เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        ข่าวปัญหาภายในของตระกูลหลี่นั้นไม่ได้แพร่กระจายไปกว้างขวางนักถึงแม้ตาแก่หลี่เต๋อเซินจะเป็นลมล้มพับไปเพราะเรื่องนี้ก็ตามนั่นเพราะหลี่มู่หัวเข้าทำการควบคุมดูแลเรื่องทั้งหมดรวมทั้งจัดการเก็บกวาดสิ่งต่างๆ ไม่ให้สามารถโยงมาถึงตัวเขาได้

        ระเบิดชีวภาพในวิลล่าถูกกำจัดโดยสิ้นซาก ภายใต้ความเฉลียวฉลาดของหลี่มู่หัวนั่นทำให้ทุกคนต่างชื่นชมเขาเป็นการใหญ่ แต่หลี่มู่หัวกลับรู้สึกอึดอัดและไม่สามารถระบายมันออกมาได้เมื่อเขาคิดถึงรอยยิ้มที่น่ากลัวของชายผู้นั้นแล้วเขาก็รู้สึกเหมือนกับตายทั้งเป็น…

        เช่นเดียวกับการทิ้งผลกำไรของบริษัทไปกว่าครึ่ง!

        แม้ว่าหลี่มู่หัวจะพบกับการสูญเสียครั้งใหญ่แต่แน่นอนว่าเขาย่อมรักชีวิตของตัวเองมากกว่าและไม่กล้าที่จะต่อต้านชายผู้ซึ่งสามารถหลบห่ากระสุนได้คนนั้น!

        สิบโมงเช้า ณ ห้องประชุมใน Twilight Villa หลี่มู่หัวจับมือกับอู๋เต๋า หยางเฉินและโม่เชี่ยนนี พร้อมกับการต้อนรับของผู้บริหารหลายคนในบริษัทมู่หยุนหลังจากสิ้นสุดการเจรจาธุรกิจ

        ส่วนเรื่องการจัดการผลกำไรนั้นยังคงตัดสินไม่ได้จากการประชุมในครั้งนี้พวกเขาจำเป็นจะต้องรอจนกว่างานวิจัยจะเสร็จสิ้นเสียก่อน

        หยางเฉิน และโม่เชี่ยนนีแตกต่างจากอู๋เต๋าพวกเขารู้สึกได้ถึงความกลัวในสายตาของหลี่มู่หัวที่มองมายังหยางเฉินทั้งสองต่างคิดแบบเดียวกัน เพียงแค่ไม่ได้พูดออกมาเท่านั้น

        หลังจากการสรุปการประชุมในตอนเช้าทุกคนก็รับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน แต่ตอนนี้พวกเขากลับไม่เห็นประธานหลี่เนื่องด้วยเพราะปัญหาเรื่องสุขภาพจากการข่าวการตายของลูกชายคนโตดังนั้นตอนนี้หลี่มู่หัวจึงทำหน้าที่แทน และทุกคนก็เข้าใจเป็นอย่างดีว่าหลี่มู่หัวในตอนนี้นั้นได้ครอบครองทุกอย่างในมู่หยุนคอร์ปอเรชั่นแล้ว

        ...

        ในออฟฟิศชั้นบนสุดของบริษัทอวี้เหล่ยอินเตอร์เนชันแนลหลินรั่วซีนั่งประจำที่เก้าอี้หนังของเธอตามปกติ และกำลังกวาดสายตาอ่านรายงานที่ได้รับมาในช่วงเช้านี้

        รายงานเหล่านี้เป็นสิ่งที่ผู้ที่ผู้บริหารระดับสูงไม่ค่อยจะใส่ใจกันนักแต่กับซีอีโอไฟแรงอย่างหลินรั่วซีแล้ว เธอเข้าใจดีว่าถึงซีอีโอคนนั้นจะเป็นคนที่มีเสน่ห์ และมากความสามารถแต่ถ้าพวกเขาไม่เข้าใจถึงรายละเอียดข้อมูลเชิงลึกขององค์กรพวกเขาก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นซีอีโอของบริษัทได้ดังนั้นเธอจึงไม่เคยหลีกเลี่ยงข้อมูลที่ซับซ้อนเหล่านี้

        หลังจากอ่านรายงานมาสักพักหลินรั่วซีก็เงยหน้าขึ้นมองดูเวลาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ตอนนี้เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงเช้า

        นี่ก็ผ่านมาสามวันแล้ว ตั้งแต่หยางเฉินและโม่เชี่ยนนีไปฮ่องกง แต่พวกเขาก็ไม่ได้ติดต่อเธอกลับมาเลยซึ่งนั่นทำให้หลินรั่วซีรู้สึกที่พอใจอยู่ภายใน เขาต้องกำลังสุขสำราญอยู่แน่ๆด้วยการต้อนรับของตระกูลหลี่ เขาต้องไปม่อหญิงสาวคนอื่นๆ จนลืมหน้าที่ไปแล้ว

        ก็อก ก็อก

        เสียงเคาะประตูดังนั้น ไม่ใช่ใครที่ไหนคนเดียวที่ทำแบบนี้มีเพียงเลขาอู๋เยวี่ยของหลินรั่วซีเท่านั้น

        "เข้ามา" หลินรั่วซีเปลี่ยนสีหน้าท่าทางกลับเป็นซีอีโอที่สง่างามดังเดิม

        อู๋เยวี่ยที่สวมชุดสูทสีดำเคร่งขรึมเดินเข้ามาในออฟฟิศพลางกล่าวว่า

        "บอสเกิดเรื่องขึ้นที่ฮ่องกงค่ะ"

        หลินรั่วซีรู้สึกสนใจขึ้นมาทันทีแต่เธอก็ไม่ได้แสดงออกมา เธอถามอย่างใจเย็นว่า "เกิดอะไรขึ้น?"

        "ผู้อำนวยการสาขาฮ่องกงโทรมาหาเราในเช้าวันนี้เขาแจ้งว่าเมื่อสามวันที่แล้ว ตระกูลซูพยายามที่จะลอบสังหารหัวหน้าแผนกโม่และหยางเฉิน หลังจากนั้นก็เกิดความขัดแย้งภายในตระกูลหลี่ทายาทคนโตหลี่มู่เฉิงได้วางระเบิดชีวภาพในวิลล่าโชคดีที่หลี่มู่หัวได้ช่วยทุกคนได้ไว้หัวหน้าแผนกโม่และหยางเฉินได้รับบาดเจ็บทั้งคู่ เรื่องนี้ถูกปิดข่าวโดยตระกูลหลี่จนกระทั่งได้รับการเปิดเผยโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจในเช้าวันนี้!"

        แม้หลังรายงานของอู๋เยวี่ยปฏิกิริยาของหลินรั่วซีก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม เธอพยักหน้า และกล่าวว่า

        "ฉันรู้แล้ว เธอออกไปได้"

        อู๋เยวี่ยดูเหมือนจะคุ้นเคยทัศนคติที่ไม่ใส่ใจต่อทุกสิ่งของหลินรั่วซีเป็นอย่างดีดังนั้นเธอจึงหันกลับเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ

        เมื่อประตูปิดลง หลินรั่วซีก็คว้าโทรศัพท์สำนักงานขึ้นในทันทีและในขณะที่กำลังจะกดหมายเลข เธอก็หยุดลงอย่างกะทันหัน

        ฉันควรจะถามว่าอะไร? ถามว่าพวกเขากำลังอะไรอยู่งั้นหรือ? เพื่ออะไรกัน? สามวันมาแล้วตั้งแต่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นแต่พวกเขากลับไม่รายงานเรื่องนี้ให้ฉันทราบ ฉันจะกังวลไปทำไมในเมื่อพวกเขาไม่ได้คิดถึงฉันเลยด้วยซ้ำ !

        เมื่อคิดได้ดังนั้นความกังวลของหลินรั่วซีก็เปลี่ยนเป็นความขมขื่น เธอสูดหายใจลึกและวางโทรศัพท์ลงทันที

        ...

        ในขณะที่ภรรยาของหยางเฉินกำลังขบฟันแน่นด้วยความโกรธหยางเฉินกลับไม่รู้เรื่องรู้ราวใดๆ เขานั่งหาวอยู่บนรถเบนซ์ของหลี่มู่หัวที่กำลังเดินทางไปยังสถาบันวิจัยมู่หยุน

        โม่เชี่ยนนีที่นั่งอยู่ข้างๆ หยางเฉินชุดสูทสีขาวกระชับของเธอเผยให้เห็นเส้นโค้งเว้าที่สวยงามได้รูปเธอกำลังนั่งอ่านเอกสารงานวิจัยอย่างเคร่งเครียด

        "เชี่ยนเชี่ยนน้อยข้อมูลงานวิจัยพวกนี้มีไว้สำหรับนักวิจัย คุณจะดูมันไปทำไมกัน?" หยางเฉินถาม

        แม้ว่าทั้งสองจะเปิดเผยความรู้สึกต่อกันแล้วแต่โม่เชี่ยนนีก็ไม่ได้วางตัวสนิทสนมกับหยางเฉินมากเกินไปหญิงสาวมีเหตุผลเป็นที่ชัดเจนว่าตราบใดที่หยางเฉินและหลินรั่วซียังคงเป็นสามีภรรยากันเธอก็จะไม่เข้าไปยุ่งกับหยางเฉิน และเพียงแอบชอบหยางเฉินอยู่ฝ่ายเดียวเท่านั้น

        แน่นอนว่าเธอไม่ยอมแพ้แต่เธอก็ไม่ได้ต้องการเป็นศัตรูกับเพื่อนสนิทของเธอด้วยเช่นกัน

        เมื่อได้ยินหยางเฉินเรียกอย่างนั้นโม่เชี่ยนนีก็ไม่อาจทำอย่างไรได้ แก้มของเธอขึ้นสีเล็กน้อยในขณะที่กลอกตาไปทางหยางเฉิน พร้อมเอ่ยขึ้นเบาๆ ว่า

        "นายอยากจะตายหรือไง!? มันน่าอายจะตาย ถ้าคนขับได้ยินจะทำยังไง!?"

        "ฮ่าฮ่า ผมแค่เบื่อน่ะ"หยางเฉินยิ้มขณะล้วงมือเข้าไปในช่องกระโปรงของโม่เชี่ยนนีและลูบคลำต้นขาที่อ่อนนุ่มของเธอ

        ต้นขาซึ่งถูกปกคลุมไปด้วยถุงน่องสีเบจนั้นเรียบลื่นอย่างไม่น่าเชื่อหยางเฉินไม่อาจทนได้จึงหยิกต้นขาของหญิงสาวอย่างนึกแกล้งทันที

        โม่เชี่ยนนีตื่นตระหนกระคนเขินอายเธอรีบวางกองเอกสารลงพร้อมใช้มือน้อยๆทั้งสองข้างตะครุบมือหยาบของหยางเฉินไว้ไม่ให้ถลำลึกไปมากกว่านี้

        "อย่า… อย่านะถ้ามีคนเห็นจะทำยังไง" โม่เชี่ยนนีส่งเสียงอ้อนวอนด้วยใบหน้าแดงก่ำ

        "คุณดูสิผมแค่พักมือไว้ตรงนี้แค่นั้นเองผ่อนคลายสิ" หยางเฉินกล่าวขึ้นด้วยใบหน้าเด็ดเดี่ยวไม่ยอมแพ้

        โม่เชี่ยนนีทำอะไรไม่ถูกและไม่มีทางเลือกที่จะให้หยางเฉินให้เอามือออกจากต้นขาของเธอได้เธอหยิบเอกสารขึ้นมาและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ความคิดของเธอนั้นกลับล่องลอยออกไปไกลแสนไกล

        ครึ่งชั่วโมงต่อมาพวกเขาก็มาถึงสถาบันการวิจัยมู่หยุนคอร์ปอเรชั่น

        สถาบันการวิจัยนี้ถูกสร้างขึ้นตรงเชิงเขาที่ล้อมรอบด้วยป่าหนาทึบ มันถูกปิดบังเอาไว้เป็นอย่างดีแต่เหตุผลหลักคือการให้บุคลากรของที่นี่ได้ตั้งใจทำงานกันอย่างเต็มที่

        รอบๆ สถาบันวิจัยเต็มไปด้วยบอดี้การ์ดส่วนตัวที่มีอาวุธครบมือ

        ในฮ่องกงองค์กรขนาดใหญ่มักจะมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดา ตัวอย่างเช่นตระกูลหลี่เพียงแต่พวกเขาไม่ได้เปิดเผยมันออกมาอย่างโจ่งแจ้งเท่านั้น

        ภายใต้การนำของหลี่มู่หัว หยางเฉิน โม่เชี่ยนนีและอู๋เต๋าก็เดินเข้ามาในห้องโถงกลาง และได้รับการฆ่าเชื้อพร้อมใส่ชุดป้องกันพิเศษก่อนที่จะเข้าสถาบันวิจัย

        ในสถาบันการวิจัยมีบุคลากรวิจัยจำนวนมากเดินไปรอบๆในชุดสูทป้องกัน และมีหลายคนก้มหัวเล็กน้อยเพื่อทักทายหลี่มู่หัว ทางด้านหลี่มู่หัวเห็นดังนั้นก็ตอบสนองอย่างสุภาพเขาเคารพและยิ้มให้บุคลากรทางการการวิจัยเหล่านี้

        เห็นได้ชัดว่าบุคลากรการวิจัยเหล่านี้ถูกตระกูลหลี่ซื้อตัวมา ภารกิจเฉพาะของพวกเขาคือการพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ส่วนใครที่เป็นเจ้านายของพวกเขานั้นไม่สำคัญใดๆ

        เมื่อพวกเขาเข้าไปสถาบันวิจัยหลี่มู่หัวก็อธิบายขึ้นว่า

        "ศาสตราจารย์หลี่กวางซุ่นเป็นลุงของผมเอง ผมมักจะเรียกเขาว่าลุงสี่ เขามีอารมณ์ที่ค่อนข้างเย็นชาดังนั้นพวกคุณก็อย่าไม่ใส่ใจอะไรมากเลยนะครับ"

        อู๋เต๋าเมื่อหายจากอาการตื่นเต้นแล้วเผยรอยยิ้มพร้อมกล่าวว่า

        "บอสหลี่ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับนักวิทยาศาสตร์มักจะมีนิสัยที่แตกต่างจากพวกเราอยู่แล้ว พวกเราเข้าใจดี"

        เมื่อประตูอัตโนมัติเปิดทุกคนก็ได้เห็นเครื่องมือล้ำสมัยต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น ท่อและสารเคมีสีต่างๆ เมื่อเห็นหลี่มู่หัวคนเข้ามาชายหนุ่มใส่แว่นคนหนึ่งก็เดินมาหา และเอ่ยถามว่า

        "คุณคือซีอีโอหลี่หรือเปล่าครับ?"

        "ใช่แล้วลุงสี่ของผมอยู่ที่นี่หรือเปล่า?" หลี่มู่หัวสับสนเล็กน้อยเพราะก่อนมาเขาได้แจ้งลุงสี่ไปแล้วว่าจะมีแขกมาเยี่ยมชมยังสถาบันวิจัยแห่งนี้

        ชายหนุ่มกล่าวตามตรงว่า

        "อาจารย์ของศาสตราจารย์มาที่นี่และกำลังพูดคุยกันอยู่ในห้องวิจัย และยังบอกกับเราว่าห้ามไปรบกวนเขาเด็ดขาดรวมทั้งบอกบอสหลี่ด้วยว่าให้ออกไปรอเขาข้างนอก" ชายหนุ่มพูดอย่างรวดเร็วหลังจากพูดจบเขาก็หันหลังกลับไปทำงานวิจัยต่อทันที

        หลี่มู่หัวถูกทิ้งไว้อย่างอเนจอนาถก่อนจะหันไปพูดคุยกับทุกคนอย่างเชื่องช้า

        "ต้องขอโทษทุกคนด้วยนะครับแม้ว่าผมจะยังสับสนอยู่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ลุงสี่บอกว่าให้รอก่อนผมจึงไม่มีทางเลือก"

        เนื่องเพราะได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของหลี่มู่หัวแล้วโม่เชี่ยนนีจึงตอบอย่างเย็นชาว่า

        "ตระกูลนี้ไม่ปกติสักคน"

        หลี่มู่หัวแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินมันและยังคงรักษารอยยิ้มบนใบหน้าไว้

        "บอสหลี่ก่อนหน้านี้เจ้าหนุ่มคนนั้นบอกไว้ว่า อาจารย์ของศาสตราจารย์หลี่กวางซุ่นมาที่นี่ถ้าศาสตราจารย์หลี่สามารถวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ที่ดีเยี่ยมออกมาได้…ถ้าอย่างนั้นอาจารย์ของเขาก็สามารถทำได้เช่นกัน?"

        อู๋เต๋าไม่พลาดที่จะถามถึงจุดสำคัญเช่นนี้ได้เด็ดขาดเขาตอบสนองออกไปอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด

        แม้แต่หลี่มู่หัวเองก็ยังรู้สึกตะลึงเขาเคยได้ยินจากหลี่กวางซุ่นว่าอาจารย์ของเขาเป็นนักวิชาการชั้นนำที่มีชื่อเสียงที่สุดของศตวรรษนี้และตอนนี้เขามีโอกาสที่จะเจออาจารย์อีกครั้ง เขาคงไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไปง่ายๆอย่างแน่นอน!?

        อาจารย์ที่สามารถสอนนักวิทยาศาสตร์ชั้นนำเช่นหลี่กวางซุ่นได้นั้นก็หมายความว่าความสามารถของเขาย่อมต้องเหนือว่าหลี่กวางซุ่นอยู่หลายขุมนัก!

        หยางเฉินรู้สึกสนใจขึ้นมาทันทีกว่าทศวรรษที่ผ่านมาเขาได้เห็นความสามารถที่น่าทึ่งมามากมาย คนเหล่านั้นมีบุคลิกที่เป็นเอกลักษณ์อย่างไม่น่าเชื่อ

        หลังจากที่รอคอยมานานกว่าสิบนาทีประตูห้องปฏิบัติการก็เปิดออก คนแรกที่เดินออกมาเป็นชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมสีขาวเขามีผมหงอก และใบหน้าที่เยือกเย็นแต่ทว่าตอนนี้เขากลับมีใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มของความตื่นเต้น

        โดยไม่ต้องให้ผู้อื่นแนะนำทุกคนต่างรู้ได้ทันทีว่าชายผู้นี้คือ ผู้อำนวยการของสถาบันวิจัยเทคโนโลยีหลี่กวางซุ่น และด้านหลังของเขาก็ทำให้ทั้งสี่คนต่างตกตะลึง