เหนื่อยใจชะมัด อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนรักของท่านประธาน!

บทที่ 48 เพื่อผลประโยชน์!

        ฮึ่ย!

        จวีซือหนานขมวดคิ้วเรียวจนหน้าแทบจะเหี่ยวย่น!

        ผู้ชายคนนี้มักจะพูดอย่างมีเหตุผลเสมอ แม้แต่การล่วงเกินหญิงสาวก็ยังพูดได้อย่างตรงไปตรงมา ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธ เสียงของซือหนานพลันดังขึ้น “ความสัมพันธ์ของเราเป็นแค่ของปลอม อย่าลืมสิว่ามันเป็นเรื่องเสแสร้ง! แล้วจะมาพูดว่าแฟนได้ยังไง!”

        กงเจ๋ออวี้ยิ้มเยาะ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ “เธอก็อย่าลืมสิ เมื่อคืนเธอเป็นคนแรกที่ทำลายกฎของฉัน เธอจูบฉันก่อน แล้วยังประกาศด้วยว่าจะนอนกับฉัน ฉันก็แค่ทำตามความปรารถนาของเธอเท่านั้นเอง!”

        “…”

        จวีซือหนานก้มหน้าลง ใบหน้าของเธอแดงก่ำ หญิงสาวกำหมัดแน่น รู้สึกเสียใจที่ตัวเองทำเรื่องโง่ ๆ แบบนี้ไปเมื่อคืน และตอนนี้เขาก็จับจุดอ่อนของเธอได้แล้ว

        จวีซือหนานเงยหน้าขึ้น แล้วเอ่ยลอดไรฟัน “ฉัน… ฉันแค่พูดไปอย่างนั้นเอง… อย่าจริงจังสิคะ”

        จวีซือหนานยังพูดไม่ทันจบ ร่างของกงเจ๋ออวี้ก็เข้ามาประชิดอีกครั้ง

        “แต่ฉันเอาจริงนะ เมื่อคืนยังไม่พอใจเลย ในเมื่อเธอตื่นแล้ว งั้นเรา… มาทำต่อกันเถอะ”

        พูดจบ ริมฝีปากได้รูปของกงเจ๋ออวี้ก็จะจูบลงบนริมฝีปากของเธอ จวีซือหนานตกใจจนรีบถอยกรูด เมื่อเห็นว่าชายตรงหน้าเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ เธอจึงยกมือผลักเขาออก แล้ววิ่งไปข้างนอกอย่างร้อนรน ทันทีที่เปิดประตู เธอก็ได้ยินเสียงสวรรค์ดังขึ้นเหนือศีรษะ

        “คุณจวี คุณตื่นแล้วเหรอคะ”

        สาวใช้ยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตรที่หน้าประตู

        จวีซือหนาน ก็ยิ้มตอบอย่างอึดอัด “สวัสดีค่ะ”

        สาวใช้ส่งเสื้อผ้าที่ถืออยู่มาให้จวีซือหนาน พร้อมกับก้มศีรษะอย่างนอบน้อม “ฉันเอาเสื้อผ้ามาให้คุณพอดีเลย เมื่อวานตอนที่เปลี่ยนชุดให้คุณ เห็นว่ามันสกปรกก็เลยเอาไปซักมาน่ะค่ะ ตอนนี้ผ้าแห้งแล้ว นี่ค่ะ”

        “เมื่อคืน… เมื่อคืนคุณเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉันใช่ไหมคะ” จวีซือหนานมองเธอด้วยสายตางุนงง

        สาวใช้ก็พยักหน้ารับทั้งรอยยิ้ม “ใช่ค่ะ เมื่อคืนตอนที่คุณมาถึงก็หลับสนิทมาก คุณชายใหญ่เลยสั่งให้ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณค่ะ”

        จวีซือหนานยิ้มแห้ง ๆ 

        “อ้อ… ดีแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ เหนื่อยแย่เลย”

        “ไม่เป็นไรค่ะ”

        สาวใช้หันไปมองกงเจ๋ออวี้ “คุณชายใหญ่ อาหารเช้าเตรียมเสร็จแล้วค่ะ จะไปทานเลยไหมคะ”

        กงเจ๋ออวี้พยักหน้ารับเบา ๆ อย่างเฉยชา “อืม”

        หลังจากสาวใช้ออกไปแล้ว ใบหน้าของจวีซือหนานก็มืดครึ้มลงในพริบตา เธอหันไปหากงเจ๋ออวี้ “กงเจ๋ออวี้ นี่คุณ…”

        ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ ก็รู้สึกเจ็บหน้าผากวูบหนึ่ง ร่างทั้งร่างของเธอชนเข้ากับแผงอกกำยำของอีกฝ่าย

        เธอเงยหน้าขึ้นมาก็สบกับดวงตาเรียวยาวของกงเจ๋ออวี้เข้าพอดี

        กงเจ๋ออวี้ยกมือขึ้นจับแขนของจวีซือหนาน แววความหยอกเย้าฉายขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่ในพริบตาเขาก็ทำหน้าบึ้งตึงอีกครั้ง “เธอเข้ามาชนจนฉันเจ็บไปหมดแล้ว”

        “ใคร… ใครใช้ให้คุณยืนอยู่ข้างหลังฉันเล่า ตัวสูงขนาดนี้แต่กลับเดินไม่มีเสียงเลย…”

        จวีซือหนานผลักกงเจ๋ออวี้ออก ใบหน้าของเธอขึ้นสีแดงระเรื่อ หญิงสาวรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

        ใจเย็น ๆ ใจเย็น ๆ สิจวีซือหนาน 

        เธอลูบหน้าอกบอกตัวเองว่าต้องใจเย็น ๆ ผู้ชายคนนี้เจ้าเล่ห์เกินไป ห้ามถูกเขาล่อลวงเด็ดขาด ที่เห็นมาทั้งหมดมันไม่จริง… ทุกอย่างที่เกิดระหว่างพวกเขาไม่มีอะไรจริงทั้งสิ้น ทั้งหมดทำเพื่อผลประโยชน์ ใช่แล้ว! เพื่อผลประโยชน์!

        กงเจ๋ออวี้ก้มหน้ายิ้ม “นี่บ้านฉัน ฉันอยากยืนตรงไหนก็ได้”

        “...”

        จวีซือหนานไม่สามารถโต้แย้งหลักความถูกต้องของเขาได้จริง ๆ 

        กงเจ๋ออวี้ยกมือขึ้นจัดผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงข้างหูของจวีซือหนาน เสียงของเขาเปี่ยมเสน่ห์ราวกับเสียงของเครื่องดนตรี “ไปล้างหน้าล้างตาซะ แล้วลงไปกินข้าวเช้า”

        เขาสั่งจวีซือหนาน ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตจนขยับตัวไม่ได้

        “ต้องการให้ฉันช่วยอาบน้ำไหม”