๒ เด็กป๋าแน่หรือ
สำเนียงเสียงที่แตะโสตประสาทเหมือนสายฟ้าฟาดลงมาทั้งที่ท้องฟ้าโปร่งสดใส ดึงสติของคนที่หลงมึนเมาในรสจุมพิตชวนวาบหวามกลับคืนมาแก้มใสนุ่มแดงปลั่งพอๆ กับประกายในดวงตากลมโตใสแจ๋วลุกเรืองรองเป็เพลิงไฟแล้วอย่างไม่คิดว่าหากทำอะไรลงไป เธอซึ่งตอนนี้ก็ตกเป็เบี้ยล่างอีกฝ่ายอยู่แล้วจะยิ่งเป็อันตรายมากยิ่งกว่าเดิม แต่เพราะมือไปไวกว่าความคิด
เผียะ!! เผียะ!!
“นี่เป็ผลตอบแทนที่คุณฉวยโอกาสกับฉัน”กัดฟันพูดเสียงลอดไรฟันด้วยเพลิงโทสะที่ไหลพลุ่งพล่านลมหายใจหอบแรงเร็วจนอกไหวกระเพื่อม สองมือทาบผลักร่างแกร่งให้ถอยห่างไปอย่างสุดความสามารถ
ปลายลิ้นสากระคายกระทุ้งข้างแก้มข้างที่ถูกตบไม่คิดว่าตัวเล็กอย่างนี้มือจะหนักมิใช่เล่น จนเขาถึงกับหน้าหันจากฤทธิ์ฝ่ามือนุ่มๆที่ฟาดลงมาเต็มรักจากโทสะของแม่ตัวจ้อย จนหันไปอีกด้านหันกลับมาช้าๆ พร้อมประกายในดวงตาสีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำวาวโรจน์ด้วยเพลิงอารมณ์ที่พุ่งขึ้นราวกับปรอทถูกลนไฟ
‘กล้ามากนะหนูน้อย!’รอยยิ้มผุดขึ้นบนมุมปากหนา แต่ไม่ใช่ดวงตา! ที่เป็ประกายราวกับมีเพลิงไฟสุมอยู่ไม่เคยมีใครกล้าตบหน้าเขาและเมื่อกล้าทำก็ต้องกล้ายอมรับการลงทัณฑ์ซึ่งเขาก็จัดเตรียมไว้ให้อย่างสาสมจะได้จดจำไว้ คราวต่อไปจะได้ไม่กล้าทำอีก
ประกายโทสะจากดวงตาเข้มทำให้มธุรสเกิดความกลัวขึ้นมาฉับพลันแต่โทสะซึ่งยังสุมเผาทรวงก็ทำให้เธอยังคงเชิดหน้าเหมือนกับไม่สนใจ ‘อยากมาทำบ้าๆกับเธอก่อนทำไมเล่า... ไม่ต่อยหน้าและกระทุ้งเข่าอัดไผ่น้อยให้สูญพันธุ์ดีเท่าไหร่แล้วยังจะมาโกรธเธออีก บ้าหรือเปล่า’
“ไม่ต้องมองฉันแบบนั้นคุณเป็คนฉวยโอกาสกับฉันก่อน เอาคืนแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ” แม้กรุ่นด้วยความโกรธแต่เสียงที่ออกไปดันหวานพลิ้วระคนพร่าแหบและสั่นพอๆ กับริมฝีปากจนต้องขบกัดเอาไว้สูดลมหายใจเข้าปอดเรียกเรี่ยวแรงและพละกำลังฮึดสู้จ้องกลับอีกฝ่ายตาขุ่นตาเขียวไม่กลัวรัศมีความโกรธที่แผ่กระจายมาโอบล้อมรอบกายา
เธอเป็คน มีความรู้สึกโกรธเป็ อีกทั้งเขาเป็คนทำร้ายเธอก่อนนี่นา เห็นเป็ผู้หญิงตัวเล็กกว่าแล้วจะมาฉวยโอกาสรังแกกันได้ง่ายๆ หรือไง พริกเม็ดเล็กนะมันทั้งเผ็ดและแสบนะจะบอกให้
“ปล่อยฉันได้แล้วไอ้หนูสกปรก”ทาบมือบนอกกว้างที่ไม่รู้ว่าเธอเผลอแกะกระดุมอีกฝ่ายไปั้แ่เมื่อไหร่ทำให้ฝ่ามือนุ่มัักับกายแข็งกระด้างด้วยกล้ามเนื้อเป็มัดๆไฟร้อนผ่าววิ่งฉิวมารวมตัวกันบนแก้มนุ่มอย่างเร็วพลัน
‘บ้าแล้ว เธอไม่ควรคิดบ้าๆแบบนี้กับไอ้ผู้ชายแรกเจอและฉวยโอกาสนะ’ มธุรสก่นว่าตัวเองสะบัดศีรษะสลัดไล่ความคิดแผลงๆ แต่ความรู้สึกอยากลูบไล้ไปบนกล้ามเนื้อแข็งกระด้างใช่ว่าจะหยุดได้ง่ายๆภายในใจตีกันยุ่งเหยิงเกินกว่าจะปัดออกได้เธอถึงกับเหนื่อยอ่อนใจ
“ถ้าอยากระบายความใคร่คลายกามตัณหา ก็ไปหาเอาตามหน้าหาดโน่น อย่ามายุ่งกับฉัน!” ผลักดันกายหนาแรงๆปลายหางตาขมวดนิ่วด้วยความเจ็บ เพราะนอกจากอีกฝ่ายจะไม่ปล่อยแล้วยังถูกกดกอดกระชับรัดแนบกายแกร่งไม่รู้ว่าแรงคนหรือแรงช้างถึงได้รัดเสียจนกระดูกกระเดี้ยวแทบหักเป็ท่อนๆ
อึดอัดส่วนหนึ่ง หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากทรวงก็อีกส่วนหนึ่งจนเธอได้แต่งุนงงระคนสงสัย มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงได้รู้สึกแปลกๆกับจอมฉวยโอกาสตรงหน้า
“เผอิญไม่อยากได้ผู้หญิงคนอื่นอยากเห็นเธออยู่บนเตียง” จับรั้งปลายคางมนให้แหงนขึ้นประกายในตาดุกร้าวและแข็งกระด้าง ยิ้มเหี้ยมเกรียมใส่ตาใสแจ๋วเหมือนตาตั๊กแตน
นิ้วยาวลูบไล้ผิวเนื้อนวลเนียนนุ่มไม่น่าเชื่อเลยหน้าตาใสบริสุทธิ์ของดรุณีสาวแรกรุ่น ทำให้เขาเกิดความปรารถนาจนเกินหักห้ามใจกลีบปากสีสดอิ่มน่าััขบเม้ม ดูดดื่มความหวานให้หนำใจหลายๆ ครั้ง
“เมื่อกี้ที่ตบหน้าฉันไป...”เอื้อนเอ่ยเสียงห้าวทุ้มมองหน้าคนกล้าที่ประกายในดวงตาบอกว่ากลัวเขาซะจนตัวสั่นแล้วแต่ก็ยังลอยหน้าลอยตาเชิดขึ้นอย่างไม่หวาดหวั่น ช่างน่าสนใจเสียจริงปากหนาคลี่ยิ้ม ‘เธอเป็คนเปิดโอกาสให้ฉันเองนะแม่หนูน้อย’
“ตั้งสองครั้งเสียด้วยสิรู้ไหมไม่เคยมีใครกล้าทำอย่างนี้กับฉันเลย เธอเป็คนแรกที่กล้าจะให้ฉันทำโทษเธอยังไงดีล่ะ”ยกมือลูบไล้ปลายคางเบาๆ
“คุณอยากลวนลามฉันก่อนทำไมล่ะที่เอาคืนยังน้อยไปด้วยซ้ำ ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ หน้าตาก็ดีอยู่หรอกนะ แต่นิสัยเลวระยำที่สุดเจอผู้หญิงเพียงครั้งแรกก็ฉวยโอกาสกับเขาเสียแล้ว ไม่เป็สุภาพบุรุษเอาเสียเลย”กลัวจนแข้งขาสั่นแต่มธุรสก็ยังไม่วายปากดีเถียงกลับไปแล้วยังจิกปลายเล็บแหลมคมบนผิวกายแล้วลากเต็มแรงเพื่อให้เขาปล่อยด้วย
“โอ๊ย!! เธอนี่...”กัดฟันพูดเสียงลอดไรฟัน ฉกใบหน้าแนบปากหนาบนเรียวปากอิ่มนุ่ม ขบกัดบดอย่างรุนแรงและดุดันไม่ปรานีให้อีกฝ่ายได้รู้จักคำว่าเจ็บ!อย่างที่เขาได้รับเช่นกัน
“อือ...อือ...”
ความใยังน้อยกว่าความเจ็บมธุรสรับรู้ถึงรสคาวปะแล่มๆ ของเืในอุ้งปาก เบี่ยงส่ายศีรษะหนีก็ทำไม่ได้เพราะมือใหญ่จับตรึงท้ายทอยให้รับจุมพิตลงทัณฑ์อย่างถนัดถนี่สองมือที่ระดมทุบตีอกกว้างถูกจับรัดติดลำตัวด้วยท่อนแขนแข็งแกร่งเหมือนกับคีมเหล็กกล้าจนกระดิกกระเดี้ยวไม่ได้ สองขาก็ถูกสอดแทรกระหว่างกลางจนทำอะไรไม่ได้เช่นกัน
“ปล่อย...ฉันนะ”
โกรธที่ถูกตบ! จึงอยากลงทัณฑ์เธอให้สาสมแต่ปากนุ่มหวานราวกับน้ำผึ้งที่เคลือบอยู่บนช็อกโกแลต ทำให้ความตั้งใจแปรเปลี่ยนเป็ดูดซับและซอกซอนความหวานนุ่มละมุนละไมอย่างอ่อนโยนลง
“อืม...หวานมากเลย” ปากหนาขบกัดล่อหลอกสลับปลายลิ้นสอดแทรกไปกระเซ้าหยอกเย้า วาดไล้ฝ่ามือไปบนผิวกายเนียนนุ่มราวไหมอย่างชำนิชำนาญพัดพาความวาบหวามซ่านไหว จนคนตัวเล็กที่พยายามฝืนต้านความปรารถนาถึงกับสั่นสะท้านหนาวสลับร้อนราวกับคนจับไข้
“อย่าขัดขืนสิสาวน้อย”เอ่ยพูดเสียงแหบห้าว กอดกระชับรัดร่างอรชรอย่างแนบชิดจนแทบไม่มีที่ว่างให้ลมพัดผ่านตวัดเรียวลิ้นสอดแทรกแยกสองกลีบปากอิ่ม ล่วงล้ำเข้าไปควานหาความหวานจากโพรงปากนุ่มอย่างหลงใหลเขาผ่านพบเจอมีสัมพันธ์กับผู้หญิงมาก็ตั้งมากมาย ั้แ่แตกเนื้อหนุ่มเห็นจะได้แต่ไม่เคยมีใครทำให้ร้อนรุ่มได้ถึงเพียงนี้
“ไม่...หยุดนะ” ถึงวาบหวิวมธุรสก็ยังพยายามต้านทานไฟร้อนที่ลามเลียในท้องน้อยปั่นป่วนเหมือนมีเกลียวน้ำไหลหมุนวน
“งั้นหรือสาวน้อยคิดต้านฉันจริงๆ หรือ” เธอหวานจนเขาหลงใหลใคร่อยากเป็เ้าของแม่เนื้อนุ่มจนเืเดือดพลั่ก ฝ่ามือร้อนราวกับถ่านไฟััทั่วร่างอรชรนุ่มนิ่ม หนักหน่วงสลับเนิบนาบบางเบาราวสายลมพัดโบกโบยพลิ้วไปตามปลายยอดหญ้า
แค่จุมพิตดูดดื่มราวกับจะสูบิญญาออกจากร่างก็ทำให้มธุรสถึงกับตัวสั่นเทาราวกับลูกนกพลัดตกลงไปในน้ำนี่ยังถูกซ้ำด้วยมืออุ่นร้อนเคลื่อนไหวไปตามสัดส่วนเรือนกายอย่างเป็เ้าข้าวเ้าของด้วยรู้ดีว่าควรแตะต้องตรงไหนทำให้เธอนั้นอ่อนแรงกายอ่อนระทวยเหมือนขี้ผึ้งถูกลนด้วยไฟเอนตัวอิงแอบร่างหนาใหญ่อย่างขอให้เขาเป็ที่พักพิงและเผลอสนองตอบไปอย่างอ่อนไร้เดียงสา
“อืม...” เสียงครางดังจากลำคอแกร่งเมื่อสาวน้อยวัยละอ่อนหวานนุ่มราวน้ำค้างบนปลายยอดหญ้าสนองตอบกายหนุ่มร้อนฉ่าราวกับยืนอยู่บนกองไฟ
ถึงรู้ดีว่าตรงจุดที่ยืนอยู่มีความเป็ส่วนตัวสูงด้วยไม่ใช่บริเวณซึ่งคนทั่วไปและพนักงานเข้ามายุ่มย่ามได้ ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากเขาหรือเพื่อนอีกคนแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังรู้สึกหวงแหนในตัวแม่สาวน้อยแสนหวานเพิ่งแรกเจอไม่อยากให้ใครได้เห็นเธอ! ทั้งๆรู้ดีว่าสาวน้อยคนนี้ไม่ใช่คนที่เขาสมควรจะเอาตัวไปยุ่งเกี่ยวด้วย เพราะเธอมีเ้าของแล้ว!
ยังความคับแค้นขัดใจและโกรธกรุ่นแก่คนตัวใหญ่มิใช่น้อยด้วยเสียดายที่เจอแม่เนื้อนุ่มช้าไป แต่ความ้าซึ่งอยู่ก้นบึ้งของหัวใจ สั่งให้เขาคิดหาหนทางเก็บแม่สาวน้อยเนื้อหวานเอาไว้เป็นกน้อยในกรงทองในอ้อมกอดที่มีเพียงเขาเท่านั้นได้แตะต้อง!
ไม่มีใครไม่เห็นแก่ตัวอีกทั้งจากจุดที่ยืนอยู่ ลับมุมต้นไม้ใหญ่คือประตูกระจกใสเปิดเข้าไปก็เป็ห้องทำงาน โลกส่วนตัวที่เขาจะได้เชยชมสาวน้อยอย่างเต็มที่แต่เพียงแค่ย่อตัวลงสอดแขนใต้ข้อพับดันร่างอรชรขึ้นในวงแขนเท่านั้นเอง...
“อะแฮ่ม…”
เสียงกระแอมคุ้นเคยดังมาจากมุมหนึ่งไม่ไกลถ้าดังเพียงแค่ครั้งเดียวหนุ่มฉวยโอกาสก็ไม่คิดใส่ใจอะไร แต่เมื่อดังซ้ำๆอยู่หลายรอบจนคนที่ไม่อยากสนใจเกิดมีอารมณ์หงุดหงิด
ดวงตาคมกริบเหลือบมองไปเห็นเพื่อนรักและเป็หุ้นส่วนเกือบจะกึ่งหนึ่งในโรงแรมยืนยิ้มทำตากรุ้มกริ่มแต่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ทว่าดวงตากลับเปล่งประกายล้อเลียนเขาอิงกระจกแก้วใสอยู่
‘ไอ้บ้านี่มายืนอยู่ั้แ่เมื่อไหร่วะ’คนอารมณ์ไม่ดีชักสายตาเขียวเข้มตวัดใส่เพื่อนรักที่ทอดมองสาวน้อยร่างอรชรในอ้อมกอดเขาด้วยความอยากรู้กึ่ง้าแกล้งให้เขางุ่นง่านเล่น
ความหวงแหนผุดขึ้นในหัวใจอย่างเร็วแขนกำยำรวบกอดร่างอรชรแนบชิด จนแทบจมหายไปในอ้อมอกกว้างส่งประกายสายตาขุ่นเขียวตักเตือนทว่าไอ้เพื่อนตัวดีกลับทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้และยิ้มอย่างรู้เท่าทันเสียอีก
“มองอะไรวะเดรก”ชักสีหน้าบึ้งตึงและไล่ด้วยสายตา แต่อีกฝ่ายกลับมองสบด้วยรอยยิ้มเสียอีก จนเขาอยากซัดหมัดใส่ตาเข้มฉายแววยิ้มได้นั่นจริงๆ
“มองอะไรสวยๆ งามๆแถวนี้แหละ” มิโอเดรกตอบกลับน้ำเสียงกลั้วหัวเราะดังอยู่ในลำคอเพิ่งเห็นเพื่อนโกรธเขาเื่ผู้หญิงก็คราวนี้เอง จนพานให้แปลกใจขึ้นมา
เกิดอะไรขึ้นกับคนที่ไม่เคยสนใจผู้หญิงนอกเหนือไปจากความบันเทิงเริงใจผ่อนคลายอารมณ์และความเครียดจากการทำงานหนัก ถึงได้หวงแหนแม่สาวตัวเล็กอย่างกับตุ๊กตาชนิดกอดไม่ยอมคลายแขนด้วยซ้ำ
อืม...นิ้วยาวใหญ่ยกขึ้นลูบไล้ปลายคางแกร่งคิ้วหนาเลิกขึ้นสูง นี่ถ้าเป็อีกคนมาเห็นเข้า พายุทอร์นาโดคงลง อันนั้นไม่แปลกเลยแต่ชักอยากรู้ขึ้นมาตงิดๆ เพื่อนเขาจะรับมือสาวหนึ่งคือเพลิงไฟและอีกหนึ่ง...ตวัดสายตาเข้มมองปราดเดียวก็ให้แน่ใจแม่ตุ๊กตาตัวเล็กที่เขามองออกเลยว่าฤทธิ์มากมิใช่น้อยยังไง
มธุรสซึ่งถูกความสยิวซ่านทรวงเล่นงานจนร่างกายแทบละลายกลายเป็น้ำได้สติคืนมาพร้อมความอายระคนโกรธ เธอถูกคนเพิ่งเจอหน้ากันเป็ครั้งแรกล่วงเกินเอาอย่างจาบจ้วงเสียด้วย รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น
ั์ตากลมใสเปล่งประกายสีเพลิงวาบขึ้นมาฟันขาวสะอาดขบกัดกลีบปากอวบอิ่มจนเจ็บแปลบ อัดสูดลมหายใจเข้าปอดเต็มรักเรียกความมั่นใจเติมความกล้าให้มากพอทำอะไรสักอย่าง พริกเม็ดเล็กอย่างเธอนี่แหละจะทำให้คนฉวยโอกาสได้รับบทเรียนจากการเอาเปรียบผู้อื่น และเธอไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด!
ปลายนิ้วขยับเคลื่อนคลายจากการกุมเสื้อผลักดันร่างหนาพาตัวเองให้ห่างจากอ้อมแขนรัดรึง จนหายใจติดขัดออกช้าๆเท้าบอบบางขยับเคลื่อนถอยไปด้านหลังทีละน้อย กะให้อยู่ในระยะอันเหมาะสมที่เธอจะสามารถเอาคืนไอ้คนฉวยโอกาสได้แล้ว...
“สำหรับไอ้คนสารเลวอย่างคุณ!”
เผียะ!!! เผียะ!!!
ฝ่ามือเล็กฟาดไปบนวงหน้าคมคร้ามเต็มๆแรงถึงสองครั้งสองครา เห็นรอยแดงบนแก้มสากทันใจ แต่มธุรสยังไม่พอใจเขากล้า...จูบเธอถึงสองครั้งสองคราด้วยกัน เอาคืนแค่ครั้งเดียวจะไปสาแก่ใจอะไรล่ะอย่างนี้มันต้อง...ซ้ำ!!!
“ไปตายซะไอ้สารเลว!” ะโเสียงแหลมขณะสองแขนเรียวโอบรัดรอบคอแกร่งโหนตัวเองขึ้นและ...
ปึก! เข่ามนตามติดอย่างไม่สนใจจะถูกส่วนใดของร่างกายพ่อคนจอมฉวยโอกาสเมื่อเอาคืนเสร็จเธอก็ผลักร่างหนาให้ถอยห่างไปและวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว
มิโอเดรกตอนแรกตกตะลึงคาดไม่ถึงว่าเพื่อนจะโดนทำร้ายก่อนปล่อยเสียงหัวเราะดังลั่น “ฮ่าฮ่า แกดูไม่จืดเลยว่ะไซม่อน”
ถ้าเป็เื่เล่า เขาไม่เชื่อเลยนะเพื่อนถูกตบจนหน้าหัน ก่อนถูกซ้ำด้วยเข่าจนจุกหน้าดำหน้าแดงอีก...แต่เห็นกับตานี่ไม่เชื่อก็ไม่ได้ ยอมรับใจแม่สาวตุ๊กตานั่นจริงๆ ไม่คิดว่าจะแสบสันและกล้าหาญถึงเพียงนี้ชายหนุ่มหัวเราะอย่างครื้นเครง คราวนี้เพื่อนเขาได้เจอคู่ปรับสมน้ำสมเนื้อแล้วสินะ
อืม...นิ้วยาวยกขึ้นลูบปลายคางชักอยากรู้เสียแล้วสิ เพื่อนรักเขาจะจัดการกับแม่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบยังไง
“ไม่ตามไปจับเอาตัวมาลงโทษชนิดที่ขังไว้ในห้องไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันล่ะไซม่อน” เอ่ยกลั้วหัวเราะในลำคอ ขณะยกสองแขนขึ้นสอดไขว้ระหว่างอกมองเพื่อนสีหน้าและสายตายิ้มๆ ไม่เคยนึกเลยให้ตายสิไอ้เพื่อนเ้าเสน่ห์ที่ผู้หญิงทั้งเมืองให้ความสนใจ จนยอมทำทุกอย่างเพื่อให้อีกฝ่ายหันมองถูกผู้หญิงตบหน้า! เสียงงี้ดังเข้ามาในหูเขาชัดเจนเลย
“หรือจะให้ฉันโทรหา...บางคนมาปลอบใจรักษาพิษรอยฝ่ามือบนหน้าให้ไหม” ผู้หญิงนี่น่ากลัวชะมัดเลยแต่เพื่อนเขาก็ร้ายยิ่งกว่าเสืออยู่นะ ประกายในดวงตาเพื่อนแวบโชนแสงก่อนจางหายไปเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น จนเขาชักกลัวแทนแม่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบเสียแล้วสิ
“หุบปากและหยุดหัวเราะเลยนะไอ้บ้าเดรกเสือกมาทำไมตอนนี้วะ” ต่อว่าคนที่ยังทำหน้าเป็ หัวเราะหึหึในลำคอเสียงเขียว
“เพราะแกทีเดียวไอ้เพื่อนหอกหักหมูจะหามดันเอาคานเข้ามาสอดเสียได้ มันน่ากระทืบให้จมดินเสียนัก” ต่อว่าเพื่อนแต่สายตาวาววับกลับมองคนตัวเล็กซึ่งวิ่งตัวปลิว
ไม่มีใครกล้าตบหน้าเขาแต่แม่สาวน้อยแสนหวานกลับกล้า และยังตบถึงสองครั้งสองคราในเวลาไล่เลี่ยกันเสียอีกเธอคงไม่รู้เขาไม่ใช่หมูเขี้ยวตันที่จะยอมให้ใครมาทำร้ายได้ง่ายๆ
‘รสชาติหวานล้ำหอมอบอวลด้วยกลิ่นดอกไม้นานาพันธุ์ติดตราฝังตรึงใจ แล้วยังพยศจัด ชวนตามติดปราบให้เชื่องเหมือนแมวน้อยช่างคลอเคลีย’
“นั่นไง ยังวิ่งหลังยังไวๆอยู่เลย ยังตามไปจับเอาตัวมาลงโทษได้นะไซม่อน” มิโอเดรกยังเอ่ยกระเซ้าหยอกเมื่อเห็นเพื่อนรักยังมองตามตาละห้อย ปลายนิ้วยาวใหญ่ยกขึ้นลากไล้ปลายคาง โกรธจริงแต่ไม่ยักจัดอย่างเคย สงสัยจะติดใจแม่สาวตัวแสบนั่นเข้าให้แล้วจริงๆ
“ไม่ต้องมายุ่งเลยเื่กำลังดีอยู่แล้วเชียว แต่แกดันสอดเสือกเข้ามาไม่รู้ เวล่ำเวลา มันน่านัก...”สอดมือเข้าในกระเป๋ากางเกง เดินตามมิโอเดรกไปในห้องทำงานด้วยท่วงท่าสบายๆแต่ยังองอาจกล้าหาญและสง่างามดั่งราชสีห์
“ว่าแต่แกเถอะไหนบอกจะพักไงแล้วทำไมถึงได้แวะเวียนมาป่วนฉันได้” จะไม่ให้สงสัยได้ยังไงกันล่ะในเมื่อมิโอเดรกเดินทางไปประชุมสัมมนาเื่การพัฒนาศักยภาพของพนักงานในโรงแรมเพิ่งเดินทางกลับมาเมื่อสายๆ นี่เองอีกทั้งชายหนุ่มก็โทรมาบอกเขาแล้วจะเข้ามาทำงานเย็นๆ ด้วยจะไปทำธุระส่วนตัวก่อนแต่นี่เพิ่งเที่ยงเอง อีกฝ่ายก็มายื่นหน้าระรื่นขัดจังหวะเขาเสียได้แม่ง...มันน่าซัดด้วยหมัดตุ้บใหญ่ๆ เชียว
“บอกไว้ก่อนนะโว้ยถ้าเื่ที่ทำให้แกมาหาฉันมันไม่สำคัญละก็ ฉันเตะแกแน่” โทษฐานเข้ามาขัดจังหวะเขาจูบแม่ตัวเล็กด้วยการยกเท้าขึ้นให้รู้ว่าพูดจริง
“ไม่เกี่ยวกันโว้ยผู้หญิงเขาไม่ชอบหน้าแกและไม่ชอบจูบของแกนี่หว่า เลยฝากรอยฝ่ามือไว้ให้ดูต่างหน้าว่าแต่เจ็บมากไหมเพื่อน” มิโอเดรกโต้กลับกลั้วหัวเราะลงคอ อย่างไม่กลัวเพื่อนโกรธชายหนุ่มหย่อนร่างลงบนโซฟาตัวนุ่ม ยกขาไขว้กันทอดยาวไปบนโต๊ะ
“แล้วไอ้ที่ตะบึงตะบอนโกรธฉันเหมือนผู้หญิงตอนมีประจำเดือนนี่ไม่ใช่เพราะผู้หญิงนั่นเื่เดียวใช่ไหม ใครกล้ากระตุกหนวด...แมวอย่างแกอีกวะ” คิ้วคมเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ความจริงเขาก็พอเดาออกไอ้คนที่ทำให้อีกฝ่ายอารมณ์ไม่ดีอยู่เป็ใคร! ชักสงสารเพื่อนรักขึ้นมาตงิดๆเสียแล้วสิ ่นี้ดวงนารีมาแร้งแรง ถึงได้ทำให้ทั้งเจ็บตัวและปวดหัวตลอดเวลา
“ไม่ต้องมาโยนเื่เลยเพราะแกนั่นแหละ” สบถเสียงขุ่น
“อ้าว...มันเื่อะไรกันฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะโว้ย แกนี่ชอบโยนความผิดให้เสียจริง” ถามกลับยิ้มๆเลิกไหล่เล็กน้อย ตีหน้าเสแสร้งแกล้งทำเป็ไม่รู้เื่แต่ั์ตาวาวระยับด้วยกำลังสนุกสนาน
“เออ...ไอ้ตัวแสบไม่ยอมรับก็แล้วไป แต่อย่าถึงทีฉันนะโว้ย จะเอาให้แกหัวปั่นกลับขึ้นเตียงตัวเองไม่ถูกเชียว” เชื่อเถอะเขามีโอกาสเล่นงานไอ้เพื่อนจอมแสบกลับแน่นอน คิดว่าไม่นานนี้ด้วย
“อ้าว...ถ้าแกไม่บอกแล้วฉันจะรู้ได้ไงไปทำอะไรไว้”
“ฉันเข้าใจผิดไปหรือเปล่าวะปกติเห็นเื่ของแม่สาวนั่น ไม่ว่าเื่เล็กเื่น้อย ชอบหรือไม่ชอบสิ่งใดไม่เคยรอดพ้นสายตาพญาเหยี่ยวตก...น้ำ อย่างแกเลยนี่หว่า”
ไม่รู้เมื่อไหร่ที่มิโอเดรกจะจัดการยายตัวยุ่งไม่ให้มากวนเขาเสียทีรำคาญจะตายชักอยู่แล้ว อีกทั้งไม่แน่ใจว่าจะคุมอารมณ์ไม่ให้ทำร้ายอีกฝ่ายได้อีกนานแค่ไหนอย่างหนึ่งต้องยอมรับไม่ใช่ความผิดของนิโกลิน่า ที่ถูกยุยงจากคนใกล้ชิดของเขาเองพ่วงกับเื่อื่นอีกที่ทำให้ใจเขาร้อนรุ่มราวกับถูกไฟลน มันหนักหนาสาหัส ปวดหัวจนอยากหาที่ปลีกวิเวกสักระยะ
“อ้าว!เื่อะไรของฉันวะ นั่นมันว่าที่ภรรยานายนะโว้ย เสือกโยนภาระมาให้ฉันซะได้” มิโอเดรกสะบัดศีรษะแรงๆถอนใจอย่างเหนื่อยอ่อนใจหน่อยๆ ทั้งที่ความจริงแล้วเขาชอบมิใช่น้อยที่ได้ต่อปากต่อคำกับนิโกลิน่าชอบเห็นหน้าใสๆ แดงระเรื่อ ั์ตาลุกวามวาวด้วยความเกรี้ยวกราดยามแพ้คารมเขา รอยยิ้มผุดบนมุมปากหนายามความคิดกระหวัดไปถึงหญิงสาวที่ถูกเอ่ยนาม
“ความจริงลีน่าก็ทั้งสวยและน่ารักดีอยู่นะรู้จักเอาอกเอาใจแกอีก เธอไม่ดีตรงไหนวะ”
“ไม่ชอบเด็กวัยขบเผาะโว้ยควบคุมอารมณ์ตัวเองไว้ไม่ได้ เวลาไม่พอใจก็อาละวาดอย่างกับเด็กไม่มีความคิด”
“จริง!แล้วเมื่อกี้ ไม่ใช่เด็กหรือไงวะ นั่นก็เด็กชัดๆ นะโว้ยทั้งอายุและนิสัยคงไม่ต่างจากลีน่าสักเท่าไหร่เลย ฉันว่าแกไม่แค่ปวดหัว แต่จะยุ่งเหยิงยิ่งกว่าเชือกที่ขมวดพัวพันกันเสียมากกว่าอีกอย่างถ้าลีน่ารู้เข้า เธอคง...”
สะบัดศีรษะแรงๆอย่างเหนื่อยหน่ายใจ ขนาดเขาตอนแรกก็มั่นใจ อีกฝ่ายไม่น่าจะกลับจากการไปเดินแบบการกุศลในวันนี้แต่กลับกลายเป็ว่าเขาคาดผิดถนัด ยายตัวยุ่งจอมตื๊อกลับมาเร็วแถมยังมาป่วนไซม่อนทิ้งปัญหาไว้ให้เขาต้องแก้ไขเสียด้วยสิ
ปลายนิ้วไล้ลูบปลายคางงานเดินแบบมีเมื่อคืน ที่เขาไปเพราะ้าบริจาคเงินให้การกุศล ที่ทำให้เจอและปะทะคารมกับนิโกลิน่า
“นึกว่าใคร ที่แท้ก็...”
9K
