เลเวลอัพ 2 เพิ่มแต้มค่าความสามารถ 2 หน่วย
"อะไรว่ะเนี้ย" เลเวล แต้มความสามารถ คืออะไร ผมมึนหัวไปหมด ไม่มีใครบอกผมได้เลย
คุณได้รับ ทักษะ ดูดซับสิ่งของ
คุณได้รับ มิติบล็อก100×100
คุณได้รับ ชิ้นส่วนเน่าเปื่อย×100
"คุณได้รับอะไร ไม่เห็นมีเลย" ผมคลำหาของทั่วตัวไม่เห็นจะเจออะไรสักอย่างอยู่บนตัว ผมโดนปั่นประสาทสินะ โดยพระเ้าเฮงซวยและเทพธิดาเฮงซวย
ผมปล่อยความคิดต่างๆที่ตีกันไปมาและหันมาคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวผม
ความแข็งแกร่งหายไปหมดร่างกายเริ่มต้นด้วยระดับแรก นี่คือการสลับตัวอย่างที่พระเ้าบอกหรอ
ผมต้องฝึกใหม่หมดเลยสินะแต่ก็ยังดีที่อาวุธของผมติดตัวมาด้วย
แวเรียส อาวุธคู่กายที่อยู่ในรูปแบบเกาะครอบคลุมหัวใจ แวเรียสคืออาวุธโบราณที่ผมไปเจอมาโดยบังเอิญและเกือบเอาชีวิตไม่รอด มันผสานเข้ากับหัวใจของผมเป็เกราะรอบนอกป้องกันการโจมตีทุกรูปแบบ ความสามารถคือเปลี่ยนมานาให้กลายสภาพเป็รูปลักษณ์ต่างๆ ความแข็งแกร่งขึ้นอยู่กับผู้ใช้งาน
"อืมโชคดีจังที่มีสิ่งนี้ติดตัวมาด้วย" ผมยิ้มแก้มปริออกมาอย่างสุขใจ แค่มีแวเรียส ผมก็เบาใจไปมากเลย
ผมต้องรีบฝึกแล้วเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้ทำให้ผมเหนื่อยหอบมาก ถึงจะชนะได้แบบสบายๆแต่ถ้าพวกมันมาเพื่มอีกผมคงไม่สามารถมีชีวิตรอดได้แน่
ระดับความแข็งแกร่ง
ชั้นเริ่มต้น สร้างรากฐาน
ขั้นที่1 นักสู้ฝึกหัด
ขั้นที่2 นักสู้
ขั้นที่3 ปรมาจารย์นักสู้
ขั้นที่4 าานักสู้
ขั้นที่5 จักพรรดินักสู้
ขั้นที่6 บรรพบุรุษนักสู้
ขั้นทีี7 นักบุญ
ขั้นที่8 มหานักบุญ
ขั้นที่9 กึ่งพระเจ้่า
ทุกขั้นจะมีระดับอยู่5ระดับ ต้น/กลาง/สูง/สูงสุด/ครึ่งก้าวสู่ขั้นต่อไป
เริ่มฝึกใหม่เลยไม่น่ายากแต่การจะก้าวไปจุดเดิมต้องอาศัยเวลาเกือบ200ปี
"เฮ้อออ......"ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน
การฝึกมีสองรูปแบบ
1.คือการดูดซับมานาที่อยู่รอบๆตัวเอามา กลั่นแล้วบีบอัดเข้าไปที่หัวใจ ยิ่งร่างกายที่มีการไหลเวียนของกระแสมาที่คล่องจะทำได้ดีและรวดเร็ว
2.กระตุ้นจุดสร้างมานาที่อยู่ข้างๆหัวใจให้กลั่นออกมา
การใช้งานก็ไม่ต่างกัน คือการบีบอัดมานาออกมาตามเส้นกระแสมานาวิ่งไปทั่วร่างกาย เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่ง
ผมไม่รอช้านั่งขัดสมาธิเพื่อฟื้นฟูมานาโดยการแบ่งการรับรู้ภายนอกออก 30% เพื่อป้องกันการลอบโจมตี
มานาในที่ที่ผมอยู่ตอนนี้อยูในสภาวะขาดแคลนและปนเปื้อนอย่างมากผมต้องใช้สมาธิกลั่นเยอะกว่าเมื่อก่อน กว่าจะฟื้นฟูความเหนื่อยล้าให้เหมือนเดิมได้ก็ใช้เวลานานมากพอหายเหนื่อยผมก็เริ่มฝึก
2 ชั่วโมงผ่านไป ผมลืมตาตื่นขึ้นความรู้สึกแรกที่นำมาคือความหิว ผมหิวมาก เพราะใช้สมาธิและร่างกายไปเยอะ พลังงานในร่างกายลดน้อยลง ผม้าอาหาร
"จะไปหาที่ไหนล่ะเนี้ย"ถ้าเป็ป่า แม่น้ำ หรือูเายังพอมีทางหาอาหารได้แต่นี่อยู่ในสถานที่คาดว่าน่าจะเป็เมืองมนุษย์ รอบๆตัวมีแต่หินเรียบแข็ง ดูยังไงก็ไม่น่ามีสัตว์ป่าอาศัยอยู่ถึงจะมีต้นไม้อยู่บ้างก็เถอะ
ขั้นแรกเริ่มสำรวจหาอาหารหรืุ์ก่อนแล้วกัน ผมเดินไปทางที่ศพเน่าวิ่งกรูกันออกมาเดินไปตามทางเดิม พลางหันซ้ายเจอประตูเรียงราย
ผมคาดว่าน่าจะเป็ห้องแบบที่ผมตื่นขึ้นมาทุกห้อง เพื่อสำรวจผมไม่รอช้าถีบประตูห้องแรกดัง"ปัง"พร้อมกับเตรียมอาวุธมีดสั้น ผมมองเข้าไปแต่ไม่รู้ว่าสิ่งของข้างในอันไหนเป็อันไหน ผมได้แต่เศร้าใจ
"ถ้าเจุ์ก็ดีสิ" เมื่อไม่เห็นอะไรที่คาดว่าจะกินได้ผมเลยต้องรีบเร่งหาแล้ว ไม่รอช้าเดินไปห้องถัดไปแล้วก็
"ปัง "ไม่เจอ" ปัง "ไม่เจอ" ปัง"ไม่เจอ" หาถึงห้องสุดท้ายก็ไม่เจอใครแต่ผมหันไปอีกนิดเจอทางลงบันได ไม่รอช้าผมรีบวิ่งลงทันที
"มีกี่ชั้นกันนะ"ผมพึมพำออกมากและเร่งฝีเท้าให้เร็วที่สุด
2K
