วิศวะรุ่นพี่..รักนี้เคะไม่เคะ (จบ)

บทพิเศษ

Ohm & Ter

"นี่มันกี่โมงละว่ะ ไอ้เตอร์" เสียงแว๊ด ๆ ของไปพี่รหัสกำลังหงุดหงิดขณะที่ยืนรอผมเป็นเวลาชั่วโมงกว่า

"พี่นี่นอกจากเป็นพี่ว้ากแล้ว ยังขี้บ่นอีกเหรอเนี่ย"

"กูไม่ได้บ่น..แต่มึงอะสาย!!" วันนี้ผมกับพี่เขามีนัดไปดูแข่งบอลที่สนามกีฬาแห่งหนึ่งเนื่องจากพี่เขาเป็นผีตัวยงผมก็เลยชวนแกมาด้วย เพราะถ้าให้มาดูคนเดียวผมว่ามันคงไม่สนุก ไอ้ครั้นจะชวนไอ้ปืนมันก็ดันขาหักเดินไม่สะดวก หรือจะชวนไอ้เก่งไอ้เฮียนั่นแม่งก็อยู่คนละทีมกับผมแถมคราวที่แล้วมันยังให้ผมออกค่ารถให้อีก

#สนามกีฬา

ผมเดินเข้ามากับพี่โอมเพื่อมาหาที่นั่งที่สามารถมองเห็นได้ทั้งสนาม ในมือก็ถือแก้วแป๊บซี่กับถุงปลาหมึกย่างมาด้วย

"แดกเชี่ยไรของมึงเนี่ย!! เหม็นฉิบหาย"

"ปลาหมึกเนี่ยนะ?" ดูท่าพี่มันจะเหม็นจริงเพราะทำหน้าบู้บี้เหมือนหงุดหงิดกับกลิ่นนั้นน่าดู หึ! ว่าแล้วผมก็แกล้งเป่าลมใส่หน้าพี่รหัสทันที

"ฟู่ว!!"

"โอโห!! เชี่ยไรของมึงเนี่ย!! ไอ้เตอร์เหม็นฉิบหาย!!"

"ฮ่าาาาาาา"

"โอม!?" จู่ ๆ ผู้หญิงคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าผมกับพี่หรัสผมสลวยยาวผิวขาวหน้าใส ~ ก็ดูรวม ๆ แล้วมีเสน่ห์เหลือเกิน ~ เอ๊ย..ไม่ใช่ ๆ เธอเดิมเข้ามาทักทายพี่รหัสอย่างเป็นมิตร

"ฝ..ฝ้าย" เธอยิ้มหวานให้พี่โอมทันทีพร้อมกับเดินมานั่งข้าง ๆ เขาอย่างรวดเร็ว

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ...ตั้งแต่ที่เลิกกันเธอยังดูไม่เปลี่ยนเลยเน๊อะ" ทั้ง ๆ ที่พี่รหัสผมปกติจะพวกหน้าหม้อ แต่ครั้งนี้แลดูเขาหน่าย ๆ กับผู้หญิงที่นั่งข้าง ๆ อย่างชัดเจน

"เอ่อ ฝ้าย...โอมว่าฝ้ายไปนั่งที่อื่นเถอะ"

"หื้ม!? ทำไมละ? ปกติเวลาเรามาดูบอลด้วยกันก็นั่งข้างกันตลอดนี่"

"แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้วไง" โอ๊ะ! สงสัยจะมีประเด็นกันมาก่อนแน่นอน ผมพยายามขยับตัวเพื่อจะลุกออกไปเพราะไม่อยากเป็น กขค ของสองคนนั้นแต่จู่ ๆ มือหนาคว้าแขนผมเอาไว้ให้นั่งลงแบบกะทันหัน

"โอมมีคนที่กำลังคุยกันอยู่...และเราไม่อยากให้เขาเข้าใจโอมผิด"

มีคนที่กำลังคุยกันอยู่? ล..แล้วเกี่ยวอะไรกับที่เขาดึงผมเอาไว้ด้วยไม่ทราบ ผมหันไปมองทางหญิงสาวคนนั้นเธอดูเสียหน้านิดไม่ใช่เล่นก็แหงแหละถูกผู้ชายไล่ให้ไปนั่งที่อื่นแถมยังบอกว่ามีคนคุยด้วยแล้วอีก แต่ว่า..ละใครเป็นคนคุยของไอ้พี่โอมละเนี่ย

"เหอะ!! อย่าบอกนะว่าคือคนนี้" เจ้าหล่อนเอ่ยถามพลางมองด้วยสายตาพิฆาตมาทางผม เอ๊ะ! อย่าบอกนะ...กูเหรอ!!

"ใช่" จู่ ๆ ไอ้พี่โอมมันก็โผเข้ามาจับใบหน้าผมไว้แล้วบรรจงจูบลงที่มายังริมฝีปาก เห้ย ๆ ..เห้ย!! ผมผลักไอ้พี่รหัสอย่างแรงก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วรีบเดินออกมาจากตรงนั้นอย่างเร็วที่สุด เชี่ย!! นี่มันเรื่องบ้าไรวะ!?

"เห้ยเตอร์..เดี๋ยวดิวะ เตอร์..ไอ้เตอร์"

"เดี๋ยวเชี่ยไร..มึงไม่ต้องตามกูมานะไอ้เชี่ยพี่โอม" ผมเริ่มเปลี่ยนจากเดินเป็นวิ่งหนี และดูเหมือนอีกฝ่ายก็เริ่มวิ่งตามผมมาด้วยเช่นกัน

"แฮ่ก..แฮ่ก เดี๋ยวดิวะ!! ไอ้เตอร์!!" จนในที่สุดไอ้พี่โอมก็เป็นฝ่ายไล่ตามทัน เขาเอื้อมมือมาคว้าไหล่ผมไว้พลางออกแรงดันตัวผมให้หันไปหาเขา

"แฮ่ก เดี๋ยวก่อนสิ..มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดนะ..แฮ่ก"

"เข้าใจผิด..แฮ่ก..ไรของมึงวะพี่..มึงเล่นมาจูบกูแบบนั้นเข้าใจผิดเหี้ยไร!?" ผมเริ่มจะกลัวแล้วมันขึ้นมาตงิด ผมพยายามสะบัดมือจากเขาออกแล้วถอยห่างจากเขาเล็กน้อยให้พอวิ่งหนีได้

"กูแค่อยากให้ฝ้ายเลิกยุ่งกับกูเฉย ๆ ก็เลยทำแบบนั้นไปขอโทษนะ" หลังจากนั้นไอ้พี่โอมก็เล่าให้ฟังว่าพี่ฝ้ายเป็นคนบอกเลิกมันแล้วหันไปคบกับสาวหล่อทั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้ทำผิดอะไร พี่เขารู้สึกเสียใจมากกับเหตุการณ์นั้นเลยหาเรื่องหลบหน้าหญิงสาวตลอด เพราะดันเรียนอยู่คณะเดียวกัน

"เอ่อ..งั้นก็ขอโทษละกันนะพี่ แต่ทีหน้าทีหลังไม่ต้องเล่นใหญ่เบอร์นี้ก็ได้นะ...ตกใจหมด"

"เออ..กูก็ขอโทษด้วยที่เล่นใหญ่เกินไป แต่มันก็ทำให้ฝ้ายคิดว่ามึงเป็นคนที่กูคุยด้วยอยู่จริง ๆ "

"เห้ย!! นี่กี่โมงแล้วอะ?"

"6 โมง 15...เชี่ย!!! บอลเริ่มแล้ว!!"

"แล้วเราจะมีที่นั่งมั้ยวะพี่?" ผมกับพี่รหัสจ้องตากันพักหนึ่งก่อนจะพร้อมใจกันเดินออกจากสนามกีฬาแล้วตรงไปหาอะไรกินแทน เพราะยังไงนั่งด้านในคงไม่เหลือมาถึงพวกผมแล้วแน่นอน เดี๋ยวค่อยดูย้อนหลังก็ได้วะ..แม่ง!!

โปรดติดตามตอนต่อไป..