ชายากำราบ (ท่านอ๋อง)

        มู่อวิ๋นจิ่นมองหนุ่มน้อยที่ร้องไห้อย่างสงสาร ส่วนคุณป้าที่ร่ำไห้อยู่นั้น พบว่าเป็นคุณป้าคนคนที่ช่วยบอกทางให้มู่อวิ๋นจิ่น  

        คุณป้ามองมู่อวิ๋นจิ่นด้วยสายตาแปลกประหลาด จากนั้นร้องไห้ และเปลี่ยนไปมองทางหนุ่มน้อยที่เกาะกิ่งไม้ติดน้ำท่วมอยู่ 

        มู่อวิ๋นจิ่นกอดอกเลิกคิ้ว เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คุณป้า เมื่อครู่ข้าถามทางไปเรือนใต้เท้าหยาง คุณป้าบอกทางข้าผิดใช่หรือไม่?”

        คุณป้าหยุดส่งเสียงร้อง ถลึงตาใส่มู่อวิ๋นจิ่น “ข้าไม่มีเวลาสนใจเจ้า ถ้าเจ้าจะคิดบัญชีก็รอให้ข้าช่วยลูกชายลงมาให้ได้ก่อน”

        มู่อวิ๋นจิ่นหัวเราะเยาะ ยกมือชี้ไปที่หนุ่มน้อย ก่อนแสร้งร้องออกมาอย่างคนตกอกตกใจ “โอ้ย ดูเร็วเข้า น้ำท่วมขึ้นสูงแล้ว!”

        “เจ้า…” คุณป้าร้องด้วยความร้อนรนใจ จึงตวาดใส่มู่อวิ๋นจิ่นด้วยความโกรธา “ข้าดูเจ้าไม่น่าใช่คนดี!”

         “ลูกเอ๊ย” นางร้องตะโกนสุดเสียง ด้วยไม่รู้จะช่วยลูกชายได้เช่นไร

        มู่อวิ๋นจิ่นส่ายหน้าไปอีกทาง พลางถอนหายใจออกมา “เดิมทีข้าคิดจะยื่นมือเข้าช่วย ในเมื่อคุณป้าพูดเช่นนี้ ก็ช่วยเองแล้วกัน”

        สิ้นเสียง มู่อวิ๋นจิ่นเดินจากไปทันที 

        ทันใดนั้นคนที่นางตามหามาครึ่งค่อนวัน กลับปรากฏตัวขึ้นด้านหลังของนาง

        มู่อวิ๋นจิ่นชะงักไปครู่หนึ่ง เป็นเวลานานแล้วที่ฉู่ลี่ไม่เคยใช้แววตาเย็นชาจ้องมองมาจนนางรู้สึกแปลกใจ ก่อนเอ่ยถามขึ้นว่า “เป็นอะไรไป?”

        ฉู่ลี่มองหนุ่มน้อยที่ติดอยู่บนต้นไม้ จากนั้นสั่งติงเซี่ยน “ไปช่วยเขา”

        ติงเซี่ยนใช้วิชาตัวเบาเหาะขึ้นไปบนต้นไม้ อุ้มเด็กน้อยคนนั้นลงมา

        คุณป้าคนนั้นรีบเข้าไปดึงลูกชายเข้ามากอด หันมาขอบคุณฉู่ลี่ไม่หยุด “ขอบคุณองค์ชายหนิงหวางเป็นอย่างสูง องค์ชายอยู่ที่นี่ พวกเราชาวเมืองชิงโจวจะต้องเอาชนะน้ำท่วมในครั้งนี้ได้เจ้าค่ะ”

        ฉู่ลี่พยักหน้ารับ “ช่วงนี้ภัยน้ำรุนแรง ต้องดูแลลูกชายให้ดี!”

         “เจ้าค่ะ ๆ ๆ ๆ” คุณป้าก้มหน้างก ๆ ก่อนหันไปมองมู่อวิ๋นจิ่นด้วยสายตาดูแคลน และหันไปฟ้องฉู่ลี่ “องค์ชายหนิงหวาง นางคนนี้ไม่รู้โผล่มาจากไหน ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ แต่เช้า เมื่อครู่ยังพูดจาดูถูกข้า ขอให้องค์ชายหนิงหวางจับนางไปสอบถามความจริงด้วยเจ้าค่ะ”

        “นางคือพระชายาของข้าเอง” ฉู่ลี่ตอบเสียงน้ำเสียงเรียบเฉยที่สุด

        คุณป้าคนนั้นได้ฟังก็สะดุ้งโหยงขึ้นทันที มองไปที่มู่อวิ๋นจิ่นพลางคิดในใจว่าคราวนี้นางซวยแล้ว

         “เจ้าไปก่อนเถอะ” ฉู่ลี่ไม่รอให้คุณป้าเอ่ยคำใด รีบตัดบทขึ้นก่อน

        คุณป้าแทบไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ฉู่ลี่บอก จึงมองฉู่ลี่ ตามด้วยมู่อวิ๋นจิ่นสลับกันไป ก่อนจะรีบพาลูกชายวิ่งไปอย่างรวดเร็ว

        มู่อวิ๋นจิ่นมองฉู่ลี่ที่ทำท่าทำทางเย็นชาใส่นางมาครู่ใหญ่พลางถามขึ้นว่า “เจ้าเป็นอะไรไป?”

         “ถ้าเจ้ายังคิดว่าที่ประสบภัยพิบัติเป็นที่เที่ยวเล่น เจ้าก็เดินทางกลับไปเถอะ” ฉู่ลี่กล่าวจบก็หันหลังเดินไปทันที

        มู่อวิ๋นจิ่นขมวดคิ้วครุ่นคิดสิ่งที่ตนได้กระทำ และได้ข้อสรุปว่านางทำเล่นเกินไปทำให้ฉู่ลี่ไม่พอใจ เมื่อคิดได้ดังนั้น นางจึงรีบเร่งวิ่งไล่ตามเขาไปในทันที

        “อะไรกัน อันที่จริงข้าจะช่วยหนุ่มน้อยแล้ว แต่คุณป้าพูดจาไม่มีหูรูด บอกข้าเป็นคนไม่ดี ข้าจึงอยากแกล้งดัดนิสัยเสียหน่อย” มู่อวิ๋นจิ่นพูดจบ พลันคิดได้ว่าการอธิบายของนางเกินความจำเป็น

        นางกับฉู่ลี่อยู่กันมานานสักระยะแล้ว นิสัยใจคอนางเป็นเช่นไร ฉู่ลี่ย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ ทำไมต้องเอาเรื่องนี้มาเป็นปัญหาใหญ่โตด้วย

        คิดได้เช่นนี้ จิตใจมู่อวิ๋นจิ่นกลับรู้สึกไม่ดี เมื่อเดินมาถึงสามแยก นางเลือกเดินไปอีกทางกับฉู่ลี่ ด้วยน้อยใจและโมโห ที่ฉู่ลี่คิดว่านางมาป่วนให้เมืองชิงโจวยุ่งเหยิง

        ในเมื่อเขาเอ่ยมาเช่นนี้ นางขอเลือกกลับไปดีกว่า จะอยู่ต่อไปทำไมให้เสียเวลา!!

        เมื่อเป็นเช่นนั้น มู่อวิ๋นจิ่นรีบหันหลังกลับ หมายจะไปเก็บข้าวของที่เรือน แล้วกลับไปเสียดีกว่า

        พอเดินกลับไปที่สามแยก นางเห็นฉู่ลี่ยืนมือไพล่หลังอยู่ที่เดิมคนเดียว ด้วยความนิ่งสงบ สีหน้าท่าทาง และสายตาที่จับจ้องมา ไม่แสดงความรู้สึกใด

        มู่อวิ๋นจิ่นเดินกัดฟันต่อไป พอถึงตัวฉู่ลี่ก็เอ่ยขึ้น “ตอนนี้ข้าจะเก็บข้าวของกลับเมืองเตี๋ยฮวา จะได้ไม่รกหูรกตาเจ้า!”

        “ดีเลย” ฉู่ลี่กลับเห็นด้วย แต่น้ำเสียงและสีหน้าไม่เย็นชาเหมือนเมื่อครู่แล้ว

        มู่อวิ๋นจิ่นเห็นฉู่ลี่เห็นด้วย และไม่รั้งนางไว้  นางจึงแสยะยิ้มออกมา “ฉู่ลี่ ในที่สุดข้าก็รู้ถึงธาตุแท้ของเจ้าแล้ว!”

        เมื่อมู่อวิ๋นจิ่นเดินจ้ำเท้าผ่านฉู่ลี่ไปได้เพียงสองก้าว ขานางกลับเหยียบย่ำโดนโคลนลงไปแบบไม่ทันตั้งตัวจนไถลลงไป

        มู่อวิ๋นจิ่นเกลือกกลิ้งอยู่ในนั้น ด้วยความโมโหโกรธาจนเกือบขาดสติ

        นางหันกลับไปมองเห็นฉู่ลี่หันหลังกลับมา ใช้รอยยิ้มเยาะเย้ยที่ไม่เคยเห็นมาก่อนส่งมาให้ พร้อมกับเสียงหัวเราะที่สาแก่ใจเป็นที่สุด

        มู่อวิ๋นจิ่นสาบานกับตัวเอง ว่านี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นฉู่ลี่ยืนหัวเราะจนตัวงอท้องแข็งไปหมดแล้ว

        …

         “เจ้าหัวเราะเยาะจนพอใจหรือยัง?”

        ตลอดทางกลับเรือน ฉู่ลี่แบกมู่อวิ๋นจิ่นขึ้นหลัง เขาสัมผัสได้ถึงร่างกายที่สั่นเทิ้มของนาง และดินโคลนที่เลอะเปรอะเปื้อนเนื้อตัวเต็มไปหมด 

        ฉู่ลี่แบกมู่อวิ๋นจิ่นที่เต็มไปด้วยโคลน และถอนหายใจ “ไม่รู้มาก่อนเลยว่า เปิ่นหวางไม่คิดรังเกียจเจ้าได้ถึงเพียงนี้”

        มู่อวิ๋นจิ่นกัดฟันจนสามารถแตกเป็นเสี่ยงได้แล้ว “เจ้าลองพูดอีกครั้งดูสิ เดี๋ยวตะวันตกดินแล้วค่อยมาดวลกันตัวต่อตัว”

        “ทำไมต้องรอให้ตะวันตกดินด้วย?” ฉู่ลี่ถามด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

        “ไม่มีอะไรหรอก” มู่อวิ๋นจิ่นมองค้อน รอตะวันตกดินท้องฟ้ามืดมิด ฉู่ลี่จะมองไม่เห็นรอบข้างย่อมง่ายต่อการโจมตี ถ้าสู้ตอนฟ้าสว่าง ย่อมสู้ไม่ไหวเป็นแน่

        เมื่อกลับมาถึงเรือน เสี่ยวจวี๋รีบออกมาต้อนรับทั้งสอง ก่อนนางจะเอ่ยด้วยความตกใจ “องค์ชาย พระชายา เกิดอะไรขึ้นหรือเพคะ?”

        “ไปเตรียมน้ำอุ่น” ฉู่ลี่สั่งการ

        เสี่ยวจวี๋ผงกหน้ารับ รีบสาวเท้าไปทำตามทันที

        มู่อวิ๋นจิ่นลงจากหลังฉู่ลี่ นางเห็นโคลนติดอยู่เต็มเสื้อด้านหลังของเขา จึงก้มหน้าอมยิ้ม ก่อนส่งสายตาไปที่ห้องใหญ่

        “หยางว่านซานบอกว่าจะส่งคนมาซ่อมห้องวันนี้มิใช่หรือ? ทำไมยังเป็นแบบเดิมอยู่?” มู่อวิ๋นจิ่นนึกถึงเตียงเล็กในห้อง ก็เกิดปวดเอวขึ้นมาทันที

        “ทิศตะวันตกมีน้ำท่วมไหลหลาก มีคนช่วยไม่พอ” ฉู่ลี่เล่าให้ฟัง

        มู่อวิ๋นจิ่นสะบัดหน้าเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ ถอดชุดที่เปื้อนโคลนทั้งหมดออก และหย่อนตัวแช่ลงในอ่างน้ำอุ่น

        หลังจากชำระร่างกายเป็นที่เรียบร้อย มู่อวิ๋นจิ่นเดินก็กลับห้องเล็ก ได้ยินฉู่ลี่กำลังแช่น้ำอยู่ นางจึงเอนตัวลงบนเตียงอย่างสบายใจ

        นอกหน้าต่างเสียงฝนตกดังอย่างต่อเนื่อง มู่อวิ๋นจิ่นจึงยกมือพาดคอครุ่นคิด หากฝนยังคงตกอยู่เช่นนี้ อุทกภัยย่อมไม่มีทางแก้ไขได้

        คิดไปคิดมา นางก็คิดไปถึงเรื่องฉู่เย่ที่เป็นรัชทายาท ทั้งยังได้ย้ายเข้าไปอยู่ในตำหนักตงกง ทว่าฉู่ลี่กลับต้องมาทุกข์ทรมานอยู่ที่นี่ นี่มันอะไรกัน?

        ในเวลานี้เอง ประตูได้ถูกผลักเปิดออก

        มู่อวิ๋นจิ่นเด้งตัวขึ้นนั่ง หันขวับไปมอง “ฉู่ลี่ เจ้าคิดว่ามีคนกำลังควบคุมการตกของฝนหรือไม่? มิเช่นนั้นทำไมจู่ ๆ ฝนถึงตกไม่ลืมหูลืมตา ในสถานที่ที่ห่างไกลจากเมืองได้ถึงเพียงนี้?” 

         “เจ้าคงฟังนิทานมากเกินไป?” ฉู่ลี่หันไปส่ายหน้าให้นาง “เมื่อก่อนรู้สึกว่าเจ้าเฉลียวฉลาด มาตอนนี้นับวันยิ่งโง่เขลา”

        มู่อวิ๋นจิ่นถลึงตาใส่ฉู่ลี่ที่ยืนอยู่ขอบเตียง นางจึงรีบนอนแผ่ให้เต็มเตียง มิให้ฉู่ลี่ลงมานอนได้ 

        ฉู่ลี่หรี่ตา ยกมือขึ้นลูบคางไปมา “เจ้ากำลังจะสื่อบางอย่างให้ข้า…”

        “นอนทับลงบนเรือนร่างเจ้าใช่หรือไม่?”

        มู่อวิ๋นจิ่นแน่นิ่งไปชั่วขณะ นึกถึงเรื่องที่คุณป้านั่นทำให้นางไม่พอใจ ความโมโหนั้นยังหลงเหลืออยู่ในความรู้สึก

        นางจึงสวนกลับไปว่า “เจ้าก็ลองดูสิ!!!”

        สิ้นเสียง มู่อวิ๋นจิ่นคิดว่าสยบฉู่ลี่ลงได้แล้ว นางจึงล้มตัวนอนหยิบผ้าขึ้นมาห่มและหลับตาลง

        ทางด้านฉู่ลี่เผยยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้าย ก้มหน้ามองมู่อวิ๋นจิ่น ค่อย ๆ ทิ้งตัวลงบนเรือนร่างของนาง ทำเอาคนที่แกล้งหลับพรวดลืมตาขึ้นมา

        มู่อวิ๋นจิ่นเลิกคิ้ว “เจ้าเอาจริงหรือ?”

         “เจ้าอยากหรือไม่เล่า?” ฉู่ลี่ยื่นหน้าเข้ามาที่ซอกคอมู่อวิ๋นจิ่น ยกมือขึ้นนวดขมับให้นางอย่างเบามือ

        มู่อวิ๋นจิ่นผลักฉู่ลี่ออก ด้วยรู้ว่าสู้ไม่ไหวแน่เลยถอนหายใจ “ปล่อยข้า ข้าจะเขยิบที่ให้เจ้านอนแล้วกัน”

        ฉู่ลี่ไม่ขยับตัว ยังคงจับจ้องไปที่ริมฝีปากอมชมพูของนาง พร้อมนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในเรือนลี่เฉวียน รอยจูบของนางนั้นช่างหอมหวาน ทำให้ท้องน้อยของเขาร้อนวูบวาบขึ้นมา ทันใดนั้นฉู่ลี่ก้มหน้าลง บรรจงดูดดื่มริมฝีปากของมู่อวิ๋นจิ่นอย่างทะนุถนอม

        ร่างของมู่อวิ๋นจิ่นอ่อนระทวย แม้จิตใต้สำนึกบอกนางให้ผลักเขาออก ทว่าการจูบที่อ่อนโยนเป็นพิเศษของฉู่ลี่ ทำให้มู่อวิ๋นจิ่นใจอ่อน มือที่ผลักไสไล่ส่งเขาในทีแรก กลับอ่อนแรงลงด้วยเช่นกัน

        นางคิดว่าตนเองนั้นชักชอบฉู่ลี่ขึ้นมาบ้างแล้ว…

        หัวใจของนางสูบรู้สึกสูบฉีด เต้นแรงยากที่จะอธิบายความรู้สึกที่ปะทุขึ้นมานี้ได้ กระทั่งโอนอ่อนปล่อยใจไปตามการบรรจงจูบของฉู่ลี่

        พอสัมผัสได้ถึงการตอบสนองกลับของมู่อวิ๋นจิ่น ฉู่ลี่ยิ้มมุมปาก เริ่มบรรเลงการดูดดื่มที่รุนแรงขึ้น

        เมื่อฉากจุมพิตดำเนินใกล้จบลง ฉู่ลี่เอื้อมมือหมายปลดเสื้อของมู่อวิ๋นจิ่นออก จู่ ๆ เขาชะงักมือกลับ และแสยะยิ้ม “ดูเหมือนเจ้าจะเมาแล้ว?”

        มู่อวิ๋นจิ่นตกใจตื่นขึ้นจากภวังค์

        นางรวบรวมพลังที่มีทั้งหมดผลักฉู่ลี่ออก มือข้างหนึ่งจับแก้มที่แดงก่ำ ส่วนมืออีกข้างวางทาบอก ในใจรู้สึกอับอายขายขี้หน้าที่นางเผลอไผลไป ถูกความหล่อเหลาของฉู่ลี่ยั่วเย้าจนขาดสติสัมปชัญญะ

        ฉู่ลี่กระหยิ่มยิ้มย่อง ยื่นมือขึ้นลูบผมของนาง ที่เลื่อนลงมาที่ไหล่ และมองพินิจใบหน้าที่ขาวเนียนของนางอย่างตั้งใจ

         “มู่อวิ๋นจิ่น เจ้าคิดว่าเปิ่นหวงจื่อเป็นอย่างไร?”

        คำพูดที่ยากจะคาดเดาความหมายของเขา ทำให้มู่อวิ๋นจิ่นรีบหลบตาตอบอย่างรวดเร็ว “ก็ไม่เลว!”

        “ถ้าไม่เลว เช่นนั้นก็อยู่ด้วยกันไปเสียเลย”