เกิดใหม่ครั้งนี้ต้องมีความสุข

        วันนี้จะเป็นวันที่ทั้งสองคนต้องไปเยี่ยมบ้านของฝ่ายหญิงเล่อเยียนเตรียมส้ม 12 ผลเพื่อนำกลับไปยังบ้านของพ่อแม่ด้วย

        และคนที่มารับทั้งสองกลับบ้านก็คือหลี่หานน้องชายของเธอนั่นเองเมื่อมาถึงบ้านพ่อและแม่เลี้ยงก็รออยู่ก่อนแล้วพร้อมทั้งอาหารเพื่อเลี้ยงต้อนรับลูกเขย

        " มากันแล้วหรือ ดีๆ" หลี่ฉินรอคอยลูกสาวกลับมาหายิ้มต้อนรับอย่างสดใส

        " สวัสดีค่ะพ่อ แม่ สบายดีนะคะ"เล่อเยียนกล่าวทักทายตามด้วยหยางหมิงเฉิง

        " สวัสดีครับ "

        " มาทานข้าวกันเถอะจ้ะ " แม่เลี้ยงหรูปั้นหน้ายิ้มแย้มต้อนรับลูกเลี้ยงแล้วก็ลูกเขยยิ่งมองเธอยิ่งเสียดายหยางหมิงเฉิงเขาสมควรจะมาเป็นลูกเขยของเธอจริงๆ ไม่ใช่ของลูกเลี้ยง

        ต่างคนต่างยิ้มแย้มลงมือทานอาหารอย่างชื่นมื่นมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับเพราะเธอกินอะไรไม่ลง

        " เป็นอะไรไปจ๊ะ อาหารไม่ถูกปากหรือ แม่ทำแต่ของที่ลูกชอบทั้งนั้นเลยนะ"แม่เลี้ยงหรูสังเกตเห็นสีหน้าไม่ดีของลูกเลี้ยงจึงแสดงความเป็นห่วง

        " ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ พอดีช่วงนี้หนูไม่ค่อยอยากอาหารเท่าไหร่น่ะ"เธอคิดว่ารอให้ผ่านไปสักเดือนค่อยบอกว่าตัวเองตั้งครรภ์

        " ไม่สบายหรือเปล่าจ๊ะ เด็กสาวสมัยนี้ก็แบบนี้แหละจ้ะข้าวใหม่ปลามันฮาๆ"เธอคิดว่าพวกเขาคงจะเสพสุขจนไม่อยากอาหารผิดกับลูกสาวเธอที่นั่งทำหน้าแบกโลกไว้ทั้งใบ

        หลังจากทานข้าวเสร็จคุณพ่อหลี่ก็นำส้มใส่ตะกร้าไปวางไว้บนหัวนอนของลูกสาวตามความเชื่อว่าทั้งคู่จะได้มีลูกหลานมากมายบ้านไหนมีลูกเยอะๆ ถือว่าโชคดียิ่งเป็นลูกชายยิ่งนับว่ามีโชค

        " คุณจะนอนพักหน่อยไหมครับ ทานยาหลังอาหารหรือยัง"เมื่อเข้ามายังห้องนอนหยางหมิงเฉิงก็จัดแจงให้ภรรยาได้นอนพักสักหน่อยเนื่องจากวันนี้พวกเขาตื่นเช้าเตรียมตัวมาบ้านของภรรยา

        " ทานแล้วล่ะค่ะไม่ต้องห่วงหรอก จริงสิคะแล้วพรุ่งนี้คุณจะไปกี่โมงฉันยังไม่ได้จัดกระเป๋าให้คุณเลย" เธอจำได้ว่าเขาจะไปในวันพรุ่งนี้แล้วนี่นา

" ไม่ต้องจัดหรอกครับแค่ไปรายงานตัวน่ะ ตอนเย็นผมก็กลับ"เขาแค่ไปทำงานในตอนเช้าแล้วเย็นก็กลับเข้าบ้านเว้นซะแต่ว่าบางวันอาจจะมีเข้าเวรกลางคืนบ้างหรือไม่ก็มีภารกิจพิเศษ

" งั้นหรือคะ ฉันคิดว่าคุณจะต้องอยู่ในค่ายทหารซะอีก"

        " ผมย้ายสังกัดมาที่ปักกิ่งน่ะครับแต่อาจจะมีออกนอกพื้นที่บ้างแต่คงไม่ไกลจากนี่สักเท่าไหร่คุณอยู่บ้านน้าผมไปก่อนสักพักนะครับผมทำเรื่องขอสวัสดิการบ้านพักอยู่น่ะครับคิดว่าคงต้องรอสักพัก"นายทหารระดับเขาแน่นอนว่าจะต้องมีบ้านพักให้อยู่แล้วแต่เขาอยากได้บ้านเป็นหลังมากกว่าตึกเป็นห้องๆผลงานของเขานั้นโดนเด่นจึงทำเรื่องขอได้ไม่อยากอีกอย่างคือเพิ่งจะยื่นเรื่องแต่งงานไปคงต้องรอทางการจัดหาให้สักพัก

        เขาหวังว่าเล่อเยียนจะทนน้าสะใภ้เขาได้เพราะเขารู้จักนิสัยของน้าสะใภ้เขาดีแม้จะหนักใจเรื่องที่จะไม่ได้ส่งเสียแล้วแต่คิดว่าบุญคุณคงทนแทนให้มากพอสมควรแล้วล่ะ

        "ฉันอยู่ที่ไหนก็อยู่ได้ค่ะมีบ้านเป็นหลังก็ดีพอคลอดออกมาเสียงของลูกจะได้ไม่รบกวนห้องข้างๆฉันได้ยินมาว่าเด็กทารกกินนอนไม่เป็นเวลา" เรื่องนี้เธอแอบกังวลพอสมควร

        " ถึงเวลานั้นผมจะคุยกับแม่ให้มาช่วยคุณดูแลลูกน่ะครับอย่างน้อยก็จนกว่าคุณจะทำเองได้เวลาที่ผมไปทำงาน "เขาวางแผนแล้วก็คุยกับแม่เขาไว้บ้างแล้วล่ะซึ่งแม่ของเขานั้นเธอเต็มใจที่จะมาอย่างมาก

        " ขอบคุณนะคะ ถ้าไม่รู้ว่าเรื่องนั้นเป็นแผนของแม่เลี้ยงฉันฉันคงจะอดคิดไม่ได้ว่าอาจจะเป็นแผนของคุณที่เข้าหาฉัน "ก็เขาช่างเป็นนักวางแผนดีเสียจริงปกติแล้วในนิยายผู้ชายจะต้องทึ่มๆตามภรรยาไม่ใช่หรือแต่สามีของเธอไม่ใช่เลยเขาฉลาดและช่างสังเกตเอามากๆ

        " ก็ไม่แน่นะครับ "เขาไม่ปฏิเสธซ้ำยังใช้สายตาเจ้าเล่ห์มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าจากนั่นก็มองมายังริมฝีปากผลเชอร์รี่ของเธอ

        " มองอะไรคะ ฉันขอพักสายตาสักหน่อยนะคะ"เล่อเยียนรู้สึกไม่ปลอดภัยจึงทิ้งตัวลงนอนดีกว่า

        " หึ"หยางหมิงเฉิงส่ายหัวให้กับความขี้ระแวงของภรรยาก็ทำตัวน่ารักขนาดนี้เขาอยากจะขย้ำเธอแรงๆ ให้หาย....

        เมื่อภรรยาที่บอกว่าจะพักสายตาผ่อนลมหายใจอย่างสม่ำเสมอแล้วเขาจึงเดินออกมานอกห้องเพื่อที่มานั่งคุยกับพ่อตาเรื่องที่เธอตั้งครรภ์

        " พ่อครับ ผมขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมครับ"

        " ไปข้างนอกกันเถอะ"หลี่ฉินพยักหน้าเข้าใจพร้อมทั้งเดินนำหน้าลูกเขยไปยังสวนหน้าบ้าน

        " จริงๆ แล้วเธอท้องน่ะครับ ที่ช่วงนี้เธอทานอะไรไม่ค่อยได้เป็นเพราะเธอแพ้ท้อง"หยางหมิงเฉิงคิดว่าเรื่องนี้ควรบอกให้พ่อตารับรู้มันไม่ใช่เรื่องน่าอับอายแต่เขามองว่ามันน่ายินดีมากกว่า

        " พ่อกำลังรออยู่ว่าพวกลูกจะบอกความจริงกับพ่อเมื่อไหร่" เขามีลูกมา 3คนถึงแม้จะไม่ได้เป็นคนท้องเองแต่ก็มีส่วนร่วมในการที่ลูกเขาเกิดมาทำไมจะดูอาการของลูกสาวเขาไม่ออก

        " ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ เล่อเยียนเองก็เครียดและกดดันมากครับเธอกลัวคุณพ่อจะผิดหวังน่ะครับ " หยางหมิงเฉิงเข้าใจความรู้สึกของภรรยาดี

        " เรื่องน่ายินดีเพียงนี้จะผิดหวังได้ยังไงเอาเถอะรอให้เธอพร้อมเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นระหว่างนี้พ่อจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรเลยก็แล้วกัน"เขาส่ายหน้าให้กับความคิดของลูกสาว

        " อีกอย่างพรุ่งนี้ผมจะเข้ารายงานกับทางกรมแล้วยังไม่รู้ว่าจะต้องปฏิบัติหน้าที่ทันทีหรือเปล่าผมอยากขอฝากเธอด้วยนะครับ"เขาไม่วางใจให้เธออยู่บ้านคนเดียวแต่ก็ไม่อยากให้เธอมาทำสงครามประสาทที่บ้านกับพวกแม่เลี้ยง

        " อืม พ่อจะแวะไปดูน้องบ่อยๆ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"เขารู้ทันทีว่าเขาจะหมายความว่ายังไง ถึงไม่บอกเขาก็คงจะแวะไปเยี่ยมลูกสาวบ่อยๆ อยู่แล้วเพราะเขากำลังจะเป็นคุณตาแล้วนี่นา

        " ขอบคุณครับคุณพ่อ "

        " จริงสิ อาฮ่าวเป็นไงบ้าง" เขาอดเป็นห่วงลูกชายคนโตไม่ได้

        " ที่นั่นถึงจะห่างไกลความเจริญไปบ้างแต่น่าจะไม่ขาดเหลืออะไรแล้วล่ะครับเล่อเยียนทิ้งข้าวของไว้ให้มากมายน่าจะพ้นหน้าหนาวนี้ไปได้"

        " ไอหยา ไอ่ลูกหมาเอาเปรียบน้องหรือนี่" พ่อหลี่ขมวดคิ้วไม่ชอบใจ

        " เธอจัดหาให้เองน่ะครับผมก็แปลกใจเหมือนกันว่าเธอมีของพวกนั้นมากมายถึงขนาดนั้นได้ยังไง"เขาทึ่งกับข้าวสาร เครื่องปรุงที่เธอเตรียมไว้ให้พี่ชายไม่น้อย

        " ฮาาาาา นายจะต้องทึ่งกับเธออีกมากเลยล่ะ"พ่อหลี่หัวเราะชอบใจตบไหล่ลูกเขยเชิงปลอบใจ

        "คุยอะไรกันหรือคะสองหนุ่ม น่าสนุกเชียว" แม่เลี้ยงหรูที่แอบฟังสักพักก็เดินออกมาเธอยอมรับว่าตกใจไม่น้อยกับเรื่องที่ได้ยินแต่สิ่งที่ตกใจมากกว่าคือลูกสาวของเธอก็มีอาการเดียวกันกับเล่อเยียนไม่มีผิดเล่อเยียนแต่งงานอย่างมีหน้ามีตาจะท้องก็คงไม่น่าอายเท่าไหร่แต่ลูกสาวของเธอล่ะจะทำยังไง

        " ไม่มีอะไรหรอก ไปพักเถอะ" พ่อหลี่บอกลูกเขยให้เข้าห้องไปหยางหมิงพยักหน้าแล้วเดินเข้าบ้าน

        " พี่คะ ฉันขอคุยด้วยได้ไหมคะ" หรูฟางเซียนเข้ามาทัก

        " มีอะไรก็พูดมาซิ "หยางหมิงเฉิงไม่กล้าที่จะอยู่กับเธอสองต่อสองอีกแล้ว

        " พี่ดูหมางเมินกับฉันจังเลยนะคะ" หรูฟางเซียนอดที่จะน้อยใจไม่ได้เธอด้อยกว่าน้องสาวตรงไหนกัน แม่นั่นนิสัยแย่ว่าเธอตั้งเยอะ

        " ผมคงต้องรักษาระยะห่างน่ะครับไม่อยากให้ใครเข้าใจผิดอีก"

        " ใครที่ว่านี่หมายถึงภรรยาของพี่หรือเปล่าคะฉันแค่ทักทายพี่ในฐานะคนเคยรู้สึกดีๆ ผิดตรงไหนกัน"ฟางเซียนอยากจะหัวเราะให้กับวาสนาของตัวเอง ท้องพ่อของลูกก็ไม่รับผิดชอบ

        เธอไปหาเถาหยวนแล้วคุยเรื่องที่เกิดขึ้นว่าเขาจะรับผิดชอบเธอยังไงแต่สิ่งได้เขาตอบกลับมาคือแน่ใจหรือว่าเขาเป็นพ่อของเด็กเพราะในคืนนั้นเธอก็อยู่กับหยางหมิงเฉิงก่อนที่เขาจะออกมาเขาปฏิเสธเธออย่างไร้เยื่อใย ไม่เหมือนเถาหยวนที่เธอเคยรู้จัก คนที่คอยตามเอาใจเธอสารพัด

        " ถ้าผมจะกลัวภรรยาของผมเข้าใจผิดก็คงไม่มาคุยกับคุณตรงนี้หรอกครับผมว่าคุณดูถูกน้ำใจของน้องสาวเกินไปนะครับ"เขากลัวเธอต่างหากที่เข้าใจเขาผิดคิดว่าเขาจะมีใจให้เธอ

        " หึ ฉันนี่มันน่าสมเพชจริงๆ ซินะคะ ใครๆ ก็เอาแต่ผลักไสไม่ไยดีฉัน" ฟางเซียนน้อยเนื้อต่ำใจกับสถานะตัวเองในทุกวันนี้เธอจะอยู่ในสังคมนี้ยังไงนับวันอาการแพ้ท้องก็ยิ่งแสดงออกชัดเจนเธอจะกล้าไปเจอเพื่อนที่มหาวิทยาลัยยังไงกัน

        " ไม่มีใครดูถูกหรือรังเกียจคุณหรอกครับถ้าคุณไม่ทำตัวเองให้ด้อยคุณค่า" จากนั้นเขาก็เกินเข้าไปยังห้องนอนของภรรยา

        เมื่อเข้าไปถึงเห็นภรรยากำลังเคี้ยวส้มเต็มปากพร้อมทั้งอ่านหนังสือไปด้วยโดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนมาส่งสายตาหวานซึ้งให้สามีตัวเอง

        "เป็นอะไรคะ ทำไมทำหน้าบึ้งจัง "เล่อเยียนรู้สึกว่ามีคนมายืนจ้องเลยเลิกสนใจหนังสือตรงหน้าแล้วหันไปมองคนที่กำลังมาใหม่แทน

        " ตื่นนานรึยังครับ "เขาส่ายหน้าไม่ได้บอกเรื่องไม่เป็นเรื่องให้กับภรรยารับรู้

        " สักพักค่ะ กินด้วยกันไหมคะ " เธอยื่นส้มให้กับเขาหยางหมิงเฉิงส่ายหน้าแต่เดินไปนั่งข้างๆ แล้วหยิบส้มจากหัวเตียงมาปอกพร้อมทั้งยื่นให้กับเธอ

        " ผมปอกให้ดีกว่าครับ" ถ้าเธอจะบอกว่าเขาคือสิ่งที่ดีที่สุดตั้งแต่เธอหลงมาในยุคนี้มันจะดูมากเกินไปหรือเปล่านะ

        สองสามีภรรยาตื่นตั้งแต่เช้าตรู่แล้วพากันกลับมายังบ้านหยางหยางหมิงเฉิงส่งเธอถึงหน้ารั้วบ้านแล้วก็เดินทางไปรายงานตัวในทันที

        " พี่สะใภ้คะ หมิงเกอละคะ"หยางเซินซินที่มาดักเจอสองสามีภรรยาก็เอ่ยทักขึ้น

        " เขาไปทำงานแล้วล่ะจ่ะ มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ"เล่อเยียนแปลกใจไม่น้อยที่เห็นน้องสามีในยามเช้าเพราะปกติหล่อนจะออกมาเมื่อบ่ายคล้อยเท่านั้น

        "ฉันมีเรื่องจะคุยกับหมิงเกอนิดหน่อยค่ะ"

        " งั้นคงต้องรอเขาเลิกงานกลับมาแล้วล่ะจ้ะ"เล่อเยียนพยักหน้าไม่ถามเซ้าซี้เพราะไม่ใช่ธุระของเธอ

        "จริงๆ มันก็ไม่ได้สำคัญอะไรมากหรอกค่ะคุยกับพี่สะใภ้ก็คงไม่ต่างกัน" ทำไมหล่อนถึงไม่ถามเลยนะว่ามีเรื่องอะไรเป็นภรรยาประสาอะไรกันไม่สนใจเรื่องของสามีเลยรึไง

        " เรื่องอะไรหรือจ๊ะ"เล่อเยียนที่กำลังจะเปิดประตูบ้านก็เลยหยุดชะงักแล้วหันมาคุยกับเธอแบบจริงจัง

        " ฉันกำลังจะไปมหาวิทยาลัยค่ะ เลยเข้าไปขอค่าใช้จ่ายประจำเดือนแต่คุณแม่บอกว่าหมิงเกอยังไม่ได้ให้เงินเดือนของเดือนนี้เลยฉันเห็นว่าอีกไม่กี่วันก็จะสิ้นเดือนแล้วก็เลยอยากจะมาขอเบิกล่วงหน้าก่อนสัก 5หยวนค่ะ" เธอรู้ว่ามันเป็นเรื่องน่าอายที่มาทวงเงินแต่ยังไงพี่ชายเธอก็ต้องจ่ายอยู่แล้วแค่ให้เร็วหน่อยคงไม่เป็นไร

        " เรื่องนี้คงต้องรอให้หมิงเกอกลับมาจากที่ทำงานก่อนน่ะเพราะฉันก็ยังไม่ได้ของเดือนนี้เหมือนกัน "เล่อเยียนตอบออกไปอย่างใจเย็นที่สุดหยางหมิงเฉิงคงจะยังไม่ได้คุยเรื่องหยุดส่งเสียค่าใช้จ่ายรายเดือนกับบ้านสายรอง

        " ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวก่อนนะจ๊ะพอดีมีงานที่ต้องทำอีกเยอะเลยล่ะหรือเธอจะมาช่วยพี่ทำงานรอหมิงเกอก็ได้นะ "

        " พอดีฉันเพิ่งนึกได้ว่ายังทำรายงานไม่เสร็จคงต้องขอตัวไปทำก่อน จริงๆ ฉันก็อยากจะช่วยพี่สะใภ้นะคะเอาไว้ฉันทำเสร็จแล้วจะรีบมาช่วยนะคะ "เรื่องอะไรจะช่วยล่ะขนาดงานในบ้านเธอยังไม่เคยทำคนเรียนสูงอย่างเธอเหมาะสำหรับทำงานดีๆ เงินเดือนสูงๆ เท่านั้นไม่เหมาะกับงานใช้แรงงานหรอก

        เล่อเยียนไม่ได้หวังว่าหล่อนจะมาช่วยอะไรอยู่แล้วเพียงแค่พูดเร่งให้หล่อนออกไปจากเขตบ้านของเธอให้เร็วขึ้นเพียงเท่านั้นเธอไม่รู้ว่าหยางหมิงเฉิงทนอยู่กับคนน่ารังเกียจยิ่งกว่าปลิงพวกนี้ได้ยังไงกันคงต้องวางขอบเขตของบ้านให้ชัดเจนแล้วล่ะถึงขั้นที่มาถามถึงเงินเลี้ยงดูต่อหน้าพี่สะใภ้อย่างไม่รู้สึกอายเธอจะต้องหน้าหนาขนาดไหนกัน