"พวกเ้ารับป้ายอาญาสิทธิ์นี้ไป ไปพบท่านอาจารย์เฟิงที่เฟิงหลิน" ไป่หยางมอบป้ายอาญาสิทธิ์ให้กับครอบครัวเชลยที่พวกเขาช่วยชีวิตเอาไว้เมื่อสองวันก่อน ให้เข้าไปอาศัยที่เฟิงหลินแทน เพราะเกรงว่าหากอยู่ที่อินทรีย์ต่อไปอาจเกิดอันตรายหรือถูกกลั่นแกล้งได้ เหล่าเชลยรีบขอบคุณน้ำใจที่สองหนุ่มมอบให้แล้วอุ้มลูกพยุงคนแก่มุ่งหน้าไปยังเฟิงหลินตามที่ไป่หยางบอกทันที หลังจากบอกลากลุ่มชาวบ้าน สองหนุ่มก็พากันเข้าไปยังบ้านตระกูลอินทรีย์ทันที เพื่อหารือเื่ิ่หลางกับผู้เป็พ่อของเขา "เื่เมื่อสองวันก่อน วอนท่านอย่าได้ถือสา ข้าสองคนมีเื่ที่สำคัญกว่าต้องหารือกับท่าน" เส้าฟานพยักหน้ากับคำของไป่หยางเบื่อจะใส่ใจเด็กหนุ่มทั้งสอง "เชิญนั่ง" ทั้งคู่เดินไปนั่งที่โต๊ะน้ำชาตามคำเชิญของเส้าฟานแล้วเข้าประเด็นทันที "ท่านได้ข่าวคราวของิ่หลางบ้างหรือไม่" เฟิงอี้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบสีหน้าไร้อารมณ์ความรู้สึกใดๆ เส้าฟานส่ายหน้าเบาๆตอบ เดือนกว่าแล้วที่ิ่หลางหายไป พวกเขาทุกคนต่างพากันตามหาไม่หยุดหย่อนแต่ก็ไม่ได้ข่าวคราวอะไรเลย เกิดอะไรขึ้นกับิ่หลางกันแน่ "แต่มีสถานที่หนึ่งที่ยังไม่เคยมีใครเข้าไปหา" ไป่หยางกับเฟิงอี้รับฟังอย่างตั้งใจ เส้าฟานถอนหายใจเล็กน้อยก่อนเอ่ยปากบอกสองหนุ่ม "เผ่าผีสิง" สองหนุ่มมองหน้ากัน จริงด้วยพวกเขาไปมาทุกเมืองแล้วแต่ยังไม่พบิ่หลางเลย แต่เผ่าผีสิงยังไม่เคยมีใครย่างกรายเข้าไปแม้แต่คนเดียว "แต่หินปราบมารของอาฟานััถึงไป่หยางได้ แต่ละคราไม่มีคราไหนที่บอกทิศทางไปยังเผ่านั้น" เส้าฟานพยักหน้าถอนหายใจอย่างเอือมระอา "หินนั่นอาจจะมีปัญหาก็ได้" ไป่หยางกับเฟิงอี้หันมองหน้ากัน ก็จริงอย่างที่ประมุขิ่กล่าว อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น แต่เผ่านั้นพวกเขาจะเข้าไปได้อย่างไรกัน..."ข้าจะให้ทหารฝีมือดีติดตามพวกเ้าไปสิบคน มากกว่านี้เกรงจะไม่ได้ มีแต่จะแหวกหญ้าให้งูตื่น" สองหนุ่มพยักหน้าเข้าใจ คำนับเส้าฟานแล้วเดินออกไปยังที่พักที่ประมุขจัดไว้ให้เพื่อวางแผนเดินทางไปยังเผ่าผีสิง ตาหาิ่หลางต่อไป...
"มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล" เฟิงอี้กล่าวหลังจากที่ทั้งคู่ก้าวเข้ามายังห้องรับรองแล้ว ไป่หยางพยักหน้าตอบรับ เขารู้ดีว่าเฟิงอี้หมายถึงอะไร "เ้าคิดว่า ประมุขิ่อาจอยู่เื้ัใช่หรือไม่" เฟิงอี้ไม่ตอบแต่หยิบหินปราบมารออกมาวางบนโต๊ะน้ำชา เพ่งมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อย "ข้าไม่แน่ใจ ประการแรกิ่ เส้าฟานไม่ได้มีท่าทีเป็เดือดเป็ร้อนอะไรกับการหายตัวไปของิ่หลางเลยแม้แต่น้อย" ไป่หยางเดินมานั่งตรงข้ามกับเฟิงอี้พลันเบ้ปากพยักหน้าเห็นด้วย "อือ...ประการที่สอง ทั้งที่ตัวเขาสงสัยเผ่าผีบ้านั่นแต่กลับหว่านล้อมให้พวกเราเดินทางไปแทนที่เขาจะเข้าไปด้วยตัวเอง วิทยายุทธ์ของเขาสูงกว่าพวกเรา แต่กลับไม่มีท่าทีกระตือรือร้นเลยแม้แต่น้อย" เฟิงอี้พยักหน้ากับถ้อยคำสมทบของไป่หยาง ความจริงพวกเขาจับสังเกตความผิดปกติของประมุขิ่ได้ั้แ่วันที่ได้รับจดหมายตอบกลับแล้ว ยิ่งได้เจรจากันในวันนี้ข้อสงสัยยิ่งเพิ่มมากขึ้น แต่เขาจะทำเช่นนี้ไปเพื่อเหตุใดกัน เื่ราวยิ่งลึกลับซับซ้อนซ่อนเงื่อนมากขึ้นจนพวกเขาเดาทางไม่ถูก "เ้ามีแผนหรือไม่" เฟิงอี้ถามไป่หยางเผื่อว่าสหายของเขาจะพอคิดวิธีดีๆตบตาผู้คนได้บ้าง "ง่ายนิดเดียว ดูเหมือนว่าประมุขิ่ผู้นี้จะ้าทำร้ายพวกเรา แต่จะเอาถึงชีวิตหรือไม่นั่นก็ยากจะคาดเดาได้ เมื่อเป็เช่นนี้เราก็เดินทางไปเผ่าผีสิงตามแผนการของเขา แต่สิ่งที่พวกเราต้องระวังเกรงว่าจะไม่ใช่แค่เผ่านั่นอีกแล้ว..." เฟิงอี้พยักหน้าตอบรับ หากิ่ เส้าฟาน้าทำร้ายพวกเขาจริง ก็แค่เดินตามแผนที่พวกเขาวางไว้แล้วลอบตลบหลังทีหลังก็ยังทัน ิ่ เส้าฟานประเมินพวกเขาต่ำเกินไปแล้ว แม้พวกเขาจะยังเด็กแต่ประสบการณ์ก็มีมิใช่น้อย ความผิดปกติแค่นี้มีหรือพวกเขาจะมองไม่ออก แต่ถ้าหากเป็ฝีมือของประมุขิ่จริง เขาทำไปเพื่ออะไร แล้วิ่หลางล่ะ เขาเอาตัวิ่หลางไปไว้ที่ไหน??????
"เดินทางครั้งนี้ ทุกท่านโปรดระวังตัว" ประมุขิ่กล่าวลาสองหนุ่มด้วยใบหน้ายิ้มแย้มพร้อมก้มหัวคำนับสองหนุ่มด้วยท่าทีเป็มิตร สมองหนุ่มคำนับตอบแล้วนำทางทหารออกเดินทางไปยังเผ่าผีสิงทันที "พวกเ้าทุกคน รอฟังคำสั่งจากข้าให้ดี ข้างหน้าเป็ดินแดนของเผ่าผีสิง ระวังตัวด้วย" ไป่หยางกล่าวกับเหล่าทหารติดตาม เหล่าทหารรับคำสั่งแต่ทว่ากับเหลือบสายตามองกันพลางพยักหน้าส่งสัญญาณลับ ก่อนที่ทหารคนหนึ่งจะเป่าปากส่งสัญญาณให้เหล่าทหารที่แอบซุ่มอยู่จำนวนเกือบร้อยคนวิ่งออกมารายล้อมสองหนุ่ม ไป่หยางและเฟิงอี้หันหลังชนกันชักกระบี่คู่กายออกมากำไว้ในมือแน่นเตรียมต่อสู้ "เอ๋...อาฟานดูเหมือนจะเยอะกว่าที่เราคิดนะ" ไป่หยางกล่าวยิ้มๆ แม้ในสถานการณ์วิกฤตเขายังมีอารมณ์มาหยอกล้อกับคนอื่นหน้าตาระรื่น เหมือนคนเสียสติจริงๆ "เงียบ ระวังตัว" ไป่หยางเบ้ปากกับคำพูดของเฟิงอี้ กวาดสายตามองไปยังเหล่าทหารจำนวนมากที่ล้อมพวกเขาอยู่ "พวกเ้ารุมพวกข้าเช่นนี้ไม่หมาหมู่ไปหน่อยหรือ" ไป่หยางกล่าวยั่วประสาททหารเ่าั้ "หุบปากเ้าเสีย ถึงอย่างไรวันนี้พวกเ้าก็ไม่มีโอกาสรอดกลับไป" ทหารนายหนึ่งที่ยืนอยู่ด่านหน้าะโตอบกลับพวกเขาด้วยน้ำเสียงหยิ่งยโส "อ๋า...ก็จริงอย่างที่เ้าพูด อย่างไรเสียข้าก็จะตายแล้ว งั้นพวกท่านจะช่วยสงเคราะห์คลายข้อสงสัยของข้าหน่อยได้หรือไม่ว่านายของพวกท่านทำแบบนี้กับพวกข้าไปเพื่ออะไรกัน" ไป่หยางยิ้มแห้งถามคำถามที่ตนสงสัยกับเหล่าทหารแม้รู้ว่าเปล่าประโยชน์แต่เขาทำเพื่อถ่วงเวลาก็เท่านั้น อย่างไรเสียตอนนี้พวกเขาคงทำได้แค่บุกฝ่าออกไป แต่จะรอดหรือไม่นั้นก็ยากจะกล่าว "สุนัขอย่างพวกเ้ามีสิทธิ์อะไรมาต่อปากต่อคำ" ไป่หยางถึงขั้นกลั้นขำไม่อยู่กับคำพูดด่าทอเหยียดหยามจากทหารนายหนึ่ง "เ้าว่าข้าสองคนเป็สุนัขแล้วพวกเ้าล่ะ ไม่ใช่หมารับใช้หรือไง" กลุ่มทหารถึงกับเกิดบันดาลโทสะกับความปากดีของไป่หยาง "ฆ่า!!!" สิ้นเสียงทหารนับร้อยก็พุ่งคมกระบี่ปรี่เข้ามาหาไป่หยางและเฟิงอี้ทันทีโดยไม่รีรอ แต่ทว่ากลับโดนแสงประหลาดสีแดงพุ่งเข้าหาจนกระเด็นกระดอนกันไปคนละทิศคนละทางล้มระเนระนาดกองอยู่กับพื้น สองหนุ่มหันไปยังที่มาของแสงประหลาดปรากฏให้เห็นชายชราผู้หนึ่งถือไม้เท้าอยู่ ไม่นานก็มีเหล่าชายฉกรรณ์มากมายออกมารายล้อมเหล่าทหารที่ดักฆ่าเขา พร้อมมีบุคคลปริศนาหน้าตาหล่อเหลาเดินออกมาเชิญพวกเขาให้เดินตามชายชราเข้าไปด้านใน หมู่บ้านของเผ่าผีสิง สองหนุ่มแปลกใจแต่ก็เดินตามเข้าไปแต่โดยดีด้วยความระแวงเล็กน้อย ตลอดทางที่เดินเข้ามาภายในเผ่าพบแต่ผู้หญิง คนแก่ และคนชรา กับมารกลุ่มเล็กๆที่ไม่ได้มีวิชาแกร่งกล้าอะไรมากมายไม่เหมือนดังเื่เล่าขานที่พวกเขาเคยได้ยินมา หรือว่าตำนานผู้เฒ่ากินคนแห่งเผ่าผีสิงจะเป็เื่โกหก? แล้วเื่ที่ตาเฒ่าผู้นี้ออกอาละวาดไล่ฆ่าคนในยามวิกาลล่ะ จะเป็เื่โกหกด้วยหรือไม่
205
