนมีโอกาสนั่งฟังพี่ๆรุ่นกลางกับรุ่นใหญ่คุยกันเื่การสร้างสรรค์ละคร ซึ่งก็รู้เื่บ้างไม่รู้เื่บ้าง
ในจังหวะหนึ่งของการหารือ ครูโชแนะนำให้ทุกคนรู้จักกับซีและชีท แทบทุกคนก็เห็นว่าซีเหมาะที่จะเป็โรมิโอมาก
กระทั่ง..อาย นักแสดงละครเวทีฝีมือดี แม่ของกายก็ยังออกปากชมว่า..ซีเหมาะจะเป็โรมิโอมาก กายจึงได้แต่นั่งฟังเงียบๆ ไม่กล้าพยศอะไร
“ขอดูตัวโรมิโอหน่อยสิ” เสียงที่พี่ๆรุ่นกลางรุ่นใหญ่เคยคุ้นดังขึ้น
ทุกคนหันไปมองที่มาของเสียงเป็ตาเดียวราวกับไม่เชื่อหูตนเองว่า.. จะได้ยินเสียงนี้ในวันนี้ เวลานี้
“พี่มายด์” วรวุธเรียกเ้าของเสียงนั่น “สวัสดีครับพี่ ไปไงมาไงนี่ผมทั้งดีใจทั้งงงไปหมดแล้ว” ลีลาท่าทางของวรวุธชัดเจนกว่าคำพูดเขาเสียอีก
คนที่ถูกเรียกว่ามายด์ยิ้มให้วรวุธ แล้วมองไปรอบๆ พร้อมกับทักทาย “สวัสดีทุกคน”
ซีมองผู้ชายที่ถูกเรียกว่า..พี่มายด์ ตาค้าง!!
พี่มายด์เป็ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง งามสมไปทุกส่วน ผิวพรรณนวลเนียนละออตา เสื้อผ้าที่พี่มายด์สวมไส่ ดูจะยิ่งทำให้พี่มายด์หล่อยิ่งขึ้นไปอีก รอยยิ้มที่พี่มายด์ยิ้มให้วรวุธและทุกคน ช่างดูสว่างไสว และชวนมองเป็ที่สุด
รอยยิ้มของพี่มายด์เข้าไปอยู่ในหัวใจของซีทันที น้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟัง มีพลังสะกดซีให้มองเฉพาะพี่มายด์คนเดียว
“ฉันขอแนะนำให้เด็กๆทุกคนรู้จัก พี่มายด์ มารุต โรมิโอเมื่อสิบสี่ปีที่แล้ว” ครูโชพูดด้วยความปลื้มปริ่ม
เด็กๆทุกคนยกมือไหว้ พี่มายด์รับไหว์แล้วเดินไปนั่งข้างๆ ครูโช
“พี่มายด์เป็นักแสดงเ้าบทบาทที่โด่งดังในบ้านเราเมื่อหลายปีก่อน เขาบินไปเรียนการแสดงต่อที่ต่างประเทศแล้วตอนนี้ก็ทำงานที่บรอดเวย์ พอดี่นี้เค้ากลับมาเยี่ยมบ้านครูก็เลยชวนเค้ามาช่วยครูสอน” ครูโชอธิบายต่อ
“พี่ยังไม่เห็นโรมิโอเลย” พี่มายด์เปรยขึ้น “โรมิโอยืนให้พี่ดูตัวหน่อย”
เป็ครั้งแรกที่ซีรู้สึกประหม่าที่จะยืนต่อหน้าผู้คนอย่างที่สุด แต่เขาก็จำต้องยืนขึ้น เพราะเขาคือโรมิโอถูกพูดถึง
ซีกลั้นใจยืนขึ้นกลางวง!!
พี่มายด์มองซีทั้งตัวเขารู้สึกดีกับเด็กคนนี้เป็พิเศษ
ซีรู้สึกเขินอายจนหน้าแดงที่พี่มายด์มองเขาด้วยสายตาแปลกๆ ซีจึงก้มหน้า ไม่กล้ามองพี่มายด์
“เงยหน้าให้พี่ดูใบหน้าด้วยสิ” เสียงพี่มายด์ดังขึ้น
ซีรู้สึกว่าตนเอง..แย่แน่ๆ แล้ว แล้วซีก็จำใจเงยหน้าขึ้นช้าๆ
.. ดวงตาคู่งามของซีสบตากับดวงตาที่น่ามองของพี่มายด์พอดี..
พี่มายด์ยิ้มให้ซีทั้งในดวงหน้าและยิ้มในดวงตาคู่งาม ...
ซียิ้มตอบด้วยความเขินจนหน้าเขาแดงก่ำ
“ไม่ต้องเขินพี่ขนาดนั้นหรอกชื่ออะไรล่ะ” พี่มายด์ถาม
แต่ซีรู้สึกว่าตนเองปากหนักจนแทบจะอ้าปากบอกชื่อตนไม่ได้..
“หน้าตาน่ามองดีนะพ่อ” พี่มายด์พูดจบ ครูโชก็พยักหน้ารับ
นี่.. พี่มายด์เรียกครูโชว่าพ่อเหรอ? ซีใมาก พี่มายด์เป็ลูกครูโชหรือนี่ ? .. คิดได้อย่างนั้นซียิ่งอ้ำอึ้งขึ้นไปอีก “เอ่อ.. ผะ .. ผม .. ชื่อ.. ซี.. ครับ..”
“ลูกชายของแซนไง มายด์จำแซนได้ไหม” ครูโชอธิบายต่อ
“พี่แซนที่อยู่กับพี่ชลน่ะเหรอ?”
ครูโชพยักหน้ารับอีกที
มายด์กลับไปสบตาซีอีกทีและยิ้มให้ซีอย่างมีความหมาย ..
ทำให้ซีที่ทั้งอายทั้งเขินอยู่ยิ่งเขินอายไปกว่าเดิมอีก ..
ชีทมองซีตลอดมาเธอรู้สึกแปลกๆ กับอาการของซี จึงสะกิดให้นนดู แต่นนที่ดูเพื่อนรักกับพี่มายด์มาั้แ่ต้น พอชีทสะกิด จึงแอบเม้ากับชีทว่า.. “ซีตกหลุมรักพี่มายด์แน่ๆ ” ..
แม้ชีทจะไม่อยากเชื่อในสิ่งที่นนเม้า แต่พอเคนกับยูต่างก็ช่วยยืนยันว่าจริง ชีทจึงได้แต่นิ่ง
“มายด์เอาโรมิโอกะจูเลียตไปคุยกะมายด์ก่อนนะครับพ่อ” มายด์บอกครูโชโดยไม่ได้รอให้ครูโชพยักหน้าอนุญาต มายด์หันไปถามวรวุธทันที “วุธมีห้องให้พี่ติวเด็กสองคนนี่ไหม”
“มีพี่มี” แล้ววรวุธก็พามายด์ไปดูห้องที่มีความเป็ส่วนตัวห้องหนึ่ง มายด์ชอบห้องที่วรวุธเลือกให้จึงเรียกซีกับชีทไป
“ฝากเด็กอีกคนไปจดรายละเอียดได้ไหมพี่มายด์” วรวุธถามมายด์อย่างสุภาพ
“ได้สิ” มายด์ตอบอย่างอารมณ์ดี
“นน” วรวุธเรียกจนนนสะดุ้ง “ตามไปดูพี่มายด์ติวเพื่อน แล้วจดความรู้มาให้มากที่สุด”
“ครับพี่วุธ” นนรับคำแล้วรีบลุกตามซีกับชีทไป หากมีคนสังเกต จะเห็นว่านนเป็คนเดียวที่เรียกวรวุธว่า .. พี่วุธ .. ไม่ใช่ครูวุธอย่างที่ทุกคนเรียก
ครูโชก็คุยรายละเอียดในการทำละครเวทีกับลูกศิษย์คนที่เหลือต่อ ถือเป็โอกาสที่ดีที่เด็กๆ ได้นั่งฟังกระบวนการเตรียมโดยละเอียดั้แ่ก้าวแรกของการสร้างสรรค์งาน
คืนนั้น..ซีนอนยิ้มฝันหวาน.. กับความคิดของตนเอง.. ความคิดที่คิดไปเองว่า..พี่มายด์ชอบซี เหมือนที่ซีชอบพี่มายด์ ..คิดเท่านั้น ซีก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้
ซีรู้สึกว่าพี่มายด์สอนการแสดงได้ดีจริงๆ .. ทำให้ซีเล่นละครได้ดีกว่าเดิมอีก ..พี่มายด์เอาใจใส่ซีดีเหลือเกิน ดีกว่าตอนที่พ่อชลสอนซีเล่นฟิตเนสเสียอีก
ชีทนอนกระสับกระส่ายอยู่สักครู่เธอคิดว่าเธอควรทำอะไรบางอย่าง เพื่อปกป้องซีพี่ชายของเธอ ชีทตัดสินใจไลน์ไปหาอาแซน
..“อาแซนคะ ชีทมีข่าวที่ไม่รู้ดีมั้ย? จะบอกอาค่ะ” ..
..“ข่าวอะไรเหรอ? ที่ถึงกับไม่รู้ว่า ..ดีหรือไม่ดี.. ” ..
..“ก็ชีทไม่รู้ว่าเป็ข่าวดีหรือเปล่า ต้องให้อาตัดสินค่ะ” ..
..“ว่ามา” ..
..“ชีทคิดว่า.. ซีตกหลุมรักผู้ชายค่ะ” ..
อาแซนอ่านไลน์ชีทก็นิ่งไปสักครู่ ไม่ได้ตอบอะไร จนเวลาผ่านไปสักพัก แซนจึงไลน์ถามไป .. “ใคร?” ..
.. “พี่มายด์ลูกครูโชค่ะ” ..
.. “มายด์กลับมาจากบรอดเวย์แล้วเหรอ?”..
.. “อาแซนรู้จักพี่มายด์เหรอคะ”..
.. “ชีทในรุ่นอา ไม่มีใครไม่รู้จักมายด์หรอก มายด์เป็นักแสดงที่เก่งมาก รูปร่างหน้าตาก็ดีมากแสดงอะไรก็น่าดู ไปอยู่บรอดเวย์ก็ได้เป็ตัวเอก เป็ชายไทยคนแรกๆ เลยนะ ที่ทำได้อย่างนี้”..
..“ชีทห่วงซีค่ะอาแซน ซีจะอกหักมั้ยอะ?” ..
..“อาแซนรู้ว่า มายด์เป็คนดี แค่นั้น ส่วนมายด์จะรู้สึกอะไรกับซีหรือเปล่าอาไม่รู้ ชีทอย่าคิดมากเลย ถ้าซีต้องเจ็บมันก็เป็บทเรียกของเค้า เราเป็คนที่คอยประคองเวลาเค้าพลาด หรือคอยยินดีเมื่อเค้ามีความสุข.. ดีกว่านะชีท” ..
..“ค่ะอาแซน” ..
อีกมุมหนึ่งของค่ายฝึกการแสดงมายด์กำลังจะพาครูโชขึ้นรถกลับบ้าน “พ่อถามอะไรมายด์หน่อยสิ”
“ครับ”
“มายด์ชอบเด็กโรมิโอนั่นไหม?”
มายด์นิ่งไปสักครู่ “เด็กนั่นชอบผมนะครับ”
“อันนั้นพ่อรู้แล้วพ่อแค่อยากรู้ว่ามายด์รู้สึกยังไง”
มายด์นิ่งอีกครั้ง
“ไม่ว่ามายด์จะชอบหรือไม่ชอบพ่อก็ไม่ว่าอะไรมายด์หรอก พ่อตามใจมายด์” ครูโชพูดและยิ้มให้ลูกชายอย่างจริงใจ “พ่อแค่ไม่อยากให้มายด์ใช้ความชอบของเด็กนั่น มาทดแทนความรักที่ไม่สมหวังในอดีตของมายด์”
มายด์มองหน้าครูโชน้ำตาเอ่อล้นทั้งสองดวงตา
“รักที่ผ่านไปแล้วมันเป็อดีตไปนานแล้วมายด์ มันจบไปนานแล้ว คนอื่นๆ เค้าเจ็บจนเลิกเจ็บแล้วจนมีรักใหม่ไปกันหมดทุกคนแล้วนะมายด์ .. เหลือมายด์ลูกพ่อคนเดียว ที่ไม่ยอมเลิกเจ็บแล้วพาชีวิตก้าวต่อไป”
น้ำตาที่คลออยู่กับดวงตาคู่งามของมายด์รินไหลผ่านร่องแก้นที่นวลเนียน “แต่มายด์จะพยายามก้าวต่อไปครับพ่อพ่อต้องอยู่กับมายด์ ช่วยมายด์นะครับ”
ครูโชพยักหน้ารับ
“ขอบคุณครับพ่อ” มายด์กอดครูโช ในใจเขาเริ่มครุ่นคิด ..ถ้าความชอบของซี ช่วยมายด์ได้ ก็ดีน่ะสิ !!
ดูเหมือนใจมายด์จะทำในสิ่งที่ตรงข้ามกับที่ครูโชเตือนเสียแล้ว
จบตอน๒๔
2K
