อู่เย่ว์เดินไปข้างหน้าตบไหล่จูเก๋อเฉิน จูเก๋อเฉินถึงดึงความคิดกลับมาได้ จากนั้นจึงกล่าวต่อว่า “ครั้งนี้คุณชายรองถูกใครบางคนใช้แผนล่อเสือออกจากถ้ำ ทีแรกมีคนแต่งกายคล้ายคุณชายรอง ทำให้ข้าต้องแยกตามไป ในขณะเดียวกันก็มีคนแต่งกายเป็ข้า ทำให้คุณชายรองตกหลุมพรางที่มันวางไว้ พอข้ารู้ตัวก็ช้าไปแล้วก้าวหนึ่ง เื่นี้ข้าต้องตรวจสอบให้ชัดเจน”
อู่เย่ว์เป็หญิงที่ฉลาด เมื่อได้ฟังก็เข้าใจทันที นางกล่าวว่า “เฉิน เ้ากำลังสงสัยว่าข้างกายคุณชายรองมีสายแฝงตัวมา!”
จูเก๋อเฉินพยักหน้า กล่าวด้วยสายตาที่เยือกเย็น “นอกจากเหตุผลนี้ สมองของข้าก็หาเหตุผลอื่นมารองรับไม่ได้แล้ว”
อู่เย่ว์เองก็รู้ถึงความร้ายแรงของสถานการณ์นี้ดี หากว่าคนของตนมีสายแฝงมาจริง ก็เท่ากับเป็การเผยจุดอ่อนของตนต่อหน้าศัตรู ปล่อยให้มันมารังแก นางไม่ได้รู้จักจูเก๋อเฉินเป็วันแรก กลอุบายและความสามารถของเขาในแคว้นเอ้าอวี่ถือได้ว่ายอดเยี่ยมที่สุด ไม่ว่าเื่ใดที่เขาปักใจเชื่อหากไม่ใช่ก็ใกล้เคียง
อู่เย่ว์กล่าวอย่างกังวลใจว่า “ในเมื่อมีคนกำลังมองเราจากมุมมืด คุณชายรองอยู่ที่นี่มิใช่อันตรายหรอกหรือ”
จูเก๋อเฉินกล่าวอย่างมั่นใจว่า “สายผู้นี้แม้ว่าจะหลบหลีกหูตาผู้คนมากมายจนสามารถหลอกล่อคุณชายรองออกจากหอจุ้ยเซียงไปได้ แต่เมื่อการลอบสังหารล้มเหลว เขาจะต้องรู้เป็คนแรกแน่นอน คาดว่าคงต้องรู้เื่ที่คุณชายรองได้รับาเ็เช่นกัน แต่ตอนที่คุณชายรองาเ็หนักจนสลบไม่ได้สติมาปรากฏตัวที่หอจุ้ยเซียง กลับไม่มีศัตรูถือโอกาสมาโจมตีคุณชายรองเลย เ้าไม่คิดว่ามันแปลกหรือ นี่สามารถอธิบายได้ว่า สายผู้นี้ดูจะมีมโนธรรมอยู่บ้าง ถึงไม่ได้แจ้งข่าวให้ศัตรูทราบ”
อู่เย่ว์จึงวางใจพร้อมถามว่า “เฉิน เ้าวางแผนตรวจสอบเช่นไร”
จูเก๋อเฉินกล่าวด้วยความมั่นใจว่า “เริ่มตรวจสอบั้แ่องครักษ์เงานักลอบสังหารและหน่วยข่าวกรององครักษ์เงาที่ไม่มีภารกิจเมื่อคืน อู่เย่ว์ เ้าดูแลคุณชายรองให้ดี หากเกิดเื่ใดให้ส่งองครักษ์เงาไปหาพี่อีชวน ข้าไปจัดการธุระก่อน” กล่าวจบโดยไม่รอให้อู่เย่ว์พยักหน้า เขาก็ทะยานหายไปพร้อมกับคนชุดดำสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตู
อู่เย่ว์มองแผ่นหลังของจูเก๋อเฉินที่หายไปอย่างมึนงง ทุกครั้งที่พวกเขาเจอกันก็จะไปมาอย่างเร่งรีบ โดยปกตินอกจากนางที่รายงานข่าวกรองของหอจุ้ยเซียงให้เขา จูเก๋อเฉินก็คุยกับนางเพียงไม่กี่ประโยค ในเวลาอื่นน้อยมากที่พูดคุยกับนางด้วยหัวข้ออื่นนอกเหนือไปจากเื่งาน ครั้งนี้ถ้าไม่ใช่เพราะคุณชายรองได้รับาเ็ เขาคงไม่ได้คุยกับนางมากมายขนาดนี้! เขาเป็ชายที่ฉลาดคล่องแคล่วว่องไว รู้ว่านางคิดกับเขามาหลายปีแล้ว
ในขณะนั้นเอง ณ ห้องใต้ดินในส่วนลึกของป่าไผ่บริเวณจวนหนานกง เสียงตวาดลั่นของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นด้วยอารมณ์เดือดดาล “เ้าพวกไม่ได้เื่!” ตามมาด้วยเสียงโครมครามของโต๊ะและเก้าอี้ที่ถูกทำลายจนแหลกละเอียดด้วยพลังจากกำลังภายใน ส่งผลให้คนชุดดำที่กำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
ชายในชุดคลุมสีเงินผู้นี้ ถ้ามิใช่สีหน้าที่บ่งบอกว่ากำลังโมโหกับความผิดพลาด แท้จริงแล้วรูปลักษณ์ของเขานับว่าสง่าผ่าเผย มีความสามารถและดูเอาแต่ใจ ข้างกายเขาคือชายวัยกลางคนที่ส่อลักษณะอันเปี่ยมไปด้วยอุบายล้ำลึก ชายวัยกลางคนผู้นี้ก้าวไปด้านหน้า กล่าวกับชายที่กำลังโมโหว่า “ไท่จื่อ[1] ไม่ต้องกังวลไปพ่ะย่ะค่ะ แม้ว่าจะไม่ได้ลงมือฆ่า แต่ครั้งนี้คงทำให้เขาได้รับาเ็ไม่เบา ถือว่าได้ลงมือแทนพระองค์ไปบ้างแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ครั้นชายที่ถูกเรียกว่าไท่จื่อได้ฟังที่ชายวัยกลางผู้นั้นกล่าว สหน้าก็ดูสงบลงมาก แต่ยังคงกล่าวต่อไปเพราะปรารถนาจะระบายแรงกริ้วที่พลุ่งพล่านในอกว่า “ท่านลุง นี่คือทหารที่ฝึกเอาไว้ใช้ในยามจำเป็ ท่านดูพวกไม่เอาไหนพวกนี้ ตอนที่จะใช้งานเหตุใดจึงไม่มีประโยชน์เลยแม้แต่น้อย ข้าส่งนักฆ่าออกไปสามสิบกว่าคน กลับฆ่าคนเพียงคนเดียวไม่ได้ ท่านว่าข้าควรโมโหหรือไม่! ไม่รู้ว่าเลี้ยงดูพวกไม่ได้เื่พวกนี้จะมีประโยชน์อะไร”
ชายวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่าท่านลุงคือ ‘เฟิงหลาน’ พระเชษฐาของฮองเฮาในปัจจุบัน--อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายแห่งแคว้นเอ้าอวี่ แน่นอนว่าไท่จื่อก็คือ ‘เอ้าเทียนอวี่’ โอรสของฮองเฮา
ท่านอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายกล่าวต่อไปว่า “อันที่จริงนี่ถือเป็โอกาสที่หาได้ยากยิ่งนะพ่ะย่ะค่ะ แต่ไม่คิดว่าเ้าหนุ่มนั่นจะมีวรยุทธ์ที่ลึกล้ำเช่นนี้จะต้านทานพวกเราจนเสียคนไปครึ่งหนึ่ง กระหม่อมคงประเมินความสามารถของเ้าเด็กนี่ต่ำเกินไป ไม่คิดว่าคนของพวกมันจะหาที่นี่เจอได้เร็วถึงเพียงนี้ ถึงขั้นทำร้ายพวกเราจนต้องยอมถอยร่นออกมา มิเช่นนั้นเ้าหนุ่มที่าเ็นั่นหรือจะวิ่งหนีไปได้ ครั้งนี้ถือว่าเขาโชคดี แต่ครั้งต่อไปจะไม่โชคดีเช่นนี้แน่พ่ะย่ะค่ะ”
ไท่จื่อยิ้มออกมา คำพูดของอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายตรงกับสิ่งที่ตนคิดไว้พอดี ทันใดนั้น ไท่จื่อก็ทรงนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงกล่าวกับอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายว่า “ท่านลุง สายที่เราส่งเข้าไปอยู่ข้างพวกเขาจะจัดการเช่นไร”
ท่านอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายยิ้มอย่างโเี้ ตอบกลับไปว่า “จัดการฆ่าปิดปากเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ ยามที่ตกลงกับสายผู้นั้น เราสั่งแค่ให้มันไปล่อคนออกมา ไม่ได้บอกอะไรมากไปกว่านี้ ไม่ว่าเราจะคุกคามเขาเช่นไรเขาก็จะไม่ปริปากแน่นอน กระหม่อมเกรงว่าสุนัขจนตรอกอย่างมัน จะถอยหรือเรียกร้องแผนการครั้งต่อไป ในเมื่อแผนล้มเหลว และด้วยความสามารถของจูเก๋อเฉินจะต้องรู้แน่ว่ามีสายแฝงตัวอยู่ กระหม่อมเกรงว่าสายผู้นั้นจะถูกพวกมันตรวจเจอแล้วทำเื่ที่พวกเราจะเสียประโยชน์ ทั้งยังมีน้องสาวผู้นั้นอีก เพื่อป้องกันปัญหาในภายภาคหน้า กระหม่อมเกรงว่าพระองค์จะต้องกลับไปจัดการด้วยตัวพระองค์เองพ่ะย่ะค่ะ!”
ไท่จื่อยิ้มอย่างโเี้ “แน่นอนว่าต้องเป็เช่นนั้น แต่ท่านลุงมีแผนต่อไปเช่นไรหรือ”
แววตาของอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายเต็มไปด้วยแผนการ กล่าวออกมาว่า “ไท่จื่อ พระองค์ไม่จำเป็ต้องใจร้อนเกินไปหรอกพ่อย่ะค่ะ เราต้องไม่แหวกหญ้าให้งูตื่น กระหม่อมมีแผนการชั้นยอดเตรียมไว้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ไท่จื่อพยักหน้าอย่างพอใจ จากนั้นจึงลุกขึ้น เดินไปตามางเดินแล้วขึ้นรถม้ากลับวัง
ในขณะนั้นเอง ณ ฐานที่ตั้งหน่วยข่าวกรองที่คุณชายรองให้การควบคุมดูแลอยู่
จูเก๋อเฉินได้แต่ขมวดคิ้วแน่น มองไปยังจดหมายที่ชิวเฟิงหัวหน้าหน่วยข่าวกรองมอบให้ เนื้อหาบนจดหมายทำให้เขารู้ว่าตนมาช้าไปก้าวหนึ่ง ทำให้เขาใจร้อนจนอยากจะปะทะกับศัตรู
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/59dde8270fb69cad137491bc0e18e922
[1] ไท่จื่อ คือ องค์ชายรัชทายาท ผู้ที่จะได้เป็ฮ่องเต้องค์ต่อไป
313
