ตอน 22 เื่เดียวที่ไม่ยอมเมีย
"พี่หญิงท่านเป็ดั่งพระโพธิสัตว์จริงๆข้าไม่รู้จะหาอะไรมาตอบแทนน้ำใจของท่านได้จึงจะทดแทนความใจกว้างของท่านได้หมด"เว่ยเหนียงหันไปหยิบตะกร้าไม้ที่เตรียมมาตั้งไว้บนโต๊ะ เปิดยกโถน้ำแกงออกมาราวกับว่าทุกอย่างถูกจัดเตรียมมาแล้วเป็อย่างดี
"พี่หญิงนี่เป็น้ำแกงปลาตุ๋นที่ข้าตั้งใจทำมาเพื่อท่านและพี่เขยโดยเฉพาะหวังว่าท่านจะไม่รังเกียจฝีมือของข้า" เว่ยเหนียงทำสีหน้าแววตาน่าเห็นใจนัก
"เอาล่ะ ของที่เ้าตั้งใจทำเพื่อข้าและเติ้งถูข้าจะไม่ยอมรับมันได้อย่างไร" จิ่นเฟยส่งยิ้มให้พร้อมสั่งสาวใช้ยกน้ำแกงปลานั่นไปเก็บ
"อ๊ะ... ไม่นะพี่หญิง ท่านต้องดื่มตอนนี้ดื่มตอนมันยังร้อนอยู่ ท่านจะได้ััถึงรสชาติอันสุดแสนเลิศรส"เว่ยเหนียงเห็นว่าจะไม่ทันกาล จึงจัดแจงทุกอย่างเสียเองนางลุกขึ้นตักน้ำแกงปลาตุ๋นจากโถ ใส่ชามเล็กๆที่เตรียมมาด้วยตนเองยื่นให้จิ่นเฟยเดี๋ยวนั้น
"พี่หญิง นี่สำหรับท่าน"
"ส่วนนี่ เ้ายกไปให้พี่เขยอย่าลืมกำชับว่าให้ทานตอนร้อนๆ ไม่เช่นนั้นจะเป็การเสียน้ำใจของข้า"เว่ยเหนียงยกถ้วยน้ำแกงอีกหนึ่งถ้วยให้ฟานฟ่านยกไปให้เติ้งถูที่ห้องหนังสือ
ทว่าฟานฟ่านไม่ฟังคำสั่งใคร นอกจากฮูหยินเพียงคนเดียว
"ไปเถอะฟานฟ่านต่อไปนี้ให้เ้าฟังคำสั่งของเว่ยเหนียงด้วย" จิ่นเฟยโบกมือยกสั่งให้ฟานฟ่านยกถ้วยไป
ระหว่างนั้น สองพี่น้องก็นั่งพูดคุยกันไปพลางๆจิ่นเฟยนั้นมัวแต่ให้ความสนใจกับการไถ่ถามมากไปเสียหน่อยจึงไม่ได้เร่งรีบที่จะกินน้ำแกงปลาชามนั้น
ณ ห้องหนังสือ
"นายท่านเ้าคะ "
"นั่นใครน่ะชิวเยี่ยไปเปิดให้นางซิ"
"ฟานฟ่านเองเ้าค่ะฮูหยินให้นำน้ำแกงปลาตุ๋นมาให้ท่านเ้าค่ะ"
"ฮะฮ่านางคงทำมันเพื่อขอบคุณข้าที่ข้ามอบเ้าแมวน้อยขนปุยให้นางสินะ " เติ้งถูคิดเข้าข้างตัวเอง พลางพึมพำออกมาเชยชมเมียสุดที่รัก
"เอามาเถอะข้าจะยกซดดื่มให้นางดีใจเสียหน่อย"
"ห่ะ.... เหตุใดน้ำแกงปลาชามนี้มีกลิ่นพิษอ่อนๆ หรือว่า.... นางจะยังไม่ได้มีใจยกโทษให้ข้า"
"เป็ไปไม่ได้ !!!"
"นางกับข้าปรับความเข้าใจซ้ำยังสารภาพรักต่อกันแล้วนั้น จะมีเื่เช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร" จากที่ตั้งใจจะตวัดยกดื่มหมดถ้วยในคราวเดียว ต้องชะงักลง
"ชิวเยี่ย เอาเข็มตรวจพิษมา"
"ห่ะ น้ำแกงถ้วยนี้มีพิษจริงๆ"เติ้งถูตบโต๊ะเสียงดัง
"ตอบข้ามาน้ำแกงถ้วยนี้ฮูหยินเป็คนทำให้ข้าด้วยตัวเองใช่หรือไม่" เติ้งถูเริ่มเค้นถามเสียงแข็ง
"นะ นะ นายท่านเ้าคะน้ำแกงถ้วยนี้เป็ของแม่หญิงที่แทนตนเองว่าหลิวเว่ยเหนียงซ้ำแล้วนางยังเทน้ำแกงอีกถ้วยให้ฮูหยินดื่ม ก่อนที่ฟานฟ่านจะยกมาให้ท่าน แต่ทว่าน้ำแกงถ้วยนี้ฮูหยินเป็คนออกคำสั่งให้บ่าวยกมาเ้าค่ะ" แม่นางน้อยผู้เจียมเนื้อเจียมตัวมาโดยตลอด เนื้อตัวสั่น ขาอ่อนแรงคุกเข่าลงต่อหน้าเติ้งถู
"ห่ะ แย่แล้ว หลิวเว่ยเหนียงผู้นี้กัดไม่ปล่อยจริงๆ "
"ใจกล้านักใจกล้าที่จะสังหารข้ากับฮูหยินโม่ในจวน" เติ้งถูร้อนใจกลัวไม่ทันกาลวิ่งออกจากห้องหนังสือวางตำราไวว่อง
ณ สวนหน้าจวน
"ไอ๊หย๊าพี่หญิง อย่าเอาแต่ถามความเป็อยู่ที่ผ่านมาของข้าเลยเื่มันผ่านมาแล้ว ล้วนเป็ความโศกเศร้าที่ข้า้าลืมท่านถามไถ่แล้วจะได้ประโยชน์อันใด "
"มิสู้กินดื่มน้ำแกงปลาตุ๋นของข้าให้น้องของพี่ได้ชื่นใจเสียหน่อยเถอะ"
"หรือว่า พี่หญิงจะรังเกียจข้าจึงได้ปฏิเสธเลี่ยงดื่มด้วยวิธีนี้" เอาแล้ว....เว่ยเหนียงเริ่มเล่นลูกไม้ตีบทเป็อีนางน้อยใจแล้วจ้า
"โถ้เอ้ย ข้าก็แค่เป็ห่วงเ้าก็เท่านั้นเอาล่ะหากน้องพี่ไม่้า ข้าก็จะไม่ก้าวก่าย "
"จริงสินะน้ำแกงของเ้าหากเย็นชืดจะไม่อร่อยเอาเสีย" จิ่นเฟยกลัวเว่ยเหนียงจะน้อยใจรีบยกน้ำแกงใช้ช้อนคนวนๆ กำลังจะยกดื่ม
เคร่ง!!!!! เสียงถ้วยน้ำแกงที่นางกำลังจะยกซดหลุดมือคว่ำกระจายร่วงพื้นเพราะหินก้อนเล็กถูกเควี่ยงมาจากมุมไร้ทิศกระแทกอย่างแรง
"ห่ะ... .แย่แล้ว!!!! "เว่ยเหนียงอุทานออกมาจนตาเหลือก
"ก็แค่น้ำแกงชามเดียวหกใขนาดนั้นเชียวหรือแม่นาง" เสียงแข็งๆของเติ้งถูลอยมาแต่ไกล
"อ้าว เติ้งถู ท่านออกมาแล้วหรือ พอดีเลยข้ามีเื่อยากจะปรึกษาท่าน" จิ่นเฟยตื่นเต้นที่จะได้รับเว่ยเหนียงเข้าจวนทันทีที่เห็นเติ้งถู นางแทบนั่งไม่ติด
"ฮูหยิน!! นี่มันอะไรกันมีแขกมาเยี่ยมถึงจวน เหตุใดไม่บอกกล่าวแก่ข้า ซ้ำยังนำของแปลกปลอมไร้การตรวจสอบเข้ามามากมาย"เติ้งถูกล่าวตำหนิจิ่นเฟยยกใหญ่แบบไร้เหตุผลวินาทีนั้นทำให้ภรรยาสุดที่รักแสนงง-งวย ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ทำไมสามีที่รักถึงได้มีอารมณ์แปรปรวน ผีเข้าผีออกนัก
"เติ้งถู นี่มันแขกที่ไหนกันก็เห็นอยู่ว่านางเป็น้องหญิงของข้า ก็เหมือนคนสกุลโม่ของเราอยู่เนืองๆ"จิ่นเฟยพยายามอธิบาย
"หากท่านไม่ต้อนรับนางล่ะก็ ท่านก็แค่พูดมาตามตรงไม่จำเป็ต้องใช้วิธีรุนแรงไร้มารยาทเช่นเมื่อครู่..."
"อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ ว่าหินก้อนนั้นเป็ฝีมือของท่าน" จิ่นเฟยเริ่มพูดจาสาดเสียไม่ไว้หน้าสามี เพราะนางรู้สึกว่าที่เป็อยู่ตอนนี้มันไร้เหตุผลสิ้นดี
"ใช่ !!!ข้าไม่ต้อนรับคนอย่างนาง.... "
"จิ่นเฟย ข้ายอมเ้าได้ทุกเื่ยกเว้นเื่นี้ ข้ายอมไม่ได้เด็ดขาด หากมัวแต่ตามใจเ้าแบบไม่ลืมหูลืมตาคนเช่นนางต้องนำหายนะมาให้แก่สกุลโม่ของข้า ข้าจะไม่ยอมผิดต่อบรรพบุรุษซ้ำสองทำให้สกุลโม่ต้องล่มสลายอีกครั้งเป็แน่" เติ้งถูพูดตรงๆ ตะเบงเสียงใส่เมียเสียงแข็ง
เพื่อขู่ให้เกิดความหวาดกลัวแก่เมีย เขาจำต้องเชือดไก่ให้ลิงดู
"ชิวเยี่ย!!!บ่าวคนใดเป็คนพานางเข้ามา จงนำไปเฆี่ยนตีให้หลาบจำ ใช้กฎจวนโบย 20 ไม้" เติ้งถูผู้ที่เคยไว้หน้าเมียมาโดยตลอดครั้งนี้ยืนยันเสียงแข็ง
"ฟานฟ่าน รวมถึงเ้าด้วยอย่าให้ต้องถึงขั้นฉุดกระชากลากดึง" เมื่อคำสั่งของผู้เป็นายว่ามาอย่างนั้นสาวใช้หน้าใหม่ตัวเล็กๆอย่างฟานฟ่านเดินคอตกตามหลังชิวเยี่ยไปเพื่อรับโทษ
"เติ้งถู เ้าทำเกินไปแล้ว !!!"
"ไม่ต้อนรับน้องหญิงของข้า ยังทำร้ายคนของข้าเช่นนั้นตำแหน่งฮูหยินจวนโม่คงไม่จำเป็สำหรับข้าแล้วกระมัง"จิ่นเฟยโกรธกับการตัดสินใจแบบเผด็จการของสามี ถอดปิ่นหยกที่เขาเคยซื้อให้ฟาดคืนลงพื้นจนแตกกระจายเป็เสี่ยงๆ
"ไม่ต้อนรับนาง ก็เหมือนไม่ต้อนรับข้า!!! "
"โม่เติ้งถู!!! เราหย่ากันเถอะ!!! "จิ่นเฟยยื่นคำขาด กระชากจูงมือหลิวเว่ยเหนียงวิ่งออกจากจวนไปต่อหน้าต่อตาสามี
"หลิวจิ่ยเฟย เ้าจะมาทำให้แผนของข้าแตกไม่ได้กี่ครั้งกี่หนแล้ว ที่ข้าต้องล้มเหลวเพราะเ้า "
"เอาเถอะ ครั้งนี้ข้าสังหารเติ้งถูยังไม่ได้มิสู้สังหารท่านก่อนเป็คนแรกก็แล้วกัน"ในเมื่อเว่ยเหนียงวางยาสองผัวเมียไม่สำเร็จระหว่างที่จิ่นเฟยพานางวิ่งหนีออกไปจากจวนด้วยความหวังดีน้องสาวสุดที่รักอย่างนางก็ตอบแทนพี่สาวคนนี้ด้วยความเลวทราม เว่ยเหนียงมีสิ่งพวกนี้คิดไว้ในหัวตลอดว่าจะสังหารพี่สาวอย่างไร
46K
