ตกเย็น...
ไอ้วุฒิไปรับคุณหนูโรสรินทร์ตามคำสั่ง เมื่อสี่ล้อของรถตู้จอดเทียบหน้าคณะนั้น ใบหน้าบึ้งตึงของนักศึกษาสาวก็จ้องมองคนขับรถด้วยความไม่พอใจ เนื่องจากคืนนี้คุณหนูได้นัดกับเหล่าเพื่อนสาวไฮโซเอาไว้ว่าจะไปดื่มด่ำกับเสียงเพลงในร้านดัง แต่กลับถูกชายชั้นต่ำทำลายกิจกรรมอันแสนสนุกไปต่อหน้าต่อตา!
“ฉันสั่งแกแล้วใช่มั้ย ว่าให้บอกคุณพ่อว่าฉันติดธุระ”
“ผมบอกแล้วครับ”
ไอ้วุฒิตอบคุณหนูขณะที่ขับรถไปตามถนน
“บอกแล้วทำไมคุณพ่อถึงยังโทรมาสั่งฉันอีก”
“ไม่ทราบครับ”
“นี่แกอย่าบอกนะ ว่าแกเป็คนยุยงคุณพ่อ”
“เปล่าครับ คุณท่านสั่งผมเอง”
โรสรินทร์กอดอก หญิงสาวนั่งไขว่ห้างบนเบาะรถประจำที่ของเธอ แววตาแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด ทั้งๆที่นัดแนะกับเพื่อนไว้ดิบดี แต่คราวนี้ต้องมาตกม้าตายเพียงเพราะคนขับรถที่เอาเื่ทั้งหลายไปรายงานผู้เป็พ่อ!
“ไอ้วุฒิ”
“ครับคุณหนู”
“คราวหลัง แกก็หัดทำความสะอาดรถบ้างนะ”
“ผมทำความสะอาดทุกวันนะครับ”
“…แต่…ทำไมฉันถึงได้กลิ่น…อึก”
จมูกน้อยๆฟุดฟิดพร้อมกับหันหน้าหาต้นเหตุ
กลิ่นตุๆคาวคลุ้งที่ห้อมล้อมรอบตัวโชยหึ่งอย่างน่าแปลกประหลาด คุณหนูโรสไม่รู้ว่ากลิ่นนั้นมาจากไหน เพราะมองไปรอบๆกายทุกอย่างก็สะอาดสะอ้านไปหมดทุกส่วน เมื่อโทษใครไม่ได้ เป้าหมายจึงไปตกอยู่ที่ไอ้วุฒิแทน!
“ฉันรู้ล่ะ”
“…..”
“มันคงจะเป็กลิ่นตัวของแกนั่นแหละ คราวหน้าคราวหลังก็หัดอาบน้ำซะบ้าง”
“หึหึ….ครับคุณหนู”
ไอ้วุฒิพึมพำ
รอยยิ้มของมันยกขึ้นบนมุมปาก สายตาเ้าเล่ห์จ้องผ่านกระจกหลังมองกิริยาท่าทางของลูกเ้านายกระสับกระส่ายไปมา เบาะที่โรสรินทร์กำลังหย่อนก้นนั้นเต็มไปด้วยคราบน้ำกามชั้นต่ำที่มันชำระแค้นเอาไว้ ไอ้วุฒิทำความสะอาดรถทุกซอกทุกมุม ยกเว้นเสียแต่ที่นั่งติดมุมหน้าต่างประจำของคุณหนูโรสรินทร์!
“ได้ยินข่าวว่า…แกขอลางานกับคุณพ่ออย่างนั้นหรอ”
“ครับ คุณหนู”
“ทำไม ทำงานให้ฉันมันหนักหนาขนาดนั้นเลยหรือไง”
“ผมแค่จะกลับไปเยี่ยมที่บ้านน่ะครับ”
“บ้านนอกคอกนา…สินะ”
“ครับ บ้านนอกคอกนานั่นแหละ”
“งั้นแกก็ลองกลับไปก็แล้วกัน แต่ฉันไม่รับประกันหรอกนะว่าแกจะได้กลับมาทำงานอีกหรือเปล่า”
หญิงสาวที่อยู่ในชุดนักศึกษารัดแน่นหัวเราะในลำคอเมื่อพูดจบ
ดวงตากลมโตของโรสรินทร์จ้องมองไปยังคนขับรถร่างสูงด้วยความเหยียดหยาม ถ้าหากไอ้วุฒิเดินทางกลับบ้านนอกเมื่อไหร่ เธอจะเสี้ยมคุณพ่อให้หาคนขับรถคนใหม่ทันที เพราะตอนนี้คุณหนูเบื่อใบหน้าป่าเถื่อนที่เต็มไปด้วยหนวดเคราและกลิ่นสาปเหงื่อของมันเต็มทน!
“ถึงแล้วครับ”
“ถ้าทำงานไม่ไหว ก็ลาออกไปซะนะ ฉันจะได้หาคนขับรถคนใหม่ที่ทำหน้าที่ได้ดีกว่าแก”
“……”
“อ๋อ หรือที่ไม่ลาออก เพราะไม่มีที่อื่นเขารับคนการศึกษาน้อยอย่างแกกันล่ะ”
“……”
“เงียบแบบนี้ คงเถียงอะไรที่เป็ความจริงไม่ออกสินะ ฮ่าๆๆ”
ใบหน้าหวานสวยประดุจนางฟ้า แต่คำพูดคำจาช่างเหมือนนางมารไม่มีผิด
คุณหนูโรสยังคงโกรธเคืองที่ไอ้วุฒิไม่ทำตามคำสั่ง ขี้ข้าอย่างมันควรทำตามทุกอย่างที่เ้านายได้บอก หญิงสาวคิดไปเองว่าชายวัยกลางคนเป็คนยุยงคุณพ่อให้ดึงตัวเธอกลับบ้าน ดังนั้นก่อนลงจากรถ ประโยคเจ็บแสบจึงกล่าวออกไปทิ่มแทงหัวใจให้คนขับรถได้สำเหนียกฐานะอันต่ำต้อยตัวเอง!
“….อีคุณหนูโรส”
ไอ้วุฒิกำหมัดแน่น...
เสียงกัดฟันของมันโกรธแค้นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ!
18K
