เด็กหญิงซึมเศร้า

สวัสดี เราชื่อชมพู เป็๲ลูกคนสุดท้อง (คนที่ 3 ) และเป็๲ผู้หญิงคนเดียวในครอบครัว เรามีพี่ชาย 2 คน คนแรกชื่อชัย เป็๲พี่ชายที่เกเรมาก ไม่ตั้งใจเรียน ส่วนคนที่ 2 ชื่อโอมม์ เป็๲พี่ชายที่เก่งมาก เก่งถึงขนาดได้ทุนไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ส่วนเรานั้นเป็๲เด็กหญิงที่โตมากับตาและยาย พ่อกับแม่มีอาชีพค้าขาย โดยพ่อกับแม่ค้าขายอยู่ใน กทม ณ เวลาดังกล่าว พ่อแม่เราให้เราไปเรียนในโรงเรียนที่อยู่ไกลจากหมู่บ้านมาก โดยแต่ละวันเราจะได้ขึ้นรถประจำทางคอยรับ-ส่ง กระทั่งเราจบประถม 6 ได้ไปเรียนต่อมัธยมเดียวกับพี่ชาย (ขี้นรถประจำทางคันเดิม) เรามีเพื่อนสนิท ที่เป็๲ญาติกัน 1 คน และอีก 1 คน เป็๲คนในหมู่บ้านเดียวกัน อาจจะเพราะเราเรียนประถมที่เดียวกัน ขึ้นมัธยมก็เรียนที่เดียวกัน เราเลยมั่นใจเรานี่คือความสนิท

เราขึ้นมัธยมต้น ตู่ (เพื่อนสมัยประถม) ได้อยู่ห้อง 4 ส่วนเราและแคทอยู่ห้อง 1 เรียนไปเรื่อย ๆ กระทั่ง ม.3 แคทถูกแม่ให้ย้ายไปอยู่เชียงใหม่ ส่วนตู่มีเพื่อนที่ิิอยู่ในหมู่บ้าน เริ่มพาเราไปรู้จักกับหลาย ๆ คน เราอยากสนิทกับทุกคน เพื่อนอยากไปไหน เราจะพาไปเพราะเรามีรถ กระทั่งเพื่อน (ที่อยู่ในหมู่บ้าน) จะหนีออกจากบ้าน แล้วให้เราพาไป พวกเราโดนตำรวจจับและกลับมาส่งที่บ้านพร้อมแจ้งผู้ปกครอง พ่อแม่เรารู้เ๱ื่๵๹ รีบกลับบ้านเพื่อกลับมาหาเรา เราถูกพิจารณาคือ ให้ไปเรียนต่อที่ กทม โดยอยู่ในความควบคุมของพ่อแม่ ส่วนเพื่อนเราที่เราช่วยพาหนี ทุกวันนี้เรากลับ ตจว ไป มองเราเหมือนคนไม่รู้จัก ทำให้เราคิดได้ว่า นี่แหละ ที่เค้าเรียกว่า ถ้าเราไม่มีประโยชน์ จะมีใครคบ