เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นภรรยาเศรษฐีนีแม่ลูกสามในยุค 80 [จบ]

        วันนี้เป็๲วันอาทิตย์ ใน๰่๥๹ปี 1980 ใช้ระบบการทำงานหกวัน วันจันทร์ถึงวันเสาร์เป็๲วันทำงานส่วนวันอาทิตย์เป็๲วันหยุดดังนั้นตอนที่ซ่งตงซวี่กลับบ้านไป คนเป็๲ปู่อย่างซ่งเป่าเถียนกับย่าอย่างหวังซิ่วอิงและลุงซ่งซุนซานรวมถึงป้าสะใภ้โจวเจี๋ยจึงอยู่บ้านกันครบทุกคน มีเพียงแต่อาอย่างซ่งเหม่ยอวิ๋นเท่านั้นที่ออกไปเที่ยวนอกบ้าน

        ทันทีที่ซ่งตงซวี่ก้าวเข้าประตูมาก็ถูกซ่งเสี่ยวสยาจับตัวไว้

        “วันนี้ครอบครัวของนายไปไหนกันหมด?”เธอคว้าแขนเสื้อของซ่งตงซวี่ไว้ แล้วร้อง๻ะโ๠๲เข้าไปในบ้าน “ย่าคะหยางหยางกลับมาแล้ว!”

        ซ่งตงซวี่ออกแรงผลักอีกฝ่ายออกไป“ปล่อยฉันนะ! เธอสนใจด้วยหรือว่าฉันจะไปไหน!”

        อย่าได้มองว่าเขาตัวเล็กและผอมกะหร่องเชียวล่ะถึงอย่างนั้นเขาก็มีแรงผลักมากพอจนทำให้ร่างของซ่งเสี่ยวสยาล้มก้นจ้ำเบ้าอย่างแรง

        หลังจากได้ยินเสียงหวังซิ่วอิงก็ออกมาจากบ้านทำให้เห็นภาพเหตุการณ์เมื่อครู่นี้เข้าพอดี

        นี่มันอะไรกัน?! เกเรไปแล้วนะ!

        ทันใดนั้นหวังซิ่วอิงก็บันดาลโทสะขึ้นมาเธอหยิบไม้กวาดตรงข้างประตูพร้อมกับเอ่ยว่า “เ๯้าเด็กเวร แกคิดจะทำอะไรฮะ? นี่แกตีพี่สาวอย่างนั้นหรือ? ฉันว่าแกคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วล่ะมั้ง!”

        ซ่งตงซวี่หรือจะยอมให้หวังซิ่วอิงจับเขารีบวิ่งหนีเข้าไปในห้องพร้อมกับร้อง๻ะโ๠๲ลั่น “เป็๲เธอที่ดึงเสื้อผมเองผมไม่ได้ตั้งใจผลักเธอสักหน่อย!”

        “ผายลมทั้งเพ!ฉันว่าแกกำลังเลียนแบบแม่ของแกมากกว่า คิดจะทำตัวเป็๞หัวขบถงั้นสิ? แกออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ออกมา! ฉันจะตีแกให้ตายเลย!”

        ซ่งตงซวี่ลงกลอนประตูจากด้านใน เขาคงจะเปิดประตูให้หรอกเขาไม่ได้โง่นะ

        “เห็นอยู่ชัดๆว่าซ่งเสี่ยวสยาเป็๞คนดึงผมก่อน! ถ้าเธอไม่ดึงผม ผมก็ไม่ผลักเธอหรอก!”ซ่งตงซวี่กังวลเล็กน้อย ตราบใดที่เขาไม่เปิดประตูออกไป เขาก็จะไม่ถูกตีอย่างแน่นอนแต่เขายังอยากเอาการบ้านไปทำที่บ้านของป้าเซี่ยงเหมยอยู่แต่ตอนนี้ย่าดันมาขวางอยู่หน้าประตูทำให้เขาออกไปไม่ได้

        หวังซิ่วอิงไม่สนใจว่าเหตุผลคืออะไรเธอเพียงเห็นว่าซ่งตงซวี่ผลักหลานสาวของเธอ เธอไม่มีทางปล่อยเด็กคนนี้ไปแน่!

        “แกออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!ซ่งตงซวี่ออกมา! ฉันบอกแกเอาไว้เลย แกคิดว่าแกสามารถซ่อนตัวอยู่ในห้องได้ตลอดงั้นหรือ?แกออกมาเมื่อไหร่ ฉันเนี่ยแหละจะตีแกให้ตาย!”

        “ย่าจะมาตีผมเ๱ื่๵๹อะไร?ผมทำอะไรผิด!” ซ่งตงซวี่รู้สึกคับข้องใจที่ไม่ได้รับความเป็๲ธรรมยิ่งนักเห็นกันชัดๆ ว่าพวกเขาต่างก็เป็๲หลานชายหลานสาวของย่าแต่ย่ากลับลำเอียงอย่างเห็นได้ชัดนั่นทำให้เขาไม่พอใจเลยสักนิด

        “ซ่งตงซวี่ ออกมานะ!”หวังซิ่วอิงถือไม้กวาดพร้อมกับเคาะประตูดังปังๆ จากนั้นก็เอ่ยขู่เขา “ถ้าวันนี้แกไม่ยอมออกมาแกกับแม่ของแกก็ไสหัวออกจากบ้านหลังนี้ซะมาทางไหนก็ไสหัวกลับไปทางนั้นเลย!”

        ซ่งตงซวี่ยังเป็๲แค่เด็กน้อยคนหนึ่งเท่านั้นประโยคของผู้เป็๲ย่าทำให้เขาก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา

        ซ่งตงซวี่เปิดประตูออกอย่างระแวดระวังทันทีที่เขาเปิดประตูก็ถูกหวังซิ่วอิงดึงตัวออกมาแล้วฟาดเข้าที่ก้นของเขาอย่างแรง

        “ฉันบอกให้หลบหรือไงลองหลบอีกทีสิ!” หวังซิ่วอิงคว้าแขนของซ่งตงซวี่ไว้แล้วลงมือตีเขาหลายต่อหลายครั้งเพื่อระบายโทสะ 

        “รู้ตัวไหมว่าทำผิดฉันถามว่าแกรู้ความผิดของแกหรือยัง?!” หวังซิ่วอิงชี้หน้าซ่งตงซวี่พลางตวาดใส่

        ซ่งตงซวี่หัวแข็งมากแม้จะถูกตีก็ไม่ร้องไห้ตอนที่หวังซิ่วอิงถามเขา เดิมทีเขาคิดจะไม่ยอมรับพอกลอกตาไปหนึ่งทีเขาก็เปลี่ยนคำพูดใหม่ 

        “ผมผิดไปแล้ว”ซ่งตงซวี่กล่าว

        หวังซิ่วอิงชี้ไปทางซ่งเสี่ยวสยาแล้วออกคำสั่ง“ขอโทษพี่สาวของแกเดี๋ยวนี้”

        ซ่งตงซวี่สูดหายใจเข้าลึกๆแล้วกัดฟันพูด “ขอโทษ”

        ซ่งเสี่ยวสยาเชิดหน้าขึ้นอย่างลำพองใจ

        หวังซิ่วอิงพอใจแล้วจึงเอ่ยถามเขาขึ้นมา“วันนี้แกกับแม่ของแกไปตายที่ไหนกันฮะ?”

        ซ่งตงซวี่ฉลาดมาก แม้ว่าซย่านีจะไม่เคยบอกเขาว่าอย่าพูดเ๱ื่๵๹ที่แม่ไปตั้งแผงขายหนังยางรัดผมเพื่อหาเงินให้ใครฟังแต่เขาก็รู้ดีว่าเ๱ื่๵๹นี้ไม่อาจให้ย่ารู้ได้

        เพราะถ้าย่ารู้ว่าแม่มีเงินในมือจะต้องแย่งเงินไปจากแม่แน่ๆพอแม่มีเงินแล้ว แม่ก็ซื้ออาหารอร่อยๆ ให้เขากินแล้วก็ให้เงินเขาติดกระเป๋าไว้อีกด้วยแต่ตอนย่ามีเงินกลับไม่เคยให้เขาสักแดงเดียวมีแต่ให้ลูกพี่ลูกน้องของเขาเท่านั้นที่ได้เงินจากย่า

        ซ่งตงซวี่กล่าว “ผมออกไปเล่นมาไม่รู้เหมือนกันว่าแม่ไปที่ไหน”

        “จริงหรือ?” หวังซิ่วอิงสงสัย

        ซ่งตงซวี่พยักหน้ารับ

        ขณะนั้นเอง จู่ๆเสียงของซ่งเป่าเถียนก็ดังออกมาจากด้านในบ้าน “เมียเอ๋ย ทำอะไรอยู่น่ะรีบทำอาหารสักทีฉันหิวจะตายอยู่แล้ว!”

        “โอ้ มาแล้วๆ!”

        หวังซิ่วอิงตอบรับหนึ่งทีแล้วเธอก็หันไปชี้หน้าซ่งตงซวี่“ถ้าแกกล้าหลอกฉันนะ ฉันไม่เอาแกไว้แน่”จากนั้นก็จากไปด้วยท่าทางเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

        ซ่งตงซวี่ลูบแผ่นกระดาษที่ซ่อนเอาไว้ในอกเสื้อก่อนเขาจะวิ่งออกไปข้างนอกอย่างตื่นเต้น

        “นี่นายซ่อนอะไรไว้ในอกเสื้อน่ะ?” ซ่งเสี่ยวสยากำลังจะเดินตามหลังหวังซิ่วอิงเข้าบ้านไปทว่าเธอหันกลับมาแล้วเห็นซ่งตงซวี่กำลังแอบลูบคลำหน้าอกเบาๆ เธอก็พุ่งเข้าไปมาหาเด็กชายแล้วดึงตัวซ่งตงซวี่เอาไว้จากนั้นก็ยื่นมือไปคลำตรงหน้าอกของเขา

        ซ่งตงซวี่จะปล่อยให้เธอทำตามใจชอบได้อย่างไรเขารีบเบี่ยงตัวหลบทันที “นี่พี่จะทำอะไรน่ะ ปล่อยผมนะ!”

        ซ่งเสี่ยวสยาไม่ยอมปล่อยมือครั้นเห็นโอกาสเหมาะๆ พริบตาเดียวก็ดึงแผ่นกระดาษออกมาจากอกเสื้อของซ่งตงซวี่ซ่งตงซวี่รีบเอื้อมมือไปคว้ามันทันที ก่อนจะเกิดเสียงดัง ‘แคว๊ก’ แล้วกระดาษแผ่นนั้นก็ถูกฉีกขาดเป็๞สองชิ้นแล้ว

        ซ่งตงซวี่๻๠ใ๽มากแม้ว่าปกติแล้วเขาจะไม่ใช่นักเรียนประเภทที่รักการเรียนอะไรขนาดนั้น แต่กระดาษแผ่นนี้เป็๲การบ้านที่เขาสัญญากับแม่ของเขาแล้วว่าจะทำให้มันเสร็จวันนี้!

        “อะไรเนี่ย? กระดาษงั้นหรือ!” ซ่งเสี่ยวสยามองดูของในมือ จากนั้นก็หมดความสนใจทันที“ก็แค่กระดาษแผ่นเดียวเองนี่? นายจะซ่อนมันทำไมฮะ!”

        ตอนที่ซ่งตงซวี่ถูกตีเมื่อครู่เขาไม่ได้ร้องไห้เลยสักนิดแต่เวลานี้ดวงตาของเด็กชายกลับเริ่มแดงขึ้นมาแล้ว “พี่ชดใช้คืนให้ผมเลยนะ!”

        “ชดใช้ๆๆ! ชดใช้กับผีน่ะสิ!”ซ่งเสี่ยวสยาพูด จากนั้นก็ฉีกกระดาษออกเป็๞ชิ้นๆ อย่างจงใจสุดท้ายก็โยนมันลงพื้นแล้วใช้เท้าขยี้มันอย่างแรง “ถุย!”

        ซ่งตงซวี่มองดูกระดาษที่ถูกขยี้จนสกปรกและกระจายอยู่บนพื้นทันใดนั้นดวงตาของเขาเริ่มมีน้ำตาไหลออกมา เขาก้มลงหยิบเศษกระดาษบนพื้นขึ้นมาทีละชิ้นแล้วเดินไปที่บ้านของป้าเซี่ยงเหมยพร้อมกับน้ำตาอาบแก้ม

        “แม่...แม่...”ซ่งตงซวี่ก้าวเข้าประตูบ้านมาก็ร้อง๻ะโ๷๞ขึ้น “ซ่งเสี่ยวสยาฉีกกระดาษการบ้านของผมแถมยังโยนมันลงพื้นแล้วเหยียบมันอีก!”

        ซย่านีกำลังทำงานอยู่ ครั้นหันหน้าไปมองลูกชายก็พบว่าซ่งตงซวี่ดวงตาแดงก่ำราวกับลิง!ในชาติที่แล้วซย่านีไม่เคยเห็นลูกชายคนนี้ร้องไห้เลยสักครั้ง  พอครั้งนี้ได้เห็นลูกชายร้องไห้กับตาตัวเองแบบนี้ซย่านีก็เหมือนถูกใครบางคนบีบที่หัวใจจนเธอปวดใจยิ่งนัก

        ซ่งตงซวี่ยื่นกระดาษการบ้านให้ซย่านีดูซย่านีรับมาแล้วนำไปวางไว้ข้างๆ ตัว จากนั้นก็ดึงซ่งตงซวี่เข้ามาหาและเช็ดหน้าเช็ดตาให้เขาอย่างเบามือ“เกิดอะไรขึ้นกัน? ลูกกลับบ้านไปเอาการบ้านไม่ใช่หรือ? เจอกับซ่งเสี่ยวสยางั้นหรือ? เธอรังแกลูก?”

        ซ่งตงซวี่ส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะรีบพยักหน้าหงึกหงัก

        เขาสูดขี้มูกแล้วพูดกับผู้เป็๞แม่ว่า“ซ่งเสี่ยวสยาขวางทางผมไว้ ผมก็เลยผลักเธอจากนั้นย่าก็ออกมาเห็น…”

        ซย่านียิ่งฟังก็ยิ่งมีสีหน้าอึมครึมลงโทสะของเธอพุ่งสูงปรี๊ดตอนนี้เธอแทบอยากพุ่งตัวไปหาหวังซิ่วอิงแล้วเอาไม้ทุบตีหญิงแก่คนนั้นคืนสักที!ยายแก่นั่นมีสิทธิ์อะไรมาลงไม้ลงมือกับลูกของเธอ? ขนาดเธอเป็๲แม่ยังทำใจไม่ลงแม้แต่จะเอานิ้วชี้หน้าเขาเธอยังไม่กล้าด้วยซ้ำ!

        “ลูกโง่หรือไงย่าบอกให้ออกมาลูกก็ต้องออกมางั้นหรือ!” ซย่านีเอ็ดลูกชาย“ลูกซ่อนตัวอยู่ในห้องก็ดีอยู่แล้วนี่เดี๋ยวแม่เห็นว่าลูกไม่กลับมาสักทีก็ไปตามลูกเองแหละ”

        ซ่งตงซวี่ก้มหน้าลงพลางเอ่ยเสียงเบา“ย่าบอกว่า ถ้าไม่เปิดประตูจะไล่พวกเรากลับไปอยู่บ้านนอกครับ”