Pioneer Era

***ว่าที่ราชันแห่งสรรพสัตว์ [ไพไรต์]

"นั่น คือยานอพยพโนอาร์ค่ะนายท่านไพไรต์"

สิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ที่สูงทะลุสรวงสวรรค์ตรงหน้า คือยานอพยพที่โนอาร์เคยเล่าให้ฟัง

ถึงไม่ค่อยเข้าใจความหมายของยานอวกาศ แต่พอได้เห็นกับตา ก็สามารถเข้าใจได้ทันที ว่ามันเป็นอะไรที่คล้ายกับเรือท่องมหาสมุทรอันกว้างใหญ่

"การเข้าถึงกองทัพ อาวุธ และการเดินระบบยาน มีแต่ท่านไพไรต์เท่านั้น เพียงแค่นายท่านออกคำสั่ง การโจมตีก็จะเริ่มขึ้นค่ะ"

โนอาร์ถอดสายบัวให้ผมอีกครั้ง

"หากท่านปราถนาให้กวาดล้างเมืองของศัตรู เราจักมอบความปราถนานั้นให้”

“หากท่านต้องการสร้างสมดุลของสงคราม เราจักทำให้”

“หรือหากท่านต้องการสร้างอำนาจให้ตนเอง เราจักขอมอบอำนาจนั้นให้แก่ท่าน"

มันถึงเวลาแล้วสินะ

ในที่สุด เวลาที่รอคอย เหตุผลในการออกเดินทางผจญภัยทั่วทวีปของผม มันก็บรรลุผลในที่สุด

… ถึงจะรู้สึกว่าความจริงไม่ได้ทำอะไรก็ตามทีเถอะนะ

"ดีละ ถ้าอย่างงั้น---"

ที่ผมต้องทำ มีเพียงแค่ออกคำสั่ง---

"..."

---นี่… ผมคิดถูกแล้วใช่ไหม?

คำปฏิเสธของแฟต กำลังเริ่มไหลย้อนเข้ามาในความคิดของผม

ถ้าสั่งโจมตี มันอาจจะทำให้เผ่าอสูรกายต้องล้มตายเป็นจำนวนมาก

แล้วสงครามมันไม่สนว่าคน ๆ นั้นคือใคร

บางทีคนที่ตาย อาจจะเป็นคนรู้จักหรือคนสำคัญของพวกลิลลี่

ชนเผ่าสัตว์บางกลุ่มเอง ก็ยังอาศัยและเป็นมิตรกับพวกเผ่าอสูรกาย

เพียงแค่คำ ๆ เดียวของผม มันจะทำให้ชะตาของอีกหลายชีวิตต้องจบลง

ผม… มีสิทธิ์มากพอที่จะแย่งชีวิตของพวกเขาแล้วหรือ?

บางทีมันอาจจะมีวิธีอื่นที่สามารถหยุดการนองเลือดของสงครามได้ดีกว่านี้หรือเปล่า?

"เห้ย ดูนั่นสิ! พวกเผ่าอสูรกิายมันเริ่มโจมตีใส่สิ่งก่อสร้างประหลาดแล้ว! "

ที่นอกหน้าต่าง บางสิ่งที่ลุกท่วมไปด้วยแสงสีแดงจำนวนมาก กำลังวิ่งตัดผ่านท้องฟ้าไปสู่ยานโนอาร์

*บรึ๊ม!! *

"ระเบิดกลางอากาศ!? "

ลูกไฟสีแดงฉานกำลังลุกไหม้ขึ้นใจกลางนภาอากาศอันกว้างใหญ่

ดูเหมือนว่ามันจะถูกอะไรสักอย่างโจมตี จนทำให้ระเบิดออกก่อนที่จะถึงผิวของตัวยาน

ศัตรูเริ่มที่จะโจมตีใส่ยานโนอาร์แล้ว

ชิ...

นี่ไม่คิดจะให้มีเวลาทบทวนแผนการสักหน่อยเลยหรือ?

"นายท่านไพไรต์ค่ะ ถึงระบบป้องกันยานอพยพจะไร้เทียมทาน แต่ถ้าปล่อยให้โดนถล่มฝ่ายเดียว มันก็มีสิทธิ์พังได้ค่ะ"

เรื่องแบบนั้นผมรู้อยู่แล้วน่า…

แต่ว่าผมนะ…

"ไพไรต์ ถึงฉันจะไม่รู้ที่มาที่ไป แต่ถ้านายเคยตัดสินใจว่าสิ่งนั้นคือสิ่งที่ถูกต้อง ก็ลงมือทำมันไปเลยสิ"

ในตอนนั้นเอง ที่โทแพซ แม่เสือสุดรักของผมเอยคำพูดออกมาจากข้างหลัง

แต่ว่า…

“นี่มันเกี่ยวกับความเป็นความตายของผู้คน---"

"ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร ฉันจะไม่มีวันทอดทิ้งนาย ต่อให้นายตัดสินใจแหวกว่ายลงไปในโคลนตมจนตัวเองแปดเปื้อน ฉันก็พร้อมที่จะลงไปแหวกว่ายไปพร้อมกัน"

“...”

อ๊า…

นั่นสินะ

ทำไมยังต้องมามัวลังเลอะไรอีก?

ในเมื่อคิดตัดสินแผนการไปแล้ว งั้นก็ลงมือทำมันไปเลยสิ

จะมามัวยึกยือไปทำไมกันละ?

"โนอาร์ ดำเนินตามแผนการ ช่วยมอบอำนาจให้กับผมที"

"ตามรับบัญชาค่ะนายท่าน"

***

" ท่านผู้อาวุโสครับ มะ… ไม่ไหวครับ! กองทัพนักรบที่ทานยาเข้าไป ไม่อาจจะเอาชนะเจ้าอสูรกายได้ครับ! รีบเรียกผู้กล้าออกมารับมือเถอะครับท่าน! "

"ยังไม่ทันถึงเมืองศัตรู กลับต้องเรียกใช้ผู้กล้า… นั่นนะคือไพ่ตายสุดท้าย… เรื่องบ้า ๆ แบบนี้…"

แนวหน้าของกองทัพชนเผ่าสัตว์ กำลังอยู่ในสภาวะสุ่มเสี่ยงที่จะแตกพ่าย

นักรบผู้ยอมขายวิญญาณเพื่อล้มอสูรกายไร้ชีวิต ต่างอยู่ในสภาพที่น่าสังเวช

กายเนื้อวิบัติบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อผิดรูปร่าง

พวกเขาทั้งหนึ่งร้อยชีวิต ต่างได้รับพลังแขนและขาที่ก้าวเหนือสามัญสำนึก ซึ่งฉีกกระชากได้แม้แต่ขุนเขา

แต่กระนั้น ทั้งที่มีพลัง ทั้งที่ยอมขายวิญญาณตัวเอง พวกเขาก็มิอาจที่จะล้มศัตรูตรงหน้าได้

ไม่ว่าจะทำลายแขนขา หรือแม้กระทั้งตัดหัว อสูรไร้ชีวิตก็ยังคงลุกขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่ามิรู้จบ

สู้จนกระทั้งไฟชีวิตตัวเองมอดม้วยดับสูญ พวกเขาก็ยังไม่อาจเอาชนะศัตรูของเขาได้

"ทำไมกัน... ทั้งที่พวกเราสู้ถวายชีวิตถึงขนาดนี้… "

ท่ามกลางความสิ้นหวัง ผู้นำทัพอย่างสิบผู้เฒ่าก็เริ่มหลั่งน้ำตาออกมา

พวกเขาไม่อยากทำสงครามเพราะรู้คุณค่าของชีวิต

แต่ยามนี้คือเวลาที่ต้องลุกขึ้นสู้ เพื่อแผ่นดิน เพื่อเทพเจ้า เพื่อคนที่พวกเขาต้องปกป้อง

ทั้งที่ต่อสู้เพื่อเผ่า เพื่อเทพเจ้า และทุ่มสุดตัวถึงเพียงนี้

เหตุใด…

เหตุใด ทำไมเทพเจ้าที่เคารพรักถึงยังไม่คิดลงมาช่วยเหลือพวกเขา?

หัวใจของพวกเขา เริ่มตกสู่ห้วงเวลาแห่งความสิ้นหวังมืดมิด

ความพ่ายแพ้ที่เกิดขึ้นหลายต่อหลายครั้ง ทำให้พวกเขาเริ่มเปลี่ยนความโกรธไปลงกับสิ่งที่ตนเองเชื่อถือศรัทธา

"ท่านโนอาร์ ท่าน… ท่านทอดทิ้งพวกเราไปแล้วจริง ๆ หรือครับ…"

ยิ่งรักมากก็ยิ่งเกลียดชังมากขึ้น

ประหนึ่งดังเสาที่ถูกหุ้มด้วยเปลือกที่แข็งกร้าว แต่กลับมีแกนภายในที่เปราะบางดั่งไส้ดินสอ

หากทำให้แกนภายในแตกร้าวแม้เพียงแค่น้อยนิด เสาทั้งต้นก็จักพังทลายคืนสู่ดินได้

""" ท่านเทพโนอาาาาาาาร์! """

เหล่านักรบต่างพร้อมใจกันหวีดร้องเสียงดังอย่างสิ้นหวังขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกัน

ทันใดนั้น ปาฏิหาริย์ก็บังเกิดขึ้น

แผ่นดินสั่นไหว

ภูผาสีเงินจักผุดขึ้นเหนือแผ่นดิน

ภูผานั้นถูกรายล้อมด้วยดวงดาราแผ่นเรียบสีดำ

ใช่แล้ว นั่นคือช่วงเวลาที่ [ยานโนอาร์] ได้หวนกลับคืนสู่แผ่นดินโลก

"นั่นมัน! "

พวกเขาไม่รู้ว่าสิ่งนั้นมันคือยานอวกาศ เป็นยานพาหนะล้ำยุคที่ใช้โลดแล่นในทะเลแห่งดวงดาว

ในสายตาของพวกเขา มันคือภูเขายักษ์ที่กลืนกินเทพสุริยะบนฟากฟ้า

เห็นเป็นดั่งตัวแทนของเทพเจ้าที่พวกเขารู้จักนับถือ

"ท่านโนอาร์ลงมาประทับด้วยตนเองแล้ว! "

พวกเขามองว่าสิ่งนี้คือ [เทพเจ้าโนอาร์] ที่ลงมาประทับบนโลก

ไม่ใช่เป็นแค่ร่างจำแลงที่ยืนอยู่เคียงข้างชายผู้ถูกเลือก แต่เป็นร่างจริงของเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ที่พวกเขานับถือ

"ท่านโนอาร์! "

"ท่านโนอาร์…"

"ท่านโนอาร์!? "

เหล่านักรบต่างลืมศัตรูไร้ชีวิตตรงหน้าทั้งสี่ตัว แล้วพร้อมใจกันทิ้งอาวุธ นั่งคุกเข่า เพื่อเริ่มที่จะใช้มือทั้งสองข้างกุมภาวนาต่อเทพเจ้าของพวกเขา

"""ท่านโนอาร์! """

พวกเข้าพร้อมใจกันแผดเสียงเรียกขานนามของเทพเจ้าจนแผ่นดินสั่นสะท้าน

แต่ศัตรูของพวกเขาหาได้สนใจพฤติกรรมนั้นไม่

เหล่าโกเลมไร้หัวใจทั้งสี่ตัว ยังคงเดินหน้า พร้อมกับแผ่รังสีไมโครเวฟเพื่อล่าสังหารสิ่งมีชีวิตผู้โง่เขล่า

มันย่ำเท้าตรงเข้าใส่เหล่านักรบไร้อาวุธ เตรียมพร้อมที่จะฆ่าฟันเหล่าผู้ศรัทธา ราวกับจะเข้าท้าทายอำนาจของเทพเจ้าที่พวกเขาเฝ้าศรัทธา

"ท่าน… โนอาร์"

ทั้งที่ความตายกำลังจะมาเยือนตรงหน้า พวกเขาก็ยังคงนั่งกุมมือภาวนาต่อไป

เพราะพวกเขาเชื่อมั่นอย่างสุดหัวใจ

"ได้โปรด… พวกเราพยายามแล้ว… ได้โปรด… ช่วยพวกเราด้วยเถิด! "

ว่าคราวนี้ เทพเจ้าจะลงมาเพื่อช่วยพวกเขาจริง

*--- ปี๊ดดด!?! *

แล้วมันก็เกิดขึ้น

ปฏิหาริย์ได้เกิดขึ้นจริง

เทพเจ้าได้ตอบรับความพยายามของพวกเขาแล้ว

พริบตานั้น ร่างของโกเลมทั้งสี่ก็จักหยุดนิ่งมิเคลื่อนไหว

แสงสว่างสีแดงที่สาดส่องทั่วฟ้าจนดวงตาพร่ามัว ทำให้ร่างของอสูรกายไร้หัวใจกลายเป็นรูกว้างที่ใจกลางหน้าอก

รูที่ถูกเจาะทะลุนั้น ถูกย้อมไปด้วยสีแดงฉาน พร้อมกับลาวาที่เดือดระอุแตกพร่า

แกนของโกเลมถูกทำลายลงในชั่ววินาทีนั้น

แล้วพริบตาต่อมา ร่างของมันก็แตกสลาย กลายเป็นเศษดินคืนสู่ผืนปฐพี

แต่การแสดงอิทธิฤทธิ์ของเทพเจ้ายังไม่จบเพียงเท่านี้

เงาของยานที่ทอดตัวฟาดเหนือพื้นที่ครึ่งหนึ่งของทวีป ได้กลายเป็นเวทีสำแดงเดชอันเหมาะสม

ฉากสีดำอันกว้างใหญ่ เริ่มถูกฉายภาพของบุรุษผู้หนึ่งขึ้นเหนือแผ่นดิน

"นั่น… ไพไรต์ ชายผู้ถูกเลือกนี่! "

พวกเขาทุกคนต่างรู้จักภาพของบุรุษผู้นั้นเป็นอย่างดี

[ไพไรต์] บุรุษสีทองจากชนเผ่าสิงโต ชายผู้สืบสายเลือดของผู้กล้า [แบไรต์]

"ผม… ทำสำเร็จแล้ว"

ชายผู้นั้นเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลัง ผ่านทางเครื่องขยายเสียงของยานโนอาร์

เสียงนั้นดังกังวาลไปทั่วทั้งแผ่นดินและมหาสมุทร

"ผมผ่านบททดสอบทั้งแปดของเทพเจ้า และได้พลังของโนอาร์มาอยู่ในกำมือแล้ว"

การปรากฏตัวขึ้นในช่วงเวลาแห่งความสิ้นหวัง ทำให้เขากลายเป็นแสงสว่างที่เจิดจ้ายิ่งกว่าพระอาทิตย์

"ท่านโนอาร์มิปราถนาสงคราม แต่มิหวังให้พวกเราเป็นดั่งทาส"

"มิยอมเสียศักดิ์ศรี มิยอมให้ใครกดขี่"

"ดังนั้น ท่านโนอาร์จักมอบพลังให้เรา และให้เราลุกขึ้นสู้"

"สู้… เพื่อแสดงเจตนารมณ์ แสดงถึงความปราถนาของพวกเรา"

"ว่าพวกเรา มิใช่ [ทาส] "

"ว่าพวกเรา มิใช่ [หุ่นเชิด] "

"ว่าพวกเรานั้น [มีอิสระ] "

"จงจับอาวุธขึ้นสู้ แล้วมุ่งตรงไปที่เมืองของศัตรู"

"ผม… จะร่วมสู้ไปพร้อมกับพวกท่าน"

“ผม… จะนำชัยมาให้กับพวกท่าน! ให้กับพวกเราทุกคน! ”

หลังสิ้นการปราศรัย เสียงกู่ร้องคำรามเอาชัยชนะก็ระเบิดดังกึกก้อง

เสี้ยงนั้นดังไปทั่วหล้า จากสุดขอบทิศตะวันออกจรดสุดขอบทิศตะวันตก

"บุก! "

ไฟแห่งการต่อสู้ของเหล่านักรบถูกจุดให้ลุกโชติช่วงยิ่งกว่าเคย

พวกเขาวิ่งตรง ขับเคลื่อนรถลาก บุกทะลุฝืนป่ามุ่งสู่ชายหาดทิศตะวันออก

ในตอนนั้นเอง เหล่าอินทรีเหล็กทั้งสี่ที่บินจากไป ได้เริ่มแปรรูปขบวน พร้อมกับบินวกกลับมอีกครา

เป้าหมายคราวนี้มิใช่ทิ้งแกนโกเลม หากแต่เป็นเพชฌฆาตผู้ไร้ซึ่งความปราณี

เป็นเพชฌแห่งเปลวเพลิงอันมีนามว่า "นาปาล์ม"

เหล่าอินทรีย์เหล็กเริ่มบินลงต่ำ จัดขบวนหน้ากระดาน เพื่อเตรียมพร้อมที่จะแผดเผาเหล่าฝูงสัตว์เบื้องล่าง

แต่กระนั้น ทั้งที่เห็นเต็มตา เหล่านักรบกลับไม่สนใจอินทรีเหล็กที่โบยบินบนฟากฟ้า แล้วโถมกำลังเคลื่อนทัพดั่งคลื่นน้ำป่าต่อไป

นั่นเป็นเพราะไพไรต์ บุรุษผู้ถูกเลือกโดยเทพเจ้า เขาผู้นั้นได้รับพลังอำนาจของเทพเจ้ามาอยู่ในมือแล้ว

ภาพของบุรุษสิงโตที่ถูกฉายขึ้นท้องฟ้า เริ่มขยับมือชูขึ้นเหนือทวีป

ณ วินาทีนั้น [ปาฏิหาริย์] ก็ได้จักปรากฏแสดงเดช

อากาศที่ว่างเปล่า กำลังถูกพลังงานจำนวนมหาศาลเข้าแทรกแทรง

พลังงานนั้น ทำให้มิติที่ว่างเปล่าถูกบิดเบือน บังเกิดเป็นรูหนอนเชื่อมต่อสู่พื้นที่แห่งหนึ่ง

เหล่าอินทรีย์เหล็กไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร

ระบบควบคุมไร้คนขับทำการประมวลผล และตัดสินใจว่าควรหลีกเลี่ยงสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า

แต่กว่าที่จะหักปีกหนี พวกมันก็ถูกหนวดสีขาวจำนวนมาก พุ่งเข้ามารัดเอาไว้เสียก่อน

สิ่งที่ผุดออกมาจากรูหนอน คือเครื่องจักรไร้คนขับที่มีรูปร่างเหมือนแมงกะพรุน

พวกมันใช้หนวดซิลิโคลนอันอ่อนนุ่ม พุ่งเข้ามัดปีกเหล็กกล้า แล้วกระตุ้นสารเหลวภายในหนวดด้วยกระแสไฟฟ้าจนหนวดเหล่านั้นหดตัวอย่างรุนแรง แล้วกลายเป็นพลังรัดที่บดขยี้ได้แม้แต่แผ่นเหล็กหนา

ฝูงอินทรีย์เหล็ก ได้กลายเป็นเศษซากภายในเพียงเสี้ยวนาทีที่ถูกรัดเท่านั้น

“โอ๊ววววว! นี่หรือคือพลังของผู้ถูกเลือก! ”

“ชนะ…! พวกเราชนะสงครามครั้งนี้แน่นอน! ”

ยิ่งได้เห็นพลังอำนาจของไพไรต์ ก็ยิ่งทำให้ความเคารพที่มีต่อเขาเพิ่มพูนสูงยิ่งขึ้น

โดยที่ไม่มีใครรู้ตัว

“ไพไรต์จงเจริญ! ”

“ไม่สิ ต้อง [ท่านไพไรต์] ต่างหาก! ”

“ท่านไพไรต์ บุรุษผู้ถูกเลือกของพวกเรา! ”

พวกเขา ได้พร้อมใจกันเชิดชู [ไพไรต์] ในระดับเดียวกับเทพเจ้าโนอาร์ไปเสียแล้ว

***ว่าที่ราชินี [แฟต]

“ไม่เลว…”

ฉันกล่าวชื่นชมการตัดสินใจของไพไรต์

เขาคือชายที่มีความเป็นผู้นำสูง

ทั้งที่ได้ยินคำเตือนของฉันไปแล้ว แต่เขาก็ยังตัดสินใจที่จะทำตามความเชื่อมั่นของตัวเองที่คิดว่าถูกต้อง

คนที่หวาดกลัวในการลงมือทำ ไม่อาจที่จะสร้างสิ่งใดให้เกิดขึ้นมาได้

หากไม่ก้าวเท้าแรกออกไป แล้วก้าวที่สองจะเกิดขึ้นมาได้อย่างไรกัน?

คนที่กล้าตัดสินใจลงมือทำ กล้าที่จะยอมให้ตัวเองเปื้อนโคลน ต้องเป็นคนเช่นนั้น ถึงจะสามารถขับเคลื่อนผู้คนได้

แต่ถึงจะชื่นชม แต่ใช่ว่าฉันจะเห็นด้วยกับวิธีการของเขา

มันมีหลายวิธีที่จะหยุดสงครามได้

เช่นการสร้างตัวร้ายบุคคลที่สาม

หรือการใช้พลังของโนอาร์ สั่งห้ามการต่อสู้ด้วยอำนาจของเทพเจ้า

หรือแม้แต่แสดงที่เหนือกว่าอย่างท้วมท้น จนอีกฝ่ายกลัวขี้หดไม่กล้าหือต่อต้านขึ้นมาอีก

หรืออาจจะมีวิธีอื่นที่สุดแล้วแต่จะคิด

แต่มันไม่มีที่มองเห็นอนาคตได้

ไม่มีใครรู้ ว่าวิธีไหนมันจะใช้ได้ผลที่สุด

ประหนึ่งที่เราไม่อาจรู้ได้ว่าเหรียญที่ดีดขึ้นท้องฟ้านั้น มันจะออกมาเป็นหัวหรือก้อย

แต่เรารู้ว่ามันต้องออกไม่ด้านใดก็ด้านหนึ่ง

“นั่นสินะ ในเมื่อมาทิศทางเช่นนี้แล้ว ฉันเองก็ต้องลงมือทำอะไรบ้างแล้วค่ะ”

ในเมื่อคุณไพไรต์กำลังเริ่มทำให้ตัวเองกลายเป็นผู้นำ ฉันเองก็ต้องเริ่มทำอะไรสักอย่าง

เพราะนี่คือโอกาส

ดูเหมือนว่าภายในรัฐบาลฝั่งของฉัน มันจะมีอะไรแปลก ๆ อยู่

พวกลิลลี่ไม่สามารถติดต่อพ่อแม่ของตัวเองที่เป็นถึงระดับวีรชนในอดีตได้

ฉันเอง ก็ไม่สามารถติดต่อท่านแม่… ราชินีของพวกฉันได้เช่นกัน

ใช่… มันแปลกประหลาดมาก

แต่ในเมื่อราชินีหายตัวไป งั้นฉันนี่ละ จะรีบใช้โอกาสนี้แย่งตำแหน่งนั้นมาซะ

แล้วทีนี้ ท่านพ่อก็จะตกเป็นขุนพลของฉันอย่างชอบธรรม ตามหลักธรรมเนียมของเผ่ามนุษย์มด

รวมไปถึงได้อำนาจมาอยู่ในกำมือด้วย

แล้วคราวนี้ ฉันจะใช้อำนาจนั้น รักษาสมดุลกับเผ่ามนุษย์สัตว์ของคุณไพไรต์ เพื่อผลประโยชน์ร่วมกันในอนาคตของสองทวีป

“คุณโฮปค่ะ”

เพื่อจะทำการใหญ่ ฉันจึงต้องการความสามารถด้านการต่อสู้ของคุณโฮป

มันอาจจะแปลกไปสีกหน่อย ที่ฉันเลือกคนต่างเผ่ามาเป็นคนคุ้มกันของตัวเอง

แต่นี่ก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น

อีกอย่าง ฉันไม่รู้ว่าจะหาใครที่เก่งกาจราวปีศาจเหมือนกับเขาได้อีกแล้ว

“สนใจจะมาเป็น [ขุนพล] ของฉันชั่วคราวไหมละคะ? ”

[ขุนพล] คือตำแหน่งสำคัญของเผ่าฉัน ที่จะถูกมอบให้กับคนที่ต้องมาคุ้มกันราชินีของเผ่า

มันคือตำแหน่งเดียวกับพ่อของฉัน

พูดง่าย ๆ ก็คือ

มันเป็นตำแหน่งของ [ราชา] ค่ะ

อนึ่ง...

กรุณาอย่าเข้าใจผิดว่าฉันรักหรือชอบคุณโฮปนะคะ

เพราะเผ่ามนุษย์มดไม่สามารถมีลูกกับเผ่าอื่นได้ค่ะ

กรุณาจำให้ขึ้นใจด้วยค่ะ

ขอย้ำ

ฉันไม่เคยรู้สึกพิศวาสคุณโฮปแม้แต่นิดค่ะ

แม้แต่มิลลิเมตรเดียวก็ไม่เคยค่ะ