จนกระทั่ง วันดี ๆของยามสมหวังก็มาถึงจนได้…
เย็นวันนั้นหมอแพรวกลับจากโรงพยาบาลในสภาพที่ดูเหน็ดเหนื่อยเธอลงจากรถยนต์ส่วนตัวพร้อมกับถือแฟ้มเอกสารหนาปึกและกระเป๋าโน้ตบุ๊กใบใหญ่ในมือทั้งสองข้าง ดูท่าทางทุลักทุเลอยู่ไม่น้อย
สมหวังที่ยืนประจำการอยู่บริเวณทางเข้าเห็นดังนั้นก็รีบปรี่เข้าไปเอ่ยปากเสนอตัวทันที
“คุณหมอครับให้ผมช่วยถือของขึ้นไปบนห้องไหมครับ? ดูท่าทางคุณหมอจะถือข้าวของขึ้นไปไม่ไหวแน่”
มันพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพและเป็มิตรพยายามซ่อนแววตาเ้าเล่ห์เอาไว้
หมอแพรวเงยหน้าขึ้นมองยามสมหวังด้วยรอยยิ้มบางๆ
“ขอบคุณมากค่ะน้ายาม ช่วยหน่อยก็ดีค่ะ”
เธอตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน
สมหวังยิ้มกว้างอย่างพอใจ
'เข้าทางแล้วไงไอ้สมหวัง'
มันคิดในใจพร้อมกับรับแฟ้มเอกสารและกระเป๋าโน้ตบุ๊กจากมือหมอแพรวมาถือไว้แล้วเดินตามเธอไปขึ้นลิฟต์
ภายในลิฟต์ที่เงียบสงัดมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของหมอแพรวก็ดังขึ้นมา เธอยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูทันทีมัวแต่รับสายคุยงานสำคัญเกี่ยวกับโรงพยาบาลอย่างเร่งรีบและจริงจังโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างในลิฟต์
สมหวังที่กำลังถือของพร้อมกับจ้องมองบั้นท้ายอวบโตของหมอแพรวอยู่ไม่คลาดสายตาเห็นว่าเธอไม่ทันได้สนใจสิ่งรอบตัว มันก็อาศัยจังหวะนั้นก้าวเข้าไปประชิดตัวหมอแพรวให้ใกล้ที่สุด
กลิ่นหอมจางๆของน้ำหอมผสมกับกลิ่นกายสาวของหมอแพรวโชยมาปะทะจมูกสมหวังสูดดมกลิ่นสาวนั้นเข้าไปจนชุ่มปอด ความหื่นกระหายพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด
ยามเถื่อนค่อย ๆ วางกระเป๋าโน้ตบุ๊กลงบนพื้นลิฟต์อย่างแ่เบาจากนั้นเอื้อมมือหยาบหนาของมันเลิกชายกระโปรงผ้าบางเบาของหมอแพรวขึ้นไป้าอย่างช้าๆแ่เบาจนเธอไม่ทันรู้สึกตัวมันจับชายกระโปรงขึ้นไปสอดไว้กับสายเข็มขัดเส้นเล็กที่คล้องเอวบางของเธออยู่
ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้สมหวังถึงกับตาโต…
ยามเ้าเล่ห์มองเห็นกางเกงในจีสตริงสีดำที่รัดรึงอยู่กับก้อนเนื้อสะโพกขาวเด้งดึ๋งอวบโตอย่างชัดเจนเต็มสองตา
'แม่เ้าโว้ย ขาวเนียนน่ากัดจริงๆ'
มันจ้องมองอย่างหื่นกระหายพร้อมกับเอามืออีกข้างลูบคลำ “ัั์เก้านิ้ว”ที่ดันเอาเป้ากางเกงชุดยามของมันจนตั้งชี้เด่
ในขณะที่หมอแพรวยังคงคุยโทรศัพท์ไม่หยุดลิฟต์ก็เคลื่อนตัวขึ้นเรื่อยๆ จนถึงชั้น 28 เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกสมหวังจึงรีบยกกระเป๋าโน้ตบุ๊กขึ้นมาถือตามเดิมอย่างรวดเร็วแล้วเดินตามหลังหมอแพรวออกจากลิฟต์ไป
หมอสาวหุ่นสะบึมเดินตรงไปยังห้องของเธออย่างไม่รู้ตัวเลยว่ากระโปรงที่ด้านหลังของเธอเปิดอยู่เผยให้เห็นก้นขาวเนียนอวบใหญ่เปิดเปลือยที่บิดส่ายไปมาอย่างเย้ายวนตลอดทางเดิน
สมหวังเดินตามหลังเธอไปติดๆด้วยรอยยิ้มอันน่ารังเกียจที่มุมปาก ดวงตาของ มันจ้องมองบั้นท้ายของหมอแพรวไม่วางตา
'ตูดใหญ่ชิบหาย อีคุณหมอคนนี้ ซี้ด'
เมื่อมาถึงหน้าห้องหมอแพรวสแกนบัตรเปิดประตูห้องเข้าไป แล้วหันไปบอกยามสมหวัง
“น้ายามช่วยวางของไว้บนโต๊ะตรงนั้นได้เลยค่ะ”
เธอชี้ไปที่โต๊ะกระจกกลางห้องก่อนจะหยิบแบงค์ร้อยออกมาจากกระเป๋าสะพาย แล้วยื่นให้สมหวัง
“นี่ค่ะ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือนนะคะ”
พูดจบหมอแพรวก็หันไปคุยโทรศัพท์ต่อโดยไม่ได้สนใจหันมามองมันอีก
สมหวังรับเงินมาถือไว้ในมือ
'แบงค์ร้อยเองเหรอ นิดเดียวเองเทียบไม่ได้เลยกับหุ่นงาม ๆ ของคุณหมอ'
มันคิดในใจแต่แล้วความรู้สึกปวดปัสสาวะที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหันก็ทำให้สมหวังต้องขยับตัวไปมาอย่างอึดอัด มันเห็นห้องน้ำอยู่ไม่ไกลจากประตูทางเข้าห้องจึงถือวิสาสะเดินเข้าไปโดยไม่ขออนุญาต
'ขอฉี่หน่อยเถอะวะ ไม่ไหวแล้วจริงๆ' มันก้าวเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็วแล้วปิดประตูลง
หมอแพรวได้ยินเสียงปิดประตูห้องน้ำก็เข้าใจผิดคิดว่ายามสมหวังเปิดประตูออกจากห้องไปแล้ว
'น้ายามออกจากห้องไปแล้วสินะ ดีเหมือนกันจะได้รีบคุยเื่งานให้เสร็จ'
หญิงสาวคิดในใจหล่อนไม่อยากเปลืองเวลากับการกล่าวขอบคุณในน้ำใจของน้ายามที่ช่วยถือของขึ้นมาส่งให้เธอถึงที่ห้อง
โดยหมอแพรวไม่รู้เลยว่านั่นคือเสียงปิดประตูห้องน้ำไม่ใช่ประตูห้องคอนโดของเธอ
โทรศัพท์มือถือของหมอแพรวยังคงแนบหูเธอคุยเื่งานกับปลายสายอย่างจริงจัง ความเร่งรีบในการทำงานทำให้เธอหลงลืมหันไปมองให้ดีก่อนทำให้หมอสาวไม่รู้สักนิดว่า ยามสมหวังยังไม่ได้ออกจากห้องเธอไป
ทางด้าน สมหวัง หลังจากฉี่เสร็จ มันก็กำลังจะเปิดประตูห้องน้ำออกมาแต่พอได้ยินเสียงหมอแพรวคุยโทรศัพท์ พร้อมกับเปิดสปีคเกอร์โทรศัพท์ เพื่อให้สามารถวางโทรศัพท์ลงแล้วคุยต่อได้
หญิงสาวกำลังพูดตอบโต้ด้วยน้ำเสียงดังชัดเจนแถมยังสอดแทรกเื่ส่วนตัวบางอย่างเข้าไปในบทสนทนานั้นด้วย ราวกับหล่อนกำลังคุยคนเดียวในห้องพัก
ยามสมหวังก็เดาได้ทันทีว่า หมอแพรวคงคิดว่ามันออกจากห้องส่วนตัวของหล่อนไปแล้ว
'ฮ่าๆๆๆ โอกาสทองของไอ้สมหวังมาถึงแล้ว'
มันคิดในใจอย่างกระหยิ่มยิ้มย่องแววตาเ้าเล่ห์เปล่งประกายขึ้นมาทันที
สมหวังไม่ได้เปิดประตูห้องน้ำออกไปในทันที มันตัดสินใจซุ่มเงียบแง้มประตูห้องน้ำออกเพียงเล็กน้อย พอให้มองเห็นสถานการณ์ภายนอกได้
มัน้าแอบดูพฤติกรรมของหมอแพรวไปเรื่อยๆ หวังว่าจะได้เห็นอะไรเด็ด ๆ ที่จะทำให้มันได้รู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจบ้าง
หมอแพรวที่ยังคงคุยโทรศัพท์อย่างจริงจังก็เริ่มรู้สึกอึดอัดกับชุดทำงานของเธอ เธอเดินไปยืนส่องกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่บริเวณหน้าห้องน้ำเพื่อตรวจเช็คความงามด้วยสายตาชื่นชมในตัวเอง
'เฮ้อ ทำไมวันนี้งานยุ่งมาก จนเราต้องเหนื่อยอย่างนี้นะ'
หมอแพรวคิดในใจ เธอปลดกระดุมชุดเดรส้าออกพร้อมกับรูดซิปด้านข้างชุดเดรสสีหวานลงจนสุด
ไม่นานนัก ชุดเดรสทำงานของเธอก็กองอยู่แทบเท้าเผยให้เห็นเรือนร่างเกือบจะเปลือยเปล่าภายใต้แสงไฟสลัวๆ ของห้องคอนโด
มีเพียงบราลูกไม้สีดำตัวเล็กโอบอุ้มเต้านมลูกมหึมาของเธออยู่แต่มันก็ปิดอะไรแทบไม่มิด
ประกอบกับกางเกงในลูกไม้จีสตริงเข้าชุดกันที่บังอะไรไว้ไม่ได้เลยแม้แต่โหนกเนินหลังเต่าที่มีขนอ่อนปกคลุมอยู่รำไร
หมอแพรวไม่สนใจอะไร เธอยืนส่องกระจกแอ่นซ้าย แอ่นขวา ชื่นชมความงามของสรีระอวบโตของตนเองอย่างภูมิใจ
สมหวังที่แอบมองอยู่ถึงกับกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ดวงตาของมันเบิกโพลงจ้องมองไปยังร่างอรชรของหมอแพรว
'โอ้โห แม่เ้าโว้ย นี่มันนางฟ้าชัดๆขาวเนียนไปทั้งตัว นมเป็นม ตูดเป็ตูด'
มันคิดในใจอย่างหื่นกระหาย ท่อนลำขนาดตอปิโอั์ของมันก็ค่อยๆ ผงกหัวขึ้นมาดันเป้ากางเกงทำงานชุดรปภ.จนปูดตุง เห็นเป็ลำยาวมันทนไม่ไหวจนต้องเอามือลูบคลำท่อนตอปิโดของตัวเองอย่างเสียวซ่านไปพลาง
หมอแพรวยืนคุยโทรศัพท์พร้อมส่องกระจกดูหุ่นสุดยั่วยวนของตนเองจนพอใจจึงใช้มือค่อย ๆ ปลดเอาชุดชั้นในท่อนบนและล่างให้หลุดออกจากกายอย่างช้า ๆเผยให้เห็นเต้านมสองลูกอวบใหญ่ จุกนมสีชมพูสดน่าดูดดื่ม
ขนอ่อนปุกปุยสีน้ำตาลปกคลุมเนินเต่าโหนกนูนและสะโพกกลมกลึงขนาดอวบโตที่ยามแก่ได้เคยแอบส่องมันมาแล้วั้แ่ตอนที่มันและหมอแพรวขึ้นลิฟต์มาพร้อมกัน
หญิงสาวหยิบชุดชั้นในลูกไม้สีดำที่เพิ่งถอดออกจากตัวโยนลงไปในตะกร้าผ้าหน้าห้องน้ำ แล้วหมุนตัวหยิบโทรศัพท์เดินตรงไปยังเตียงนอนขนาดคิงไซส์กลางห้อง
ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างสบายอารมณ์คุยโทรศัพท์ต่อไปเรื่อย ๆ อย่างออกรสชาติ
'โอเคค่ะหมอแพรวจะรีบทำข้อมูลรายงานส่งให้ครบภายในอาทิตย์นี้นะรับรองว่าหัวหน้าแผนกจอมโหดของแพรวจะไม่มีวันได้ตำหนิเราเหมือนคราวก่อนอีกแน่ อีกนิดเดียวงานนี้ก็เสร็จแล้ว'
สมหวังที่แอบมองอยู่ เริ่มรู้สึกปวดหนึบๆที่เป้ากางเกง มันอดที่จะวาดฝันถึง่เวลาที่จะได้ััเรือนร่างขาวเนียนนั้นไม่ได้
572
