“พี่นิน....พี่นิน!” รจเด็กสาวหมู่บ้านเดียวกันกับนินตราเรียกหา นินตราชะเง้อมอง “พี่นิน ! รีบไปดูแม่พี่เร็ว...แฮ่ก..แฮ่ก.. พี่..พ....รีบ..บ..ไป..ดู..แม่เร็ว..//ภาษามือและเสียงที่เหนื่อยหอบจากการวิ่ง// พอรู้เื่นินตารีบวิ่งกับบ้านเพื่อไปหาผู้เป็แม่ในมือโอบเสื้อที่เต็มไปด้วยเหรียญโปรยทาน มะนันเห็นทีจึงรีบวิ่งตามไป
ณ บ้านของนินตา ทันทีที่มาถึงก็เห็นข้าวของภายบ้านกระจัดกระจายนินตรารีบวิ่งเข้าไปหาผู้เป็แม่ “ พรึบ..พรึบ.หึ..อากอ๊ากกกก..อึ..อือ..อือออ...” มือที่โอบเหรียญไว้ในเสื้อปล่อยลงตามมาด้วยเสียงที่พยายามเค้นกรีดร้อง เนื้อเสียงขาดๆหายๆ ปานขาดใจภาพที่เห็นตรงหน้าคือร่างของผู้เป็แม่นอนแน่นิ่ง มีหมอนวางปิดใบหน้าไว้เธอรีบพุ่งตัวเข้าไปกอด “อึ..อึก...อืออออ.อืออออ..แมะ..แม่.....โฮกกกกกอือ...” มะนันวิ่งเข้ามาเห็นภาพที่น่าเวทนาทั้งใทั้งสงสาร มะนันทำตัวไม่ถูก ใครกันนะชั่งทำร้ายกับเธอได้ลงคอ “หือหื้อ...หื้อ..” นินตาทำท่าทางขอให้มะนันช่วยพาไปโรงบาลหรือไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่น แต่มะนันเลือกที่จะกอดปลอบแล้วทำภาษามือ“น้า...เข้า..ไปแล้วนะ อึก..” นินตราผละออกจากอ้อมกอดแล้วมองไปที่หน้าของเพื่อนชายส่ายหัวเอามือปัดน้ำตาและขี้มูกที่ไหลพรากของตัวเองแล้วรีบวิ่งไปที่เหรียญที่ทำหล่นไว้ เธอกำๆยื่นไปใส่ที่มือของมะนัน“อึกกก..ช่..ว..ย..ช่วยยย..ฮือ” มะนันอึ้งไปสักพักเขายื่นเหรียญให้นินตราคืนแล้วรีบวิ่งออกไปจากตัวบ้าน เด็กชายวัย 15 ปี ยืนเหม่ออยู่หน้าประตูบ้านหันซ้าย หันขวา หันหลังไปมองบ้านซอมซ่อหลังนี้จากนั้นค่อยๆหันไปมองเด็กสาวในวัยเดียวกันกับเขา ที่กำลังนั่งร้องให้อยู่ในบ้าน“ชีวิตนี้เธอจะเป็ยังไงต่อไปนะนิน..อึก..”เขาตัดสินใจวิ่งไปขอความช่วยเหลือจากคนแถวนั้น
“วี้..หว่อ..วี้..หว่อ....”
ณ ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลกรุงเทพ
“ร้อยห้าสิบเคลียร์//ฟี๊ดดดบึ่บ//”เรือนร่างกระดอนขึ้นตามแรงของไฟฟ้าที่กระตุ้น แต่ก็ยังไร้วี่แววคลื่นหัวใจที่เต้น“สองร้อยเคลียร์//ฟี๊ดดดบึ่บ//” ร่างทั้งร่างกระตุกอีกครั้งแต่ก็ยังไร้วี่แววเช่นเคย “คนไข้ไม่น่ารอดแล้วละ...เรายื้อเขาไว้ไม่ได้แล้ว..” //พลัก//..เสียงเปิดประตูออกมา
“คุณเป็ญาติคนไข้ใช่ไหมครับ” “เอ่อ..ฉันเป็เพื่อนบ้านนะค่ะก็มีแต่นังหนูนี้และที่เป็ลูกสาวแก เด็กมันหูหนวกค่ะ ปีนี้ก็เข้า15 แล้ว”
คุณหมอค่อยๆหันไปมองหน้าสาวน้อยตัวเล็กผอมกระหล่อยเหมือนขาดสารอาหาร“หนูเป็ลูกของคนไข้ใช่ไหม พี่หมอขอโทษน่ะ แม่เขาไม่รอดแล้ว//ภาษามือ//”“หือ..หือ..มะ..ม่า..ย.. อือ..อื่อออ”เด็กสาวร้องพร้อมจับมือคุณหมอกำเหรียญโปรยทานที่กำมาใส่มือ“อีก..เงอะ..เงอะ..ช่.ว..ย..อึกออ” “ช่วย...ช้วยย..” เสียงพูดดังขึ้นเรื่อยๆคุณหมออึ้งกับการกระทำของสาวน้อย แล้วค่อยๆย่อตัวพุ่งโอบกอดสาวน้อยวัย 15 ปี“อึก...พี่หมอขอโทษ..อือ..” “พรึบ” นินตราผละออกจากคุณหมอวิ่งตรงไปที่ประตูห้องฉุกเฉินเพื่อหวังจะเข้าไปหาแม่ “หือ....หือ...หือออออ..มะ..แม..โฮกกกกกอึก โฮกกกก” เธอกอดร่างผู้เป็แม่ไว้แน่น “หือ..หือ...” “หลวงพ่อ..อึก.”เสียงมะนันเรียกหลวงพ่อที่นิมนต์มาทีหลัง “นมัสการครับหลวงพ่อผมยื้อคนไข้ไว้ไม่ทันแล้วครับ..อึก. คนไข้ขาดอากาศหายใจเป็ระยะนาน”ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นหันไปมองสาวน้อยที่ร้องคร่ำครวญ ในอ้อมแขนกอดผู้เป็แม่ไว้แน่ล่วงเลยเวลามาครึ่งชั่วโมง นินตรายืนมองร่างผู้เป็แม่ที่แน่นิ่ง ในตาบวมแดง “แล้วเด็กคนนี้มีพ่อหรือญาติอีกไหมครับหลวงพ่อ”เสียงหมอถามหลวงพ่อ “เห้อ..ไอ้ยง พ่อเขาก็ยังอยู่ แต่ก็เหมือนไม่อยู่นั้นและติดเหล้า ติดพนัน กู้หนี้ยืมสินเขาไปทั่ว ส่วนญาติก็ไม่มีหรอก ั้แ่สีกาลดาป่วยนังหนูก็ทำงานคนเดียวั้แ่เด็กกลางวันก็ดูแลแม่ กลางคืนก็ทำงานล้างจาน ไอ้ยงถึงยามมันอยากได้เงินมันก็มารีดเอากับลูกกับเมียไม่ให้มันก็ทุบตี น่าสงสารสองคนแม่ลูกจริงๆ ตีจนนังหนูมันไม่ได้ยิน หูหนวกกันเลยเชียว ” “อ้าววววทำไมไม่แจ้งตำรวจละครับแล้วไม่มีใครช่วยเลยหรอครับ” “ก็เคยมีคนช่วยอยู่หรอกแต่ไอ้ยงมันเมาเหล้าแล้วชอบนักเลงไปทั่ว ใครๆเขาก็มีครอบครัวเขาไม่อยากเดือดร้อนกัน อีกอย่าง มันก็เป็เื่ของครอบครัว” “ถึงจะเื่ในครอบครัวก็ควรช่วยเหลือนะครับทำกันขนาดนี้ แล้วเด็กคนนี้จะอยู่ยังไงล่ะครับ” “เฮ่อ..อาตมาก็คงจัดงานตามพิธีศาสนาแบบเรียบง่ายให้สีกาลดาเอา”“จัดวันเดียวเลยหรอครับ” “ก็ทำนองนั้นและ” “น่าสงสารจัง แล้วเด็กจะอยู่ยังไงละครับเนี่ย”
“คุณหมอค่ะแย่แล้วค่ะ ผู้ป่วยในห้อง ICU ที่ชื่อหมิ่งเหยียนหยุดหายใจค่ะ” คุณหมอรีบวิ่งไปทันที
แสงแดดที่แยงตา ทำให้ใครคนหนึ่งตื่น“ตื่นแล้วหรอครับท่าน” “อื้ม....ฉันนอนไม่ค่อยหลับเท่าไหร่นี้เด็กๆไปโรงเรียนกันแล้วใช่ไหม” “เรียบร้อยแล้วครับท่าน” “พาฉันไปหาเมียฉันที” มอร์แกนเขาได้เกิดอุบัติเหตุกับภรรยาของเขาตอนนี้ภรรยาของเขาอยู่ห้อง ICU ขณะที่เมอร์แกนจะไปดูภรรยาของเขาก็มีเสียงคนวิ่งจากข้างหลังกรูเข้าไปห้องที่เขากำลังจะไป เขารีบให้เรนเลขาให้รีบพาเข้าไปดู“คุณแม่..ม......อือ.อือออ” เสียงร้องที่คุ้นหู “หย่านิงงงง!....ิฮ่าวววว!..ลูก!..เกิดอะไรขึ้นทำไมมาอยู่ที่นี้” ลูกสาวและลูกชายที่ควรจะไปโรงเรียนแต่กลับมาอยู่ที่นี้ “คุณพ่ออออออีก..อือ...แม่..เขา..อือ..”
1K
