หนึ่งชั่วโมงต่อมา หลินเฟิงพิงหัวเตียงแล้วจุดบุหรี่ให้ตัวเองหนึ่งมวน ส่วนจางเสี่ยวมานที่ดูเชื่อฟังก็ประคองที่เขี่ยบุหรี่มาวางไว้ตรงหน้าหลินเฟิงให้
ในตอนนี้ จิตใจของหลินเฟิงสับสนเล็กน้อย รอยประทับดอกเหมยสีแดงสดบนผ้าปูที่นอนกำลังบอกเขาว่า จางเสี่ยวมานเพิ่งจะผ่านครั้งแรกมา!
แน่นอนว่านี่ก็เป็ครั้งแรกของหลินเฟิงเหมือนกัน ในเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงสั้น ๆ ทั้งสองคนต่างก็ผ่าน่เวลาที่สำคัญที่สุดในชีวิตมาแล้ว
เมื่อสูบบุหรี่หมดมวน หลินเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะถามจางเสี่ยวมานในอ้อมกอดว่า "เสี่ยวมาน เธออยากได้อะไรจากฉันหรือเปล่า?"
จางเสี่ยวมานร่างสั่นสะท้าน จากนั้นก็ยื่นนิ้วมือออกมาร่ายรำวาดเป็วงกลมบนหน้าอกของหลินเฟิง หลินเฟิงกุมมือของจางเสี่ยวมานเอาไว้เบา ๆ แล้วถามต่อ "พูดมาเถอะ ตกลงเธอ้าอะไร?"
เธอเงียบ ไม่ยอมพูดสิ่งใด
เปลือกตาของจางเสี่ยวมานยังคงสั่นไหวเล็กน้อย เธอเม้มริมฝีปาก แล้วพูดเสียงเบาว่า "ฉัน... ฉันอยากเป็ผู้หญิงของคุณ"
"แค่นี้เองเหรอ?" หลินเฟิงหรี่ตาลง
"ฉันยอมรับ ว่าตอนแรกฉันแค่สนใจเงินของคุณ แต่ว่า..." พูดมาถึงตรงนี้จางเสี่ยวมานก็หยุดชะงักไปกะทันหัน
"แต่อะไร?" หลินเฟิงถามด้วยความอยากรู้
"แต่เมื่อวานนี้ ตอนที่คุณไม่ห่วงชีวิตตัวเองอุ้มฉันหนีออกมาจากกองไฟ..." จู่ ๆ จางเสี่ยวมานก็เงยหน้าขึ้นมา แล้วจ้องมองหลินเฟิงเขม็งพร้อมกับพูดว่า "ฉันก็พบว่าตัวเองเกิดหวั่นไหวขึ้นมากะทันหัน!"
หลินเฟิง "..."
"หลินเฟิง ฉันไม่ได้โกหกนะ ฉัน... ฉันชอบคุณจริง ๆ !" จางเสี่ยวมานสารภาพรักกับหลินเฟิงก่อน
คราวนี้ถึงตาหลินเฟิงเงียบไปบ้าง ความคิดมากมายผุดขึ้นมาในหัว ไม่รู้ว่าทำไม จู่ ๆ หลินเฟิงก็นึกถึงด้ายแดงที่ใช้ไปสามครั้งภายในวันนี้!
เขาใช้ด้ายแดงไปสามครั้ง บุพเพสันนิวาสทั้งสามครั้งล้วนจบลงด้วยความล้มเหลว แต่กลับกลายเป็จางเสี่ยวมานที่ไม่ได้ถูกหลินเฟิงใช้ด้ายแดง กลับโผเข้าสู่อ้อมกอดของเขาเสียเอง!
นี่มันเื่อะไรกันเนี่ย? ไม่ได้ตั้งใจปลูกหลิวแต่หลิวกลับกลายเป็ร่มเงาให้งั้นเหรอ? ดูเหมือนว่า เื่ของโชคชะตาและบุพเพสันนิวาสจะฝืนกันไม่ได้ เมื่อถึงเวลาที่โชคชะตาเห็นว่าเหมาะสมเดี๋ยวก็มาเอง...
จางเสี่ยวมานมองหลินเฟิงด้วยสายตาน่าสงสารแล้วพูดว่า "หลินเฟิง ฉันรู้ว่าฉันไม่คู่ควรกับคุณ ฉันเป็แค่ผู้หญิงจน ๆ คนหนึ่ง แต่คุณกลับเป็เ้าชายที่อยู่สูงส่ง..."
"ไม่ เธอเข้าใจผิดแล้ว" หลินเฟิงยื่นมือไปลูบผมของจางเสี่ยวมานแล้วพูดว่า "ฉันไม่ใช่เ้าชายอะไรหรอก และเธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงจน ๆ ด้วย"
ร่างกายของจางเสี่ยวมานสั่นสะท้านอีกครั้ง ขอบตาของเธอแดงก่ำขณะถามว่า "นี่คุณ... ปฏิเสธฉันเหรอ?"
หลินเฟิงชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดว่า "ความจริงแล้วฉันไม่ได้ดีเลิศอย่างที่เธอคิดหรอกนะ"
"ไม่ ในสายตาของฉันคุณเป็ผู้ชายที่ดีมาก ๆ คนหนึ่ง" จางเสี่ยวมานพูดโดยไม่ลังเล
หลินเฟิงลูบจมูกด้วยความกระดากอาย จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า "เสี่ยวมาน ความจริงฉันไม่ใช่ผู้ชายที่ดีอะไรนักหรอก อย่างน้อยที่สุด ฉันก็แทบจะเป็ไปไม่ได้เลยที่จะซื่อสัตย์รักเดียวใจเดียวกับผู้หญิงแค่คนเดียว เธอ... เข้าใจความหมายของฉันไหม?"
ตอนแรกเขาคิดว่าจางเสี่ยวมานจะด่าตัวเองสักสองสามประโยค หรือถึงขั้นลงมือหยิกเขาสักสองที แต่สิ่งที่ทำให้หลินเฟิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยก็คือ จางเสี่ยวมานกลับเงียบไป และดูจากท่าทางของเธอ ดูเหมือนกำลังคิดตามคำพูดของหลินเฟิงอย่างจริงจัง!
"เธอคิดอะไรอยู่?" หลินเฟิงอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความอยากรู้
"คุณอย่าเพิ่งพูดอะไร ขอฉันคิดอะไรก่อนนะ" จางเสี่ยวมานพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา
ทั้งสองคนที่นอนอยู่บนเตียงต่างก็ตกอยู่ในความเงียบ จางเสี่ยวมานไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่ ส่วนหลินเฟิงที่เบื่อหน่ายก็เปิดระบบค้นหาสมบัติของตัวเองขึ้นมา
[โฮสต์ : หลินเฟิง]
[ระดับ : ผู้วิวัฒนาการระดับ 1]
[ระดับการวิวัฒนาการ : 12%]
[เงิน : 50,000 หยวน]
[ช่องเก็บของ : 3/10]
[จำนวนหีบสมบัติที่เปิดได้ต่อวัน : 0/3]
พอเห็นแบบนี้ ก็ทำเอาหลินเฟิงสะดุ้งใ ทำไมระดับการวิวัฒนาการถึงเพิ่มขึ้นมาอีก 1% ล่ะ? หรือว่าระบบจะรวน?
พอเขาลองนึกทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ดูอีกครั้ง จู่ ๆ สีหน้าของหลินเฟิงก็เปลี่ยนไป ปัญหาเกิดจากตำรวจสารเลวสองคนนั้นแน่ ๆ !
ตอนนั้นหลินเฟิงถูกพวกมันรุมซ้อมอย่างหนักในสถานีตำรวจ ดูเหมือนว่าจะเป็เพราะสาเหตุนี้ ที่ไปกระตุ้นให้ร่างกายของเขาเกิดการวิวัฒนาการขึ้นมา!
บ้าเอ๊ย!
ในขณะที่หลินเฟิงกำลังหงุดหงิด จางเสี่ยวมานก็เปิดปากพูดขึ้นมากะทันหัน "หลินเฟิง ฉันคิดดีแล้ว"
"เอ๋? คิดอะไรดีแล้วล่ะ?" หลินเฟิงถามตามสัญชาตญาณ
จางเสี่ยวมานมองหลินเฟิงด้วยสีหน้าจริงจังแล้วพูดว่า "ฉันจะเป็ภรรยาเก็บของคุณ!"
"อะไรนะ?" หลินเฟิงสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า
"ฉันบอกว่า ฉันจะเป็ภรรยาเก็บของคุณ" จางเสี่ยวมานหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดต่อว่า "ขอแค่คุณไม่ทอดทิ้งฉัน ไม่ว่าข้างกายคุณจะมีผู้หญิงอีกกี่คน ฉันก็เต็มใจที่จะอยู่กับคุณ!"
"ทำไมล่ะ?" หลินเฟิงถาม
"เพราะว่าฉัน..." จางเสี่ยวมานดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างที่ยากจะเอ่ยปาก เธอลังเลอยู่นานทีเดียว ก่อนจะพูดเสียงเบาว่า "ฉัน้าเงินก้อนโต"
"้าเงินเท่าไหร่?" หลินเฟิงลูบจมูกแล้วถาม
"ประมาณหนึ่งล้านหยวน" เสียงของจางเสี่ยวมานเบาลงเรื่อย ๆ
หลินเฟิงส่ายหน้าอย่างไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีแล้วพูดว่า "เงินแค่นี้ เธอก็ขายตัวเองให้ฉันแล้วงั้นเหรอ?"
จางเสี่ยวมานเงยหน้าขึ้นมากะทันหัน ก้นบึ้งดวงตามีประกายแห่งความยินดีพาดผ่าน จากนั้นดวงตาก็หม่นแสงลงอีกครั้งแล้วพูดว่า "เงินหนึ่งล้านหยวนสำหรับคุณ อาจจะไม่นับว่าเป็อะไรเลย แต่สำหรับฉันแล้ว มันคือเงินช่วยชีวิตเลยนะ!"
"ช่วยชีวิตใคร?"
"แม่ของฉัน"
ภายใต้การซักไซ้ของหลินเฟิง จางเสี่ยวมานก็เล่าความจริงออกมา ที่แท้แม่ของเธอก็ป่วยเป็อาการป่วยมะเร็งเม็ดเืขาวที่พบได้ยาก ตอนนี้กำลังนอนรอรับการผ่าตัดอยู่ที่โรงพยาบาล ทว่าค่าผ่าตัด ค่าห้องพัก ค่ารักษาพยาบาล และอื่น ๆ รวมกันแล้วต้องใช้เงินประมาณหนึ่งล้านหยวน
ในขณะที่จางเสี่ยวมานเป็เพียงแค่พนักงานขายธรรมดา ๆ พ่อแม่ของเธอก็เป็แค่ชาวนาซื่อ ๆ บ้านนอก ไม่มีทางหาเงินจำนวนมากขนาดนี้มาได้เลย ดังนั้น จางเสี่ยวมานจึงคิดหาวิธีเกาะคนรวย โดยใช้ร่างกายของตัวเองเข้าแลก เพื่อแลกกับโอกาสในการรักษาแม่ของเธอ
ประจวบเหมาะกับเวลานี้ หลินเฟิงที่ยังหนุ่ม รูปหล่อ และมีเงินทองมากมาย ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธอพอดี ในเมื่อต้องเกาะคนรวย ทำไมจางเสี่ยวมานถึงไม่เลือกคนที่ตัวเองชอบล่ะ? ยิ่งไปกว่านั้น การกระทำแบบวีรบุรุษช่วยหญิงงามของหลินเฟิงเมื่อคืนนี้ ก็ได้พิชิตใจจางเสี่ยวมานอย่างหมดจด เธอจึงวางแผนทุกอย่างในคืนนี้ขึ้นมา...
หลังจากฟังเื่ราวที่จางเสี่ยวมานเล่าจบ หลินเฟิงก็ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไร เขาเพียงแค่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาแล้วพูดว่า "เอาเลขบัญชีธนาคารมาให้ฉันสิ"
จางเสี่ยวมานพยักหน้าด้วยความเขินอาย จากนั้นก็ไม่ได้แม้แต่จะสวมเสื้อผ้า รีบพลิกตัวลงจากเตียง แล้วรื้อค้นหาบัตรธนาคารใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าของเธอ
หลินเฟิงไม่พูดพร่ำทำเพลง ใช้แอปพลิเคชันธนาคารบนมือถือโอนเงินสองล้านหยวนเข้าบัญชีของจางเสี่ยวมานทันที
เมื่อได้รับข้อความแจ้งเตือนโอนเงินเข้า จางเสี่ยวมานก็เอามือปิดปากด้วยความใแล้วพูดว่า "หลินเฟิง ทำไมคุณถึงโอนเงินมาให้ฉันตั้งสองล้านล่ะ?"
"ให้แม่ของเธอพักรักษาตัวในห้องผู้ป่วยที่ดีที่สุด แล้วก็จัดหาหมอที่เก่งที่สุดมาผ่าตัด หลังจากนั้นก็ต้องซื้ออาหารเสริมบำรุงร่างกายที่ดีที่สุดด้วย ของพวกนี้ล้วนต้องใช้เงินทั้งนั้น"
"อ้อ จริงสิ! ถ้าเงินไม่พอ เธอค่อยมาเบิกกับฉันอีก แล้วก็อย่ามาประหยัดเงินแทนฉันล่ะ อาการป่วยของแม่เธอจะชักช้าไม่ได้เด็ดขาด!"
เมื่อฟังคำพูดบ่นจุกจิกของหลินเฟิง ดวงตาของจางเสี่ยวมานก็แดงรื้นขึ้นมาในพริบตา เธอโผเข้ากอดหลินเฟิงกะทันหัน จากนั้นก็ร้องไห้โฮออกมาเสียงดัง
หลินเฟิงถอนหายใจเบา ๆ ทำได้เพียงตบหลังจางเสี่ยวมานอย่างต่อเนื่อง แล้วกระซิบปลอบโยนเธอที่ข้างหู ผ่านไปพักใหญ่ จางเสี่ยวมานถึงได้หยุดร้องไห้ เมื่อพบว่าหน้าอกของหลินเฟิงเปียกชุ่มไปเป็วงกว้าง เธอก็รีบยื่นมือไปเช็ดอย่างลุกลี้ลุกลนทันที
"หึหึ ไม่ต้องเช็ดแล้ว เดี๋ยวไปอาบน้ำกันเถอะ!" หลินเฟิงจับมือของจางเสี่ยวมานเอาไว้
"อืม" จางเสี่ยวมานพยักหน้าด้วยความเขินอาย
"หึหึ เธออาบให้ฉันหน่อยสิ?" หลินเฟิงยิ้มชั่วร้ายขึ้นมา
"ได้ค่ะ" จางเสี่ยวมานยังคงพยักหน้าด้วยความเขินอาย
ดังนั้น หลินเฟิงจึงอุ้มจางเสี่ยวมานขึ้นมาในรวดเดียว จากนั้นท่ามกลางเสียงอุทานของเธอ เขาก็หัวเราะร่าแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ สมกับเป็ห้องสำหรับคู่รัก อ่างอาบน้ำในห้องน้ำช่างใหญ่โตจริง ๆ ใหญ่พอให้คนสามสี่คนลงไปนอนแช่ได้สบาย!
ซึ่งนี่ก็หมายความว่า พื้นที่สำหรับให้สองคนทำท่ายากบางท่าในอ่างอาบน้ำนี้ มีเพียงพออย่างแน่นอน!
ใครเป็คนออกแบบห้องนี้เนี่ย? ช่างไร้ยางอายจริง!
28
