หมอแทอูกับหมอเวโรนิก้าก็กลับมาพร้อมกับรถพยาบาลและเข้าทำการผ่าตัดผู้ประสบเหตุในห้องผ่าตัดสองทันที
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
การผ่าตัดของทั้ง 2 ห้องเป็ไปอย่างราบรื่นผู้ป่วยทุกคนพ้นขีดอันตราย ในตอนนี้ทุกคนต่างเหนื่อยกันมากทีมห้องฉุกเฉินรวมตัวกันสั่งไก่ทอดกับเครื่องดื่มมานั่งกินที่ห้องพักพนักงานและพูดคุยหัวเราะอย่างมีความสุขเป็่เวลาที่เหนื่อยแต่สามารถหายเหนื่อยได้ในทันที ถึงจะเป็ฤดูหนาวแต่ความอบอุ่นแบบนี้ไม่ได้คงอยู่ตลอดไปอยากให้คงอยู่แบบนี้ไปนานๆ อาจารย์ได้แต่มองดูจากนอกประตูแล้วยิ้มไปพลางๆก่อนที่จะเข้าไปพักผ่อนที่ห้องทำงานของตนเอง
เช้าวันต่อมาหลังจากเหตุการณ์วุ่นวายเมื่อคืนนี้ มีจดหมายมาส่งที่โรงพยาบาลเ้าของจดหมายคือเวโรนิก้า หลังจากที่เธอได้รับจดหมายเธอก็เรียกหาแทอูทันที
"นี่ แทอู!!!!!" เธอะโเรียกด้วยความโมโห
"อะไรของเธอเนี่ย จะะโทำไมห้ะ!"
"ดูสิ่ รถฉันโดนลากเนี่ย"
"รถเธอโดนลากแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน รถก็รถเธอนะ"
"นี่นาย ก็เมื่อวานเราออกไปที่เกิดเหตุด้วยกันแล้วเราก็ทิ้งรถไว้แล้ววิ่งไปที่เกิดเหตุไงล่ะ"
"แล้วยังไง"
"นายจะไม่ช่วยออกค่าใช้จ่ายก็ได้ แต่นายต้องพาฉันไปเอารถคืน เข้าใจไหม!"
"ฉันต้องไปด้วยหรอเนี่ย เห้อ"
"จะไป ไม่ไป"
"ไปก็ไป" แทอูพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล
"ดี เย็นนี้ห้ามเบี้ยวนะ" (ชี้หน้าไป1กรุบ)
พอถึงเวลาที่จะต้องไปเอารถที่ถูกลากไปเขาทั้งสองคนก็ไปตามเวลาที่นัดกันไว้โดยการนั่งแท็กซี่ไป พอไปถึงและชำระค่าลากรถเรียบร้อยแล้วเวโรนิก้าเห็นสภาพรถของตัวเองแล้วพูดขึ้นมาว่า "โอ้โห นี่รถฉันจริงหรอเนี่ยดูสภาพ" หลังจากนั้นทั้งสองไปที่ร้านล้างรถและฝากล้างรถไว้ที่ร้านหลังจากนั้นแทอูก็บ่นหิวข้าวขึ้นมาและชวนเวโรนิก้าไปกินข้าวระหว่างที่รอรถล้างเสร็จ ทั้งสองตกลงไปกินข้าวด้วยกันและได้พูดคุยเื่ราวมากมายด้วยกันจู่ๆแทอูก็ถามเวโรนิก้าขึ้นมาว่า
"เธอคิดจะทำงานอยู่ที่นี่ไปตลอดเลยหรือเปล่า?"
"ไม่รู้สิ่ ฉันอาจจะโดนเรียกกลับไปที่โรงพยาบาลหลักก็ได้ อย่าลืมสิ่ตอนนี้ฉันเข้าผ่าตัดได้แล้วนะ"
"อยู่ที่นี่ก็มีความสุขดีไม่ใช่หรอ?" แทอูถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
"นายคิดว่างั้นหรอ" เวโรนิก้าพูดออกมาอย่างไม่มั่นใจ
"ก็ใช่นะสิ่ ที่นี่ดูสงบดีอยู่แล้วสบายใจ ถึงแม้จะเป็แค่โรงพยาบาลเล็กๆแต่ทุกคนที่นี่ต้อนรับอย่างดี ฉันอยู่ที่นี่แล้วรู้สึกเหมือนได้อยู่กับครอบครัว"
"ครอบครัวหรอ ทำไมรู้สึกแบบนั้นล่ะ"
"ก็เพราะมันอบอุ่นน่ะสิ่ ฉันไม่ได้รับความรู้สึกแบบนี้มานานมากแล้วล่ะ" แทอูพูดขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้ม
"ฉันอยากให้เธออยู่ด้วยกันที่นี่นะ เวโรนิก้า"
เวโรนิก้าเพียงยิ้มตอบรับเท่านั้น หลังจากทั้งสองกินข้าวด้วยกันเสร็จก็ไปเอารถและกลับไปที่โรงพยาบาล
6K
