ราชันย์ปีสาทโลหิต

"เจ้าจะทำอะไร?!"

ฟ่านป่านถามขึ้นอย่างตกใจ

"เจ้าต้องการหรือเปล่าล่ะ?"

หลานเยว่ถามด้วยการที่ยิ้มมุมปากเล็กน้อย

หน้าของฟ่านป่านก็ยังคงแดงขึ้นเรื่อยๆ

"ต้องการอะไรของเจ้า?!"

ทันทีที่หลานเยว่ได้ยินสิ่งที่นางพูดนั้น

เขาก็เดินออกห่างจากนางทันที

"ข้าแค่ถามจะว่าเจ้าต้องการที่จะนอนพักผ่อน

หรือไม่? เจ้ากำลังคิดอะไรกันแน่?"

และหลานเยว่ก็ได้ไปนอนลงบนเตียง

ฟ่านป่านนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งใจ

นางก็เดินไปที่เตียง

แต่ระหว่างนั้นนางก็พลันลื่นไปที่เตียงแทน

หลานเยว่ก็ตกใจจึงรีบเอาตัวเข้าไปรับนาง

ทำให้องศานั้น.....

ฟ่านป่านได้นั่งอยู่บนตัวของหลานเยว่

ซึ่งมันเป็นที่ๆของ'มังกร'

"ขอบคุณเจ้าที่ช่..."

ในขณะที่ฟ่านป่านกำลังพูดขอบคุณนั้น

ก็ได้มีอะไรแข็งๆมาอยู่ที่ระหว่างขาของนาง

"อะไร?! เจ้ากำลังที่จะทำอะไร?!!"

'เจ้าไปปลุกมันเองนะ ข้าไม่เกี่ยว~'

ฟ่านป่านก็เริ่มที่จะลุกออกจากตรงนี้

แต่นางก็ลุกขึ้นไม่ได้เพราะว่าหลานเยว่กำลัง

จับเอวของเธออย่างแน่นอยู่

"เจ้า!"

ในระหว่างนั้น ฟ่านป่านก็ขัดขืนเรื่อยๆ

ทำให้ร่างของเธอนั้นขยับขึ้นขยับลง

ทำให้'มังกร'ของเขาได้โดนระหว่างขาของนาง

เรื่อยๆจนทำให้นางก็รู้สึกแปลกๆขี้นและเริ่มมีเสียงแปลกๆขึ้นมา

"อ่าห์.. เจ้า..ปล่อยข้า~"

"เริ่ม..อ่าห์~ รู้สึกแปลกๆ...แล้ว…"

ในทันทีนั้นหลานเยว่ก็พลิกตัวมาอยู่ด้านบน

"เจ้าจะทำอ..."

หลานเยว่พลันจูบนฟ่านป่านทันทีโดยที่

ไม่ได้ให้นางพูดเสร็จซะก่อน

ตาของฟ่านป่านก็โตด้วยความตกใจขึ้นมา

นางก็อยากที่จะต่อต้านแต่นางไม่มีแรงแล้ว

สักพักนึงหลานเยว่ก็ถอนจูบ

"เจ้าต้องการหรือไม่?"

หลานเยว่หันมามองที่ฟ่านป่าน

"ไม่!"

ฟ่านป่านตอบด้วยน้ำตา

"งั้นข้าก็ขอโทษ"

หลานเยว่พลันก็ลุกขึ้นและกำลังจะเดินออกไป

"เจ้าจะไปไหน?!"

ฟ่านป่านถามขึ้น

"ข้าคงอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วล่ะ"

"เหตุผลล่ะ?!"

หลานเยว่หันมามองฟ่านป่านอย่างหงุนงง

"ก็ข้าทำกับเจ้าขนาดนั้น?"

ฟ่านป่านพลันจับที่กางเกงของเขา

"ข้า..จะยอม...ทำก็ได้.."

ฟ่านป่านพูดอย่างแผ่วเบา

หลานเยว่ตกใจกับสิ่งที่ได้ยินจึงถามซ้ำ

"อะไรนะ?"

"ข้าจะทำกับเจ้าไง!!"