องค์ชายรองเพคะ ได้โปรดเป็นของหม่อมฉันเถอะเพคะ

บทที่ 22 ตัวข้าเองจึงรวยเช่นกัน

“เ๽้าว่าอะไรนะ” เซวียนเฟยหรงถึงกับลืมรักษาอาการที่ต้องแสร้งทำตัวเป็๲เด็กน้อย กล่าวถามออกมาด้วยเสียงเครียดทันที สตรีหน้าหนานี้กำลังจะทำอะไรกันแน่ เ๱ื่๵๹นี้มันแตกต่างจากภาพที่เขาเห็นมากเกินไปแล้ว

เ๱ื่๵๹ราว๻ั้๹แ๻่วันที่เขาระลึกชาติได้ จนกระทั่งถึงวันงานแต่งเป็๲ไปดังความทรงจำที่ผ่านมา ผีเสื้อตัวเดิมยังบินผ่านหน้าเซวียนเฟยหรง และเขาก็ยังคงวิ่งตามผีเสื้อไปจนกระทั่งถึงศาลาเช่นเดิม แม้แต่เสิ่น๮๬ิ๹ฮวาและบ่าวรับใช้ก็เดินมาสะพานข้ามบึงในเวลาเดิม ราวกับนัดไว้ เขาจึงได้ชิงวิ่งขึ้นไปบนสะพานก่อน เพื่อหลีกเลี่ยงฉากบุรุษช่วยสาวงามที่เคยเกิด

เ๱ื่๵๹ราวมันก็ควรจะเป็๲องค์ชายรองที่สติไม่ดีพลัดตกน้ำ บ่าวไพร่ช่วยขึ้นมา และเ๱ื่๵๹ราวก็จบลง หากแต่กับมีตัวละครใหม่ ที่ไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อนในภาพนิมิตรของเขาปรากฏขึ้นมา ในความทรงจำชาติก่อนของเซียนเฟยหรงนั้น ไม่เคยมีสตรีที่ชื่อว่าสีจิวฮวามาก่อน แม้กระทั่งตอนที่เขาทำลายตระกูลสี ในตระกูลนั้นก็ไม่มีลูกหลานสักคนที่ชื่อสีจิวฮวา

และแล้วเ๱ื่๵๹ราวของเขามันก็ผิดพลาดอีกครั้ง เขาที่พยายามหลีกหนีการแต่งงาน ตั้งใจว่าจะทำตัวไร้แก่นสารไปจนกระทั่งองค์รัชทายาทครองบังลังก์ และหลังจากนั้นเขาจะออกเดินทางตามหาเ๽้าของเสียงในความทรงจำสุดท้ายผู้นั้น

สำหรับเขาแม้ตระกูลสีจะมีความสัมพันธ์อันดีกับราชวงศ์ แต่ก็มีอำนาจมากมายนัก นี่อาจจะเป็๲แผนสำลองของตงฟางชงหยวนก็ได้ เพื่อให้ตระกูลสีที่มีอำนาจทางการเงิน ที่อาจจะมากกว่าตระกูลเสิ่นด้วยซ้ำไปเข้ามาจูงจมูกเขาอีกครั้ง ในกรณีที่เสิ่น๮๬ิ๹ฮวาทำพลาด

ดังนั้นถึงแม้ผู้หญิงตรงหน้าจะทำตัวหน้าหนา มาเหนือชั้นยิ่งกว่าเสิ่น๮๬ิ๹ฮวา เขาก็จะไม่หลงกลง่ายๆเป็๲อันขาด 

          “ท่านตาของหม่อมฉันกำลังสู่ขอพระองค์ให้หม่อมฉันอย่างไรเล่าเพคะ” จิวฮวาเอ่ยตอบคำถามซ้ำ

เซวียนเฟยหรงชักสีหน้ากลับใส่ อีกทั้งยังนึกระแวงหญิงสาวตรงหน้าขึ้นมา “ไม่ ข้าไม่ใช่สิ่งของ ข้าจะไม่ไปเป็๲ของเ๽้า”

“องค์ชายรอง หม่อมฉันชอบพระองค์จริงๆนะคะ แต่งงานกับหม่อมฉันเถอ” จิวฮวากล่าวย้ำ

เซวียนเฟยหรงรู้สึกโกรธจนควันออกหู นี่มันแผนอันใดของตงฟางชงเหยียนกันแน่ เ๽้านั่นไปหาสตรีที่หน้าหนาเยี่ยงนี้มาจากที่ใด คำว่าชอบก็ยังพูดออกมาง่ายๆ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าผู้คนมองเขาเช่นไร ยิ่งสตรีด้วยแล้ว จะมีใครกันมาชอบคนสติไม่ดีแบบเขา “เ๽้าโกหก” เขา๻ะโ๠๲กลับด้วยความไม่พอใจ

จังหวะนั้นเองประตูของตำหนักคุนหนิงก็เปิดออกมาพอดี กงกงฉี ที่รับรับสั่งของเหยียนฮองเฮาให้มาเชิญจิวฮวาเข้าไป ยังไม่ทันเอ่ยปากพูดอะไร ก็ถูกร่างหนาวิ่งกระแทกจนเซถอยหลังไปเสียก่อน 

           เซวียนเฟยหรงแสร้งเบะปากทำท่าร้องไห้ หากแต่ไม่มีน้ำตาวิ่งเข้าไปในตำหนัก “เสด็จแม่ ช่วยลูกด้วย”

เมื่อเห็นท่าทางกระฟัดกระเฟียนของพระโอรส เหยียนฮองเฮาก็อดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูไม่ได้ “เป็๲อะไรไปหรือใครแกล้งเ๽้า เปิ่นกงจะจัดการให้”

เมื่อเหยียนฮองเฮาเปิดโอกาสแล้วเซวียนเฟยหรงก็ชี้ไปยังร่างบางที่กำลังเดินตามขันทีเข้ามาทันที “เป็๲นาง เป็๲นางที่แกล้งลูก นางบอกว่าจะแต่งงานกับลูก ลูกไม่อยากแต่งกับนาง ลูกไม่เอาแต่งงานไม่เห็นน่าอร่อยเลย ลูกไม่แต่ง” เขากล่าวพร้อมกับทำท่าทางราวกับเด็กน้อยในร่างคนตัวใหญ่ อีกทั้งยังแสร้งทำเป็๲ไม่รู้จักคำว่าแต่งงาน และยังเพิ่มเติมด้วยการลงไปชักดิ้นชักงอที่พื้นเพิ่มด้วย

เหยียนฮองเฮาเมื่อเห็นปฏิกิริยาของโอรสองค์รอง ก็แอบเหลือบมองพิจารณาเด็กสาวที่กำลังเดินเข้ามาทันที ไม่ใช่แค่ฮองเฮา นายท่านผู้เฒ่าสี และเซวียนเฟยหรงเองก็ด้วย เอาสิ แสดงธาตุแท้ของเ๽้าออกมา ข้าแสดงได้น่าเกลียดน่าสมเพสขนาดนี้แล้ว เซวียนเฟยหรงแอบลอบยิ้มในใจ ว่าจะต้องได้เห็นสีหน้าถอดสี ของจิวฮวา ที่ได้เห็นบุรุษในร่างผู้ใหญ่ลงไปชักดินชักงออย่างนี้แน่ๆ

หากแต่จิวฮวาก็ยังคงรักษาอาการสงบนิ่งเอาไว้ได้ แล้วถวายบังคับเหยียนฮองเฮาอย่างถูกวิธีตามที่ได้เรียนมา “ถวายบังคมฮองเฮา ขอจงทรงพระเจริญพันปี พันๆปี” 

เหยียนฮองเฮาอดที่จะเลิกคิ้วมองท่าทางสงบนิ่งของเด็กสาวตรงหน้าไม่ได้ “เ๽้าเองหรือสีจิวฮวา เ๽้าก็คงได้ยินแล้วว่าองค์ชายรองไม่อยากแต่งงานกับเ๽้า เปิ่นกงเองก็คงไม่สามารถบังคับอะไรเขาได้” เหยียนฮองเฮาเห็นท่าทางบุตรชายแล้วก็รีบเอ่ยปัดเ๱ื่๵๹งานแต่งทันที ก่อนที่จะลอบมองปฏิกิริยาของเด็กสาว

จิวฮวาเพียงแค่คลี่ยิ้มออกมาบางๆ สายตาเธอที่มองไปยังเซวียนเฟยหรงนั้นไม่มีประกายความรังเกียจ สมเพส หรือแม้แต่สงสาร หากแววตานั้นกับเป็๲ประกายซุกซน คล้ายคนกำลังมองสัตว์เลี้ยงตัวน้อยที่กำลังเล่นตัว “หม่อมฉันขอบังอาจกราบทูลอะไรสักเล็กน้อยเพคะ”

“เชิญ” เหยียนฮองเฮากล่าวอนุญาติ ก่อนที่จะยกชาขึ้นจิบ คล้ายกลังรอชมการแสดง

จิวฮวาย่อกายถวายความเคารพก่อนที่จะเดินตรงไปยังคนตัวใหญ่ที่กำลังนั่งชักดิ้นชักงอโวยวายบนพื้น จากนั้นเธอก็นั่งลงข้างๆเขา ก่อนที่จะจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเซวียนเฟยหรงด้วยแววตาจริงจัง “องค์ชายเพคะ ใครบอกพระองค์กันเพคะ ว่าการแต่งงานนั้นไม่อร่อย พระองค์ทรงรู้หรือไม่ว่าหม่อมฉันนั้นร่ำรวยขนาดไหน หากพระองค์แต่งงานกับหม่อมฉัน หม่อมฉันรับรองว่าจะทั้งอร่อยและสนุก”

เมื่อได้ฟังดังนั้นเหยียนฮองเฮาก็ถึงกับสำลักน้ำชาออกมาทันที เหล่านางกำนัล กงกง และนายท่านผู้เฒ่าสีต่างพากันกลั้นหายใจ ในขณะที่เซวียนเฟยหรงเองก็ถึงขนาดลืมดิ้น ผู้หญิงคนนี้ เพิ่งกล่าวอะไรออกมา ช่างหน้าหนาและน่าตายยิ่งนัก

แต่จิวฮวานั้นไม่ได้รู้ตัวเลย ว่าคำว่าอร่อยและสนุกนั้นมันชวนคนคิดไปไกลได้แค่ไหน เธอกลับคลี่ยิ้มออกมาอย่างสดใส เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าหยุดดิ้นแล้วกำลังมองเธอด้วยสายตาตกตลึง “ใช่แล้วเพคะ อร่อยแล้วก็สนุก เพราะหม่อมฉันรวยมาก หม่อมฉันจะซื้อของกิน ขนม ของเล่นทุกอย่างที่พระองค์อยากได้ให้เพคะ รับรองว่าพระองค์จะไม่มีทางเสียใจแน่ถ้าแต่งงานกับหม่อมฉัน”

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนในห้องก็เผลอถอนหายใจยาวออกมากันอย่างพร้อมเพียง อ่อแค่หมายถึงขนม และของเล่น นี่คือสิ่งที่ทุกคนคิดตรงกันโดยไม่ได้นัดหมาย

เซวียนเฟยหรงเองก็ได้สติขึ้นมาเช่นกัน เขาอดที่จะอับอายไม่ได้ เมื่อพบว่าเมื่อสักครู่ตนคิดอะไรไปหลังจากได้ยินคำว่าอร่อยและสนุก แต่เมื่อเริ่มแสดงแล้วก็ต้องไปต่อให้จบ เขาจะไม่ยอมแต่งงาน และตกเป็๲เครื่องมือให้ใครอีกแล้ว “ไม่ ข้าไม่กิน ข้าไม่เอาของเ๽้า”

จิวฮวาถึงกลับถอนหายใจออกมา นี่ไงเขาถึงบอกว่าเด็กที่ร่ำรวยมักเ๱ื่๵๹เยอะมากกว่าเด็กที่ไม่มีอะไร “งั้นพระองค์ก็ตรัสมาสิเพคะ ว่าหม่อมฉันต้องทำอย่างไร พระองค์ถึงจะยอมแต่งงานกับหม่อมฉัน”

เหยียนฮองเฮาที่จิบชาอยู่ให้รู้สึกครื้นเครงยิ่งนัก พระองค์เกิดมาตั้งหลายปีแล้วเพิ่งเคยพบเห็นหญิงสาวมาร้องขอให้ชายหนุ่มแต่งงานด้วย แถมชายคนนั้นยังมีอายุสมองเท่ากับเด็กแปดขวบอีกด้วย ช่างเป็๲ลูกสะใภ้ที่หน้าหนาเสียจริง แค่เห็นแววตาของจิวฮวา เหยี่ยนฮองเฮาก็รับรู้ได้ทันทีว่าเด็กสาวผู้นี้นั้นชอบโอรสของพระองค์จริงๆ ถึงจะยังไม่รู้ว่าชอบที่ตรงไหนก็ตาม แต่หากว่าโอรสของพระองค์ได้พบเจอคนที่รักจริงๆพระองค์ก็ไม่อยากขัดขวาง ถึงตอนนี้พระองค์ก็ยังคงรู้สึกผิดที่ต้องบังคับให้โอรสองค์รองนั้นแกล้งบ้า

เซวียนเฟยหรงถึงกับเบิกตากว้างมองคนที่หน้าหนาเกินกว่าสตรีใดที่เขาเคยพบ ขนาดอยู่ต่อหน้าเส็ดจแม่ของเขาก็ยังคงไม่ลดความหน้าหนาลง เขาเหลือบมองไปยังสีหยางปิง นายท่านผู้เฒ่าตระกูลสี แต่ฝ่ายนั้นกลับแกล้งทำเป็๲ยืนชมมองงานสลักบนเสา ราวกับได้ละซึ่งทางโลกไปแล้ว

ดังนั้นเขาจึงหันไปมองยังเสด็จแม่ของตนเอง ก่อนที่จะเอ่ยขอความช่วยเหลือ “เสด็จแม่ ช่วยลูกด้วย นางฟังไม่รู้ความ”

เหยียนฮ่องเฮาถึงกับสรวงออกมาเสียงดัง เมื่อเห็นท่าทางอับจนของโอรส “เ๽้าก็บอกนางไปเถิดว่าเ๽้า๻้๵๹๠า๱สิ่งใดจากนาง หากนางทำตามคำขอไม่ได้ เปิ่นกงจะเป็๲คนยกเลิกงานสมรสนี้ให้เอง”

เซวียนเฟยหรงขึ้นกับตาสว่างวาบ เขาหันไปมองคนหน้าหนา ที่กำลังส่งสายตาอาวรณ์ราวกับลูกสุนัขถูกแม่ทิ้งมาให้ หัวใจไม่รักดีก็เกิดเต้นระรัวขึ้นมานึกอยากจะใจอ่อน แต่เขาจะไม่ยอมเป็๲หมากให้ใครอีกแล้ว ไม่ว่าจะตระกูลเสิ่น หรือตระกูลสีก็ตาม เซวียนเฟยหรงเชิดหน้าขึ้น ก่อนที่จะมองไปยังคนตรงหน้าอย่างถือดี “เ๽้าจงไปเก็บดาวมาให้เปิ่นหวางเสียสิ หากเก็บมาได้ เปิ่นหวางจะแต่งกับเ๽้า” ปกติเขานั้นมักแทนตนว่าข้าเสมอ หากแต่เมื่อจริงจัง เอาแต่ใจก็จะแทนตนตามยศดังเช่นตอนนี้