เมื่อสายลับหลายหน้าอย่างข้า ข้ามเวลามาเป็นชายาแพทย์ยืนหนึ่ง (นิยายแปล)

อนุหวังใช้เงินก้อนโตสร้างเรือนสองชั้นตามคำสั่งของฉู่ไฉเหลียง และให้ฉู่ไฉเหลียงตั้งชื่อด้วยตนเองว่า ‘เรือนจวีเยี่ยน’

เรือนจวีเยี่ยนเล็กกะทัดรัดงดงาม ลานเรือนด้านในเต็มไปด้วยต้นไม้ดอกไม้ที่เพิ่งปลูกใหม่เขียวชอุ่ม พอขึ้นไปบนเรือนก็สามารถมองเห็นเส้นทางภายในจวนได้ทั่วถึง ต้นกุ้ยฮวามหึมาที่ย้ายมาปลูกกลางลานเรือนแผ่กิ่งก้านเขียวขจี

วันนี้ฉู่เมิ่งอิ๋ง ฉู่อวิ๋นเจียว และฉู่เพ่ยซานได้มาที่นี่เป็นครั้งแรก

แม้พวกนางจะได้ยินจากบรรดาอนุว่า รอเพียงฉู่จวินหลันออกเรือน ก็จะให้พวกนางเข้ามาอยู่ที่นี่แทน แต่พอได้มาเห็นเรือนนี้ด้วยตาตนเอง ความอิจฉาริษยานั้นยิ่งพลุ่งพล่าน

ฉู่เมิ่งอิ๋งบิดผ้าเช็ดหน้าเบาๆ ก่อนจะหัวเราะออกมา “น้องสาวสาม จงเก็บเกี่ยวช่วงเวลาที่ได้อยู่ในจวนนี้ให้เต็มที่เถิด”

“หาว่าที่เจ้าบ่าวเจอแล้วหรือ” ฉู่อวิ๋นเจียวถามต่อทันที

“ยังไม่เจอ ได้ยินว่าช่วงนี้จวนกงติ้งอ๋องมีเรื่องประหลาดมากมาย โดนผีร้ายรบกวนไม่เว้นวัน บุตรชายคนรองล้มป่วย และฉากกั้นล้ำค่ายังหายไปเฉยๆ ฉากกั้นไม้หวงฮวาหลีแกะสลักงดงามรวมฐานแล้วหนักกว่าร้อยชั่งกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย!”

“ว่าอย่างไรนะ!” ฉู่เพ่ยซานกับฉู่อวิ๋นเจียวถึงกับปิดปากอุทาน “จริงหรือ จวนกงติ้งอ๋องจะมีสิ่งอัปมงคลได้อย่างไรกัน”

“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า แต่ยังได้ยินอีกว่าจวนกงติ้งอ๋องเชิญนักพรตมาทำพิธีหลายครั้งแล้ว บางคนยังทำนายว่าเพราะจะมีคนดวงชะตาอาภัพเข้ามาจึงทำลายโชคลาภของจวน คิดว่าชายากงติ้งอ๋องคงวุ่นอยู่กับเรื่องนี้ จึงไม่ว่างไปหาตัวเจ้าบ่าวที่เป็นคนโง่หรอกกระมัง”

“ช่างน่าสงสาร หากหาไม่พบ เช่นนั้นพี่หญิงสามก็แต่งงานไม่ได้สิ” ฉู่อวิ๋นเจียวจ้องมองฉู่จวินหลัน พลางหัวเราะคิกคัก

ทว่าฉู่จวินหลันกลับนั่งกินองุ่นอย่างสบายอารมณ์ “แต่งไม่ได้แล้วอย่างไร ได้กินดีอยู่ดี มีพี่น้องเป็นเพื่อนพูดคุย มีอะไรไม่ดีอีก”

ฉู่อวิ๋นเจียวโกรธจนหน้าขึ้นสีแดงจัด

เซียวซวี่นี่มีฝีมือจริงๆ ยังอุตส่าห์เอาโต๊ะนั่นออกมาได้!

ฉู่จวินหลันก็เชื่อว่าชายากงติ้งอ๋องคงยุ่งจริงๆ เพราะอาการป่วยของคุณชายรองนั้นหนักหนา หากไร้ความสามารถในการสืบสกุล ต่อให้ฆ่า ‘คนโง่’ ไป ตำแหน่งซื่อจื่อก็ไม่อาจตกถึงมือเซียวอวิ้นเผิงได้ เช่นนั้นแผนการที่ชายากงติ้งอ๋องวางมาหลายปีก็สูญเปล่า

เมื่อคิดดังนี้ ฉู่จวินหลันก็ยิ่งรู้สึกสบายใจ

“…นี่! น้องสาวสาม เจ้าตกใจจนวิญญาณหลุดไปแล้วหรือ”

เสียงของฉู่เมิ่งอิ๋งดังขึ้นข้างหู ทำให้ฉู่จวินหลันหลุดจากภวังค์

ฉู่จวินหลันเอ่ยอย่างเกียจคร้าน “ชีวิตสุขสบายเกินไปหรือไร ถึงยังมีเวลามาสอดเรื่องชาวบ้านเช่นนี้”

สีหน้าฉู่เมิ่งอิ๋งชะงักไปเล็กน้อย

นับตั้งแต่อนุหวังขับไล่ไช่มามาออกจากจวน บ่าวรับใช้ทั้งหลายล้วนมองพวกนางแม่ลูกเปลี่ยนไป แม้แต่คนข้างกายยังไม่ไว้ใจ ทำงานก็ไม่เต็มใจดังเดิม

“ข้าเพียงห่วงใยเจ้าเท่านั้น เหตุใดเจ้าต้องพูดจาเสียดแทงเช่นนี้ด้วย” ฉู่เมิ่งอิ๋งน้ำตาคลอเบ้า

ฉู่จวินหลันหาวหนึ่งที หยิบองุ่นเข้าปากอย่างไม่คิดจะต่อความยาวสาวความยืด ทำเอาฉู่เมิ่งอิ๋งโกรธจนเกือบร้องไห้ออกมา

รุ่งเช้าวันถัดมา ฉู่จวินหลันออกไปเก็บน้ำค้างตามเคย แต่เมื่อกลับมาใกล้ตรอกหลังจวนก็หยุดเท้า

“ใต้เท้าลี่?”

ทันทีที่สิ้นเสียง นางก็ถูกล้อมด้วยชายหนุ่มในชุดองครักษ์ปักลายปลาบินสี่คน

ลี่อิงยกมือคารวะพลางเอ่ยอย่างสุภาพ “คุณหนูสามฉู่ บรรพชนเฒ่าเชิญท่านไปพบ”

ฉู่จวินหลันเลิกคิ้ว คิดในใจว่าถ้าถูกเสน่หากรมวังอย่างกงกงเฉาเรียกหาย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ นางจึงตามลี่อิงเข้าวังอย่างไม่เกรงกลัว

ยังคงเป็นเรือนคุ้นตาในตำหนักอวี้ซิ่ว

ฉู่จวินหลันก้าวเข้าไปในห้อง แต่กลับไม่เห็นเฉากงกง มีเพียงขันทีที่คุ้นหน้าคนหนึ่งเข้ามานำทางไปยังห้องด้านข้าง

“คุณหนูสามฉู่ ไหลสี่เอ๋อร์คนสนิทของบรรพชนเฒ่าไม่ทันระวังจึงบาดเจ็บเข้า บรรพชนเฒ่ากังวลนัก ขอให้คุณหนูสามฉู่ช่วยตรวจดูให้หน่อยขอรับ”

ฉู่จวินหลันพยักหน้า ก้าวเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว ก็เห็นขันทีน้อยวัยราวสิบขวบนอนหน้าซีดเผือดอยู่บนเตียงข้างหน้าต่าง ร่างเปลือยท่อนบนมีผ้าพันแผลพันไว้ตรงหน้าทอง อีกทั้งขาซ้ายยังบิดเบี้ยวผิดรูป

ฉู่จวินหลันใจหายวาบ รีบเข้าไปตรวจอย่างละเอียด ความโกรธพุ่งสูงขึ้นทันที

นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดา เด็กน้อยถูกแทงเข้าที่ท้องจนลำไส้ฉีกขาด ขาซ้ายยังถูกหักอย่างโหดร้าย

เฉากงกงเฒ่าหน้าด้านผู้นั้นทำร้ายเด็กตัวเล็กๆ เพียงเพื่อทดสอบฝีมือนาง!

ช่างโหดเหี้ยมไร้มนุษยธรรม ไม่เห็นค่าชีวิตคน!

ฉู่จวินหลันเป็นคนที่รักชังชัดเจน แม้เคยฆ่าคน แต่ไม่เคยสังหารผู้บริสุทธิ์โดยไม่จำเป็น นางไม่รู้ว่าขันทีน้อยผู้นี้ทำสิ่งใดผิดถึงต้องถูกลงโทษเช่นนี้ ทว่าสำหรับนาง เขาเป็นเพียงเหยื่อที่เฉากงกงหยิบมาใช้เป็นหนูทดลองเท่านั้น!

ฉู่จวินหลันกลั้นโทสะก่อนจะก้าวออกไปด้านนอก เขียนเทียบยาพลางสั่งเสียงเย็น “ข้าต้องการห้องกับผ้าพันแผลใหม่ที่สะอาด สมุนไพรรักษาบาดแผล มีดปลายแหลม น้ำร้อน สุราฤทธิ์แรง…”

นางเอ่ยรายการยาวเหยียด ขันทีรีบจดแล้วพยักหน้ารับคำ ก่อนลนลานออกไปจัดหา

ฉู่จวินหลันโยนเทียบยาให้อีกคน “ไปต้มเทียบยานี้มาสองหม้อ และข้าต้องการผู้ช่วยที่มือนิ่ง” พอเงยหน้าเห็นลี่อิงยืนอยู่ตรงประตู นางก็ชี้เขา “ท่านแล้วกัน”

“ข้าไม่เคยเรียนวิชาแพทย์” ลี่อิงอ้ำอึ้ง

แต่ฉู่จวินหลันไม่เปิดโอกาสปฏิเสธ สั่งต่อทันที “ช่วยพาไหลสี่ไปห้องสะอาดที ระวังด้วยล่ะ”

ฉู่จวินหลันเข้าวังหลวงตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง กว่าไหลสี่จะพ้นขีดอันตรายก็ย่ำค่ำแล้ว

เมื่อลมหายใจของเด็กน้อยเริ่มกลับมาเป็นปกติ ฉู่จวินหลันก็ถูกส่งออกจากวัง โดยไม่อาจได้พบหน้าหรือพูดกับเฉากงกงเลยสักคำ

ลี่อิงที่ทำหน้าที่ผู้ช่วยรักษารายงานสิ่งที่ฉู่จวินหลันทำให้เฉากงกงฟังทั้งหมด

“…นางยังล้างลำไส้ที่ทะลักออกมาจนสะอาด ตัดส่วนที่เน่าออกแล้วต่อเข้ากันใหม่ เย็บปิดแผลด้วยวิธีแปลกพิสดารจนเลือดหยุดไหล ซ้ำยังรักษาชีพจรให้คงเต้นต่อไป…”

ใต้แสงตะเกียงสลัว ลี่อิงเล่าทุกสิ่งที่ตนเห็นให้เฉากงกงฟังโดยละเอียด

เฉากงกงก้มหน้าเผยรอยยิ้มเมตตา “นับว่าไหลสี่มีวาสนา แม้บาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้ ยังได้พานพบหมอเทวดา”

“ก่อนหน้านี้หมอหลวงบอกว่าแผลในช่องท้องเน่าง่าย อาจร้ายแรงขึ้นได้ บัดนี้แค่ต้องรอดูเพียงว่าไหลสี่จะรอดหรือไม่”

“ใช่ขอรับบรรพชนเฒ่า หากนางรักษาอาการไส้ทะลักเช่นนี้ได้ ขาของท่านย่อมต้องรักษาได้เช่นกัน”

เฉากงกงพยักหน้า แววตาอ่อนโยนยิ่งขึ้น “นางเป็นเด็กดี ได้ยินว่าวิชาเข็มของนางยังทำให้เกิดเสียงเหมือนวิหคร้องได้ใช่หรือไม่”

“ขอรับ เข็มเงินของนางมีเสียงราวกับวิหคร้องจริงๆ”

“คนเราห้ามดูเพียงรูปลักษณ์จริงๆ” เฉากงกงทอดถอนใจ “เกรงว่าเซียนวิชาแพทย์ชีอาจหาผู้สืบทอดเจอแล้วก็ได้”

ลี่อิงที่เป็นหัวหน้าและเหล่าคนที่อยู่ในที่นั้นต่างพากันตกใจ

หากฉู่จวินหลันเป็นศิษย์สืบทอดของเซียนวิชาแพทย์ชีจริง ก็นับว่าอายุน้อยเกินไปนัก แต่หากเป็นเช่นนั้นจริง ต่อไปเวลาเผชิญหน้านางก็ต้องระวังให้มาก เพราะหนทางอนาคตของนางไร้ขอบเขตจำกัด

ฉู่จวินหลันอัดอั้นเต็มอกกลับถึงจวน

เมื่อเห็นนางกลับมาอย่างปลอดภัย จื่อเยียนก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “คุณหนูปลอดภัยก็ดีแล้วเจ้าค่ะ คุณชายใหญ่บอกว่าคุณหนูอาจติดธุระอยู่ที่จวนองค์หญิงใหญ่ จึงไม่อยากให้เอะอะจนไปกวนฮูหยินผู้เฒ่า บัดนี้คุณหนูปลอดภัยแล้ว บ่าวจะรีบไปรายงานคุณชายใหญ่ให้หายกังวลเจ้าค่ะ”

“ไม่ต้องรีบ” ฉู่จวินหลันยิ้มเอ่ยต่อ “เจ้าตามข้าไปหาท่านย่าก่อนดีกว่า ขากลับก็ค่อยแวะไปหาพี่ชายใหญ่ ข้าเพิ่งให้ยาเขาไป ยังไม่รู้ผลจะเป็นอย่างไร”

จื่อเยียนพยักหน้า หยิบโคมไฟขึ้นมาก่อนเอ่ยถาม “คุณหนู สายป่านนี้แล้วเรายังจะไปหาฮูหยินผู้เฒ่าอีกหรือเจ้าคะ”

ฉู่จวินหลันยกยิ้มเย็นที่มุมปาก “ไปสะสางความแค้นเสียหน่อย”

วันนี้นางอัดอั้นนัก แต่ไม่อาจทำอะไรเฉากงกงได้ จึงต้องหาคนระบายความโกรธ อนุหวังกับอนุซุนอยู่สุขสบายมานานเกินไป แม้แต่ฉู่เมิ่งอิ๋งกับฉู่อวิ๋นเจียวยังกล้าล่วงเกินนาง เช่นนั้นก็ถึงเวลาต้องสั่งสอนให้รู้จักเจียมตัวแล้ว!