ทะลุมิติพร้อมแอปเถาเปา โอ้ตาเฒ่า องค์หญิงอย่างเราขอเป็นเศรษฐี

        “ท่านเองหรือ!” อวิ๋นเจียวไม่ได้พบกับอวิ๋นเหนียง แต่กลับได้พบกับฉู่อี้ ทำให้นางประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง

        บาดแผลของฉู่อี้เกือบจะหายดีแล้ว แต่สีหน้ายังคงซีดเซียวอยู่บ้าง เขายิ้มบางๆ ดวงตาคู่นั้นดำสนิทราวกับบ่อน้ำโบราณที่ลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง ดูไม่เข้ากับวัยของเขาเลยแม้แต่น้อย

        “ร้านนี้เป็นของข้า” เขาพูดสั้นกระชับ ตรงประเด็น ทั่วทั้งร่างของฉู่อี้แผ่รัศมีสูงศักดิ์ออกมาโดยธรรมชาติ แน่นอนว่าอวิ๋นเจียวย่อมไม่ซื่อบื้อจนคิดว่าเขาเป็นเพียงบุตรชายของตระกูลพ่อค้าธรรมดาๆ

        “วันนั้นที่จากมาโดยมิได้ร่ำลา... เพราะว่าข้าไม่อยากรบกวนพวกเจ้า เดิมทีตั้งใจว่าจะรอให้หายดีก่อน แล้วค่อยแวะไปขอบคุณอย่างเป็นทางการ ไม่คิดว่าจะได้พบกับเจ้าอีก” ฉู่อี้นั่งลงแล้วลงมือเปลี่ยนถ้วยชาอุ่นๆ ให้อวิ๋นเจียวด้วยตัวเอง

        จางหลิง องครักษ์ที่ติดตามเขามาเบิกตากว้าง ซื่อจื่อของพวกเขาลงมือปรนนิบัติเด็กสาวบ้านนอกให้ดื่มชาด้วยตัวเอง!

        จางหลิงอดไม่ได้ที่จะมองอวิ๋นเจียวอย่างพิจารณา จดจำใบหน้าของเด็กสาวคนนี้ไว้ในใจ คนที่ซื่อจื่อของพวกเขาให้ความสำคัญ เขาต้องจดจำไว้ให้ดี

        อวิ๋นเจียวจิบชาหนึ่งอึก แล้วเอ่ยว่า “อืม ท่านรู้ตัวก็ดีแล้วว่าการจากไปโดยไม่ร่ำลาเป็นเรื่องไร้มารยาท”

        ฉู่อี้ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมา ส่วนจางหลิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ยิ่งเบิกตากว้าง เด็กสาวคนนี้ช่างไม่เกรงใจกันเอาเสียเลย! กล้าตำหนิซื่อจื่อของพวกเขาว่าไร้มารยาทเชียวหรือ!

        ที่สำคัญคือซื่อจื่อของพวกเขาไม่เพียงไม่โกรธเคือง แต่ดูเหมือน... ว่าจะ... เพลิดเพลินใจเสียอีก? หรือว่าซื่อจื่อมีนิสัยชอบถูกทารุณ? จางหลิงเผลอปล่อยใจคิดฟุ้งซ่านไปไกลโดยไม่รู้ตัว

        ฉู่อี้เอ่ยว่า “เช่นนั้นวันนี้ข้าเลี้ยงเอง เชิญเจ้าไปทานอาหารที่ร้านอู่เว่ยไจเป็นการไถ่โทษดีหรือไม่?”

        อวิ๋นเจียวส่ายหน้า “ไม่ล่ะ ไว้คราวหน้าเถิด ตอนเย็นท่านแม่ข้ารอพวกข้าอยู่”

        ฉู่อี้ได้ยินอวิ๋นเจียวพูดว่า ‘พวกข้า’ จึงเอ่ยถาม “ท่านอามาเป็นเพื่อนเจ้ากระมัง ไม่ทราบว่าท่านอาอยู่ที่ใด? ในเมื่อมาถึงแล้ว ข้าก็ควรไปกล่าวขอบคุณเขาด้วยตัวเอง”

        อวิ๋นเจียวจิบชา ก่อนจะเอ่ยด้วยท่าทีไม่ใส่ใจนักว่า “ท่านพ่อข้าอยู่ที่ศาลาว่าการอำเภอ อีกเดี๋ยวข้าจะไปหาเขาแล้ว หากท่านอยากจะขอบคุณเขาก็ไว้คราวหน้าเถิด วันนี้เขาไม่ว่าง”

        ศาลาว่าการหรือ? แววตาของฉู่อี้พลันลุ่มลึกขึ้น เด็กหนุ่มส่งสายตาให้จางหลิง จางหลิงเข้าใจความหมาย จึงรีบโค้งตัวแล้วเดินออกไป

        “เครื่องประทินผิวที่พวกเจ้าเอามาให้คราวก่อนนั้นเป็นของดี น่าเสียดายที่จำนวนน้อยไปหน่อย”

        เขาส่งของสิ่งนั้นไปเมืองหลวงแล้ว และส่งต่อเข้าไปในวังหลวง พระสนมองค์นั้นได้ไปก็พึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง และด้วยเหตุนี้ฮ่องเต้จึงยิ่งหลงใหลนาง... ส่วนท่านผู้นั้นที่เมืองหลวงก็ตอบรับน้ำใจของเขาเช่นกัน เรื่องของเขานั้น อีกฝ่ายได้เริ่มลงมือจัดการให้แล้ว

        อวิ๋นเจียวเอ่ยว่า “สิ่งนั้นเป็นของหายาก ต้องทำเครื่องประทินผิวหลายครั้งกว่าจะทำได้หนึ่งถึงสองขวด แต่ครั้งนี้ที่ข้ามาก็เพื่อจะขายของ ไม่ทราบว่าท่านจะเป็นคนกำหนดราคา หรือว่าให้หลงจู๊คนเดิมเป็นคนกำหนดราคาดี?” กล่าวจบชุนเหมยก็ยื่นห่อผ้าให้อวิ๋นเจียว แล้วเปิดห่อผ้านั้นออกต่อหน้าฉู่อี้

        อวิ๋นเจียวหยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมาจากห่อผ้า หลังจากนั้นเมื่อเปิดกล่องออก สบู่ทำมือสีชมพูกึ่งโปร่งแสงก้อนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าฉู่อี้

        ฉู่อี้ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “นี่คืออะไรหรือ?”

        “ท่านยังมิได้บอกข้าเลยว่าใครจะเป็นคนกำหนดราคา!” อวิ๋นเจียวไม่อยากอธิบายซ้ำอีกรอบ เพราะรู้ว่าคุณชายสูงศักดิ์เช่นฉู่อี้ ต่อให้เขาจะเป็นเจ้าของร้านนี้ แต่เขาก็คงไม่ได้เป็นคนดูแลเอง

        ฉู่อี้ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะลั่น เขารู้สึกว่าเด็กสาวที่ทำท่าทางจริงจังในตอนนี้น่าสนใจยิ่งนัก “ฮ่าๆๆ... ใครก็ได้ไปตามอวิ๋นเหนียงมา!”

        อวิ๋นเหนียงยืนรออยู่ที่หน้าประตูอยู่แล้ว พอได้ยินฉู่อี้เรียกนางก็รีบเดินเข้ามา นางค้อมตัวคำนับฉู่อี้อย่างอ่อนช้อย “คารวะนายน้อยเจ้าค่ะ” 

        จากนั้นก็หันไปทักทายอวิ๋นเจียวอย่างกระตือรือร้น “คุณหนูอวิ๋น เราได้พบกันอีกแล้ว คราวก่อนข้าบอกว่าหากว่างแล้วจะไปเยี่ยมพวกเจ้าที่หมู่บ้านไหวซู่ ไม่คิดว่าเจ้าจะมาที่นี่ก่อน”

        คำพูดของอวิ๋นเหนียงมาจากใจจริง ยาเม็ดวิเศษเม็ดนั้นทำให้นางรู้สึกคันยุบยิบในใจ หลังจากที่ได้ยินนายน้อยพูด นางก็รู้สึกว่าคุณหนูอวิ๋นผู้นี้ช่างมีโชคโดยแท้ จึงอยากจะผูกมิตรด้วย

        อวิ๋นเจียวยิ้มตอบ “หลงจู๊ซุน วันนี้ข้ามาขายของ คนที่บ้านทำสบู่ผลึกแก้วขึ้นมา วันนี้พอดีว่าท่านพ่อข้ามีธุระที่ในอำเภอ ข้าก็เลยติดสอยห้อยตามเขามาด้วย พร้อมกับนำของสิ่งนี้มาให้พวกท่านดู”

        “สบู่ผลึกแก้วหรือ?” อวิ๋นเหนียงเห็นสิ่งของที่วางอยู่บนโต๊ะตั้งแต่ตอนที่เดินเข้ามาแล้ว นางหยิบสบู่ทำมือขึ้นมาดมที่ปลายจมูกอย่างพิจารณา สบู่สีชมพูกึ่งโปร่งแสงนั้นแผ่กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ ช่างน่าหลงใหลยิ่งนัก

        อวิ๋นเจียวอธิบายว่า “มันคือสบู่หอมนั่นแหละเจ้าค่ะ เพียงแต่นำมาล้างมือล้างหน้าได้ดีกว่าสบู่หอม”

        อวิ๋นเหนียงได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เป็นประกาย นี่ทำให้โลกทัศน์ของนางกว้างขึ้นโดยแท้ สบู่หอมสามารถทำให้เป็นเช่นนี้ได้ด้วยหรือ? ช่างเป็นของดีเสียจริง!

        “ข้าลองใช้ได้หรือไม่?” อวิ๋นเหนียงถามอวิ๋นเจียวด้วยดวงตาเป็นประกาย

        อวิ๋นเจียวพยักหน้า “ได้สิเจ้าคะ”

        เมื่ออวิ๋นเจียวพยักหน้าให้ อวิ๋นเหนียงก็รีบสั่งให้คนไปตักน้ำมาให้ พอน้ำมาถึง นางก็ลองใช้ทันที หลังจากที่ใช้แล้วพบว่าไม่เหนียวเหนอะหนะเหมือนสบู่หอมทั่วไป มีฟองละเอียดอ่อน กลิ่นหอมละมุน และติดอยู่บนมือยาวนานไม่จางหาย

        “คุณหนูอวิ๋น คุณหนูคิดว่า... สูตรสบู่ทำมือนี้ของคุณหนูพอจะขายให้กับร้านฝูหรงเซวียนของพวกเราได้หรือไม่? คุณหนูวางใจเถิด เรื่องราคาคุณหนูสามารถตั้งได้ตามต้องการ”

        อวิ๋นเจียวเอ่ยว่า “เรื่องนี้ท่านหลงจู๊ค่อยไปคุยกับพี่ชายข้าเถิด วันนี้ข้ามาที่นี่เพียงเพื่อขายสบู่ผลึกแก้วเหล่านี้เจ้าค่ะ” อวิ๋นเจียวไม่ตอบตกลง เพราะนางอายุเพียงหกขวบ ไม่อาจแสดงความเฉลียวฉลาดเกินวัย

        แววตาผิดหวังผุดขึ้นในดวงตาของอวิ๋นเหนียงแวบหนึ่ง แต่ด้วยความที่เป็นคนค้าขายมากประสบการณ์ นางจึงรีบยิ้มแล้วเอ่ยถามทันที “เช่นนั้น... คุณหนูตั้งใจจะขายสบู่ผลึกแก้วพวกนี้อย่างไร?”

        อวิ๋นเจียว “พี่ใหญ่ของข้าบอกว่าให้พวกท่านเป็นคนกำหนดราคา หากราคาเหมาะสมพวกเราก็ขาย หากไม่เหมาะสมก็ไม่ขาย อย่างไรเสียที่บ้านข้าก็ไม่ได้ขัดสนเงินจากการขายสบู่พวกนี้นัก”

        อวิ๋นเหนียงได้ยินดังนั้นก็อดคิดในใจไม่ได้ว่า พี่น้องตระกูลอวิ๋นเฉียบแหลมเกินไปแล้วกระมัง นี่ไม่ใช่ว่าจงใจให้นางเสนอราคาสูงสุดอยู่หรือ

        อวิ๋นเหนียงนึกถึงข้อดีของสิ่งนี้ ในใจครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน ขณะเดียวกันก็แอบมองฉู่อี้ เห็นว่าฉู่อี้ไม่มีท่าทีจะเข้ามาแทรกแซง นางจึงเอ่ยขึ้น “เช่นนั้น... ร้านฝูหรงเซวียนของพวกข้าขอซื้อสบู่ผลึกแก้วนี้ในราคาห้าสิบตำลึงต่อก้อนแล้วกัน เพราะสิ่งนี้แตกต่างจากเครื่องประทินผิว แม้จะใช้ดีกว่าสบู่หอม แต่ก็มิใช่สิ่งที่หาสิ่งอื่นมาทดแทนไม่ได้”

        การล้างมือน่ะ ใช้สบู่ผลึกแก้วก็ได้ ใช้สบู่หอมก็ได้ หลังจากล้างมือเสร็จก็เพียงแค่ทาเครื่องประทินผิวบำรุงมือชั้นดี ก็สามารถกลบความแตกต่างระหว่างสบู่ทั้งสองชนิดได้แล้ว

        ความจริงแล้วในใจอวิ๋นเจียวตั้งราคาไว้ที่สามสิบตำลึงเงินต่อก้อน ตอนนี้อวิ๋นเหนียงเสนอราคาห้าสิบตำลึงเงินต่อก้อน นางรู้สึกว่าอีกฝ่ายให้ราคาสูงมากแล้ว “เจ้าค่ะ เช่นนั้นก็ห้าสิบตำลึงต่อหนึ่งก้อน”

        เดิมทีอวิ๋นเหนียงคิดว่าอวิ๋นเจียวคงไม่พอใจกับราคานี้ ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะตอบตกลง นางจึงรีบตรวจดูสบู่ผลึกแก้วทั้งหมด จากนั้นก็นับจำนวนต่อหน้าอวิ๋นเจียวอย่างละเอียดถี่ถ้วน แล้วให้ลูกจ้างเก็บไปอย่างระมัดระวัง

        “... ทั้งหมดรวมเป็นยี่สิบก้อน ห้าสิบตำลึงต่อหนึ่งก้อน เราต้องให้เงินคุณหนูรวมเป็นเงินทั้งหมดหนึ่งพันตำลึง”

        อวิ๋นเจียวรีบพูด “ข้าต้องการสามสิบตำลึงทอง ที่เหลือช่วยแลกเป็นตั๋วเงินให้ข้าด้วยเจ้าค่ะ”

        ทองคำสามารถนำไปแลกเป็นเงินสดในเถาเป่าได้เช่นกัน สามร้อยตำลึงเงินหนักและเยอะเกินไป สามสิบตำลึงทองพกพาสะดวกกว่า ไม่เปลืองพื้นที่ ทั้งยังไม่เป็นจุดสนใจ

        หลังจากจ่ายเงินให้อวิ๋นเจียวเรียบร้อยแล้ว อวิ๋นเหนียงก็รีบถามขึ้นว่า “คุณหนูอวิ๋น เช่นนั้น... เรื่องขายสูตร ในบ้านคุณหนูผู้ใดเป็นคนตัดสินใจหรือ?”