“คุณกันต์คะ!”
กันตพลทำเป็ใที่อยู่ดีๆ รถยนต์ใกล้ตัวก็ปลดล็อก ก่อนจะพยายามหุบยิ้มแกล้งทำหน้านิ่งแล้วหันไปตามเสียงเรียก
“อ้าว...คุณแพร”
“กำลังจะกลับบ้านเหรอคะ”
“ครับ”
“จอดรถไว้แถวนี้เหรอคะ”เธอชี้นิ้วอย่างไร้จุดหมาย ลานจอดรถนั้นกว้างเกินกว่าจะเจาะจงทิศทางได้
“เปล่าครับผมกำลังจะเดินไปขึ้นแท็กซี่”
“อ้าว...”แพรดาวสงสัยในใจ แล้วเพื่อนที่มาด้วยกันล่ะไปไหนแต่หน้าตาของเธอก็แสดงออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่
“เพื่อนผมมีธุระด่วนน่ะครับ”
“อ๋อ...แบบนี้นี่เอง แพรไปส่งไหมคะ คุณกันต์พักอยู่แถวไหน”
“ไม่เป็ไรครับผมอยู่แถวนี้แหละ” กันตพลตอบสบาย ๆทว่าวินาทีต่อมาก็ใจสลายเมื่อเธอไม่เซ้าซี้ขอไปส่งตามที่คาดหวังเอาไว้
“โอเคค่ะงั้น... เจอกันพรุ่งนี้นะคะ บ๊ายบายค่ะ” แพรดาวบอกลาไม่มีการยืดเยื้อจนเขาได้แต่ยืนไว้อาลัยให้กับความพ่ายแพ้ของตัวเอง
แต่ในขณะที่กันตพลกำลังเดินคอตกไปเรียกรถแท็กซี่ก็มีรถยนต์คันหนึ่งขับมาจอดข้าง ๆ พร้อมเปิดประตูทักทาย
“มึงนี่มันกากจริงๆ ขึ้นรถ ไอ้เชี่ยเอ๊ย...”
จอมทัพส่ายหัวผิดหวังในตัวเพื่อนรักจนไม่รู้จะบรรยายออกมาเป็คำไหน กันตพลก็ยอมรับว่าตัวเองเป็อย่างว่าแต่เขาก็คิดในใจว่าดีเหมือนกันที่แยกย้ายกันแบบนี้ ไม่อย่างนั้นความใกล้ชิดอาจทำให้คิดแย่งแพรดาวจากอัศวินจริง ๆ
“อีกแล้วเหรอครับ”กันตพลก้มไปถามแพรดาว เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นเธอแอบถ่ายรูปอัศวินกับผู้หญิงคนอื่นแต่วันนี้แปลกไปตรงที่เธอหลบอยู่ข้างรถยนต์ของคนอื่น
“นั่นสิคะเจอคุณกันต์อีกแล้ว” เธอเองก็ทำหน้างงไม่ต่างกัน ทว่าจากที่เคยร้องไห้วันนี้ไม่มีน้ำตาไหลอาบน้ำแก้ม มีเพียงรอยยิ้มอาย ๆ ที่ส่งกลับไป
แต่ก่อนที่เขาจะตอบอะไรกลับมาแพรดาวก็ดึงกันตพลเข้ามาใกล้ตัว เพราะเป้าหมายมีการเคลื่อนไหว จากที่อยู่ด้านข้างรถก็ค่อยๆ ขยับไปอยู่ด้านหลัง เพื่อไม่ให้อัศวินที่กำลังขับรถผ่านไปมองเห็น
เมื่อเธอชะเง้อมองจนแน่ใจว่าปลอดภัยก็รีบลุกขึ้นยืนก่อนที่ขาทั้งสองข้างจะเกิดอาการชา ทว่าคนข้าง ๆคล้ายจะมีอาการแบบนั้นไปแล้ว เขาเลยเลือกที่จะนั่งลงกับพื้นและเหยียดขาแทน
“ขอ...ขอโทษค่ะคุณกันต์” แพรดาวยกมือไหว้ แววตามีแต่ความรู้สึกผิดทำเอาคนมองไม่กล้าต่อว่า
“ไม่เป็ไรครับคุณแพรน่าจะย่อบ่อยจนชินนะครับ ขาไม่สั่นเลย” เขาชี้ไปที่ขาเรียวแล้วกลับมาสนใจขาตัวเอง ยื่นมือไปนวดให้กล้ามเนื้อผ่อนคลาย แพรดาวอยากจะช่วยนวดไถ่โทษแต่รู้ว่าไม่ควรทำมือเลยเก้ ๆ กัง ๆ ไม่รู้วางไว้ตรงไหนดี
“ผมไม่เป็ไรครับจริงๆ ครับ คุณเข้าออฟฟิศเลยก็ได้”
“แต่...”
“ถ้าคุณไม่ไปผมจะถามนะครับว่าทำไมคุณทำแบบนี้ทุกเช้า แล้วคราวนี้ผม้าคำตอบด้วย”
“งั้นแพรขอตัวนะคะขอโทษที่ทำให้ลำบากค่ะ” แพรดาวก้มหัว หลังโค้งจนตัวแทบจะหักครึ่งเสี้ยววินาทีต่อมาก็ก้าวขาเดินออกไปตามคำขู่ของเขา แต่เมื่อยิ่งเดินออกห่างสิ่งที่ตามมาติด ๆ คือความรู้สึกผิดที่ทำแบบนั้นกับเ้านาย และก่อนจะถูกมองว่าเป็คนโรคจิตเขาควรได้รู้เหตุผลที่แท้จริง
“มีอะไรอีกหรือเปล่าครับ”กันตพลเอ่ยถาม เมื่อครู่คุยงานกับแพรดาวเสร็จแล้วแต่แทนที่เธอจะเดินออกจากห้องทำงาน ตัวกลับนั่งอยู่ที่เดิมเพิ่มเติมคือส่งยิ้มแปลก ๆ มาให้
“...มีค่ะ”
“อะไรครับ”เขาปิดแฟ้มเอกสารที่เพิ่งเปิดไม่ถึงหนึ่งนาทีสบตากับคนตรงหน้าเพื่อให้รู้ว่ากำลังรอฟัง
“เย็นนี้ไปกินข้าวด้วยกันไหมคะ”
กันตพลแทบหยุดหายใจเมื่อได้ยินคำถามพอตั้งสติได้ก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ลุกขึ้นยืนแล้วโน้มตัวไปหาแพรดาวก่อนจะใช้นิ้วแตะลงบนหน้าผากเธอ
“ทำอะไรคะ...”เธอเอนตัวด้านหลัง ถอยห่างออกไปอีกหนึ่งก้าว แต่ไม่ได้วิ่งหนีหรือหวาดกลัวเพราะคนตรงหน้าไม่ได้ทำให้รู้สึกถูกคุกคาม
“ไล่ผีครับคนที่ชวนผมกินข้าว ไม่น่าจะใช่คุณแพรตัวจริงนะครับ” กันตพลนั่งลงดังเดิม ทำตัวสบายๆ คล้ายว่าเมื่อครู่เธอพูดเื่ดินฟ้าอากาศ
"แพรตัวจริงเสียงจริงค่ะ”
“แล้วคุณลืมเหรอครับว่าหัวหน้าฝ่ายการตลาดชวนผู้จัดการบริษัทกินข้าวมันไม่เหมาะสมคุณเองก็เลี่ยงเื่นี้มาตลอด ตอนมีงานเลี้ยงคุณยังนั่งห่างผมเป็โยชน์เพราะกลัวถูกเข้าใจผิดว่าประจบผมเพื่อให้แผนงานของคุณชนะทีมของคุณเจต”
แพรดาวไม่รู้ว่าที่เขาพูดเป็การปฏิเสธเื่ที่เพิ่งร้องขอหรือตัดพ้อเื่ในอดีตกันแน่เลยได้แต่ยืนเม้มปากเพราะกำลังครุ่นคิดว่าจะตอบกลับไปยังไงดี
“สรุปว่าชวนผมกินข้าวเพราะอะไรครับ”
“ถ้าคุณกันต์ไม่สะดวกก็ไม่เป็ไรค่ะ”
คราวนี้เป็กันตพลที่ไม่พูดอะไรอยากต่อยตัวเองสักหมัดข้อหาทำตัวกวนประสาทจนเธอเปลี่ยนใจ
“แต่...คืนนี้ขอโทรหาได้ไหมคะ แพรมีเื่จะคุยกับคุณกันต์ค่ะ”
“ได้ครับ”
“ขอบคุณค่ะคุณกันต์สะดวก่ไหนคะ”
“ทุก่ครับคุณอยากโทรมาตอนไหนก็โทรมาได้เลย”
“ขอบคุณนะคะขอโทษที่รบกวนด้วยค่ะ” แพรดาวยกมือไหว้ รอยยิ้มสดใสของคนตรงหน้า ทำให้เขาอยากหยิกแก้มเบาๆ และแทนที่หันหลังไปแล้วก็น่าจะเดินออกจากห้องไป เธอกลับหันมาทิ้งท้ายว่า...
“ไม่ใช่เื่ร้ายแรงอะไรนะคะไม่เกี่ยวกับเื่งานด้วย แพรอยากเกริ่นไว้ก่อน คุณกันต์จะได้สบายใจค่ะ”
“ครับ...”กันตพลตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย แล้วมองจนเธอออกจากห้องทำงานไปเมื่ออยู่คนเดียวก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือที่ปิดเสียงไว้ตลอดมาเปิดเสียงเรียกเข้าให้อยู่ในระดับที่ดังที่สุด
876
![แม็คของส้ม [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/cf01ff469c2c052c5f410bd3efaef056.webp)
