อาทิตย์สาดแสงส่องทะลุหน้าต่างมาส่องกระทบโดนใบหน้าของดีนทำให้ดีนต้องลุกขึ้นมาด้วยความงัวเงีย ก่อนจะลุกยืดเส้นยืดสายแล้วไปอาบน้ำซึ่งเมื่ออาบน้ำเสร็จแล้วก็เห็นแจ็คที่ตื่นมาได้ซักพักเพราะได้ยินเสียงอาบน้ำของดีนเดินไปอาบน้ำต่อ เพราะเมื่อคืนทั้งแจ็คและดีนต่างไม่มีใครอาบน้ำกันเลย ทั้งคู่หลับไปในทันทีที่หัวถึงหมอน
เมื่ออาบน้ำเสร็จ แต่งตัวเสร็จแจ็คและดีนจึงได้ลงมายังห้องครัวก็พบว่าแอนนี่และอลิซกำลังช่วยป้าเมย์เตรียมอาหารอยู่ในครัว
“อรุณสวัสดิ์พวกขี้เซา” อลิซร้องทักขึ้น
“อรุณสวัสดิ์” แจ็คกล่าวตอบ ส่วนดีนนั้นก็ได้พยักหน้ารับคำของอลิซ
“พวกหนุ่มๆ ช่วยยกอาหารไปตั้งที่โต๊ะด้วยนะ”ป้าเมย์ที่เห็นว่าพวกเด็กผู้ชายเดินเข้ามาจึงได้พูดขึ้นแจ็คและดีนจึงได้เข้าไปช่วยยกจานอาหารไปตั้งไว้ที่โต๊ะตามที่ป้าเมย์สั่ง
อาหารเช้านั้นในวันนี้ทำให้เด็กทั้งสี่คนรู้สึกหิวเป็อย่างมาก จนอยากจะกินในห้องครัวเลยเพราะอาหารแต่ละจานมีกินหอมน่ากินล่อน้ำลายของเด็กทั้งสี่เป็อย่างมาก โดยมีทั้งขนมปังปิ้งไส้กรอก ไข่ดาวที่โรยด้วยพริกไทย ข้าวผัด และขาหมูรมควัน
“โห้ น่ากินมากเลยครับป้าเมย์”ดีนพูดขึ้น
“เพราะวันนี้ป้ามีลูกมือมาช่วยด้วยไง”ป้าเมย์พูดก่อนจะยิ้มไปให้แอนนี่และอลิซ ที่กำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้
“แอนนี่ก็ช่วยป้าแน่นอนแต่อลิซช่วยป้าจริงเหรอ” ดีนถามขึ้นก่อนจะส่งสายตาไปให้อลิซ
“หมายความว่าไง” อลิซที่ช่วยป้าเมย์เตรียมอาหารเช้าจึงพูดขึ้น
“ฉันไม่ได้นอนตื่นสายเหมือนพี่นะอย่างน้อยฉันก็ได้ลงมาช่วยป้าเมย์ทำงานบ้านหลายอย่างระหว่างที่พี่หลับอยู่”อลิซแก้ต่างให้ตัวเอง
“อย่าทะเลาะกันสิ” ป้าเมย์พูดขึ้นเพื่อห้ามไม่ให้สถานการณ์มันบานปลายมากกว่านี้
“กินกันได้แล้ว” ป้าเมย์พูดขึ้น
“แล้วลุงแซมละค่ะ” อลิซถามขึ้นเมื่อไม่เห็นลุงของตัวเองั้แ่เมื่อวาน
“ลุงแซมยังไม่กลับมาเลย เราก็กินกันก่อนนะ”ป้าเมย์พูด
“ป้าเมย์ต้องเหงามากแน่ๆ” แอนนี่ที่ได้ยินน้ำเสียงป้าเมย์ที่มีความเศร้าปนอยู่จึงเอ่ยขึ้น
“ตอนนี้ก็มีทุกคนที่นี้เต็มบ้านแล้วไงป้าเลยไม่เหงาเท่าไหร่”ป้าเมย์พูดแล้วยิ้มให้แอนนี่
“อรุณสวัสดิ์ อรุณสวัสดิ์” ปีปิกที่เกาะอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องพูดขึ้นทำให้ทุกคนต้องหันไปดูก็พบว่ามันยืนอยู่ข้างรูปแกะสลักรูปนกซึ่งมีขนาดพอๆกับปีปิกที่ตั้งตะหง่านอยู่
“ใช่ รวมทั้งปีปิกด้วยนะ” ป้าเมย์ยิ้มแล้วพูดกับปีปิกแล้วทุกคนก็หัวเราะกับคำพูดของปีปิกที่บางครั้งมันก็พูดได้ตรงจังหวะมาก
“อรุณสวัสดิ์ อรุณสวัสดิ์อรุณสวัสดิ์” ปีปิกที่เห็นทุกคนสนใจกับคำที่มันพูดจึงเริ่มพูดซ้ำไปซ้ำมา ก่อนแจ็คจะสั่งห้ามไม่ให้ปีปิกพูดไปมากกว่านี้แล้วป้าเมย์ก็ได้ตั้งจานแยกของปีปิกให้มันโดยวันนี้ที่ปีปิกได้กินคือ ลูกเกดอบแห้ง
เมื่อปีปิกเห็นว่ามีอาหารสำหรับมันด้วย จึงบินมากินร่วมวงที่โต๊ะอาหารด้วยและทุกคนที่เห็นปีปิกเริ่มกินไปก่อนแล้วจึงได้เริ่มกินกันบ้าง อาหารบนโต๊ะๆ ค่อยๆหมดไปทีละจาน จนหมดทุกจาน แล้วแอนนี่กับป้าเมย์ก็ช่วยกันเก็บจนไปล้างในขณะที่เด็กคนอื่นๆก็ได้ทำความสะอาดโต๊ะ และห้องอาหาร ก่อนจะไปนั่งรอแอนนี่ที่ห้องนั่งเล่น
ในระหว่างที่รอแอนนี่กลับมานั้น ดีน แจ็ค และอลิซต่างก็ได้วางแผนที่จะทำกันในวันนี้โดยทุกคนลงความเห็นว่าวันนี้พวกเขาจะเดินสำรวจรอบบริเวณนี้ก่อนใน่เช้าแล้วค่อยไปหาที่เล่นน้ำกันในบ่ายที่อากาศเริ่มร้อนขึ้น และหลังจากนั้นไม่นานแอนนี่กับป้าเมย์ก็เดินเข้ามาพร้อมถือถาดใส่แซนวิชและน้ำชามาให้ทุกคนได้กินอีกครั้ง
“ป้าเมย์ครับพวกผมคิดว่าวันนี้จะออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกนะครับ” ดีนบอกป้าเมย์
“ได้สิ เดี่ยวป้าจะเตรียมอาหารกลางวันและอาหารว่างไปให้นะ” ป้าเมย์พูดออกมา ก่อนจะเดินกลับไปในครัวอีกครั้ง
“เดี่ยวงั้นฉันจะไปช่วยป้าเมย์ก่อนนะ”แอนนี่พูดขึ้นเธอไม่อยากเห็นป้าเมย์ต้องมาเหนื่อยกับการเลี้ยงดูพวกเธอมากจึงได้เข้าไปช่วยป้าเมย์อีกครั้งหลังกินแซนวิชเสร็จ
“เดี่ยวฉันจะไปช่วยป้าเมย์ด้วยละกันจะได้เสร็จไวๆ”อลิซพูดขึ้นก่อนจะเก็บถาดแซนวิชและถ้วยน้ำชาที่กินกันเสร็จแล้วจึงเดินตามแอนนี่ไปในครัว
แจ็คและดีนเมื่อเก็บของเสร็จแล้วจึงกลับเข้าไปรอแอนนี่และอลิซที่ห้องนั่งเล่นระหว่างนั้นแจ็คก็เดินดูของในห้องนั่งเล่นไปเรื่อย ส่วนดีนนั้นก็นั่งเอนหลังพักผ่อนบนโซฟาหลังจากนั้นแอนนี่ อลิซ และป้าเมย์ก็เข้ามาในห้อง พร้ะกร้าใบหนึ่งซึ่งภายในมีอาหารถูกห่อใส่เอาไว้
แล้วเหล่าเด็กทั้งสี่คนจึงออกไปข้างนอกบ้านกันในเวลาต่อมา โดยมีป้าเมย์เดินออกมาส่งที่หน้าบ้านเมื่อเห็นว่าเหล่าเด็กๆ เดินออกไปหมดแล้ว ป้าเมย์จึงกลับเข้าบ้านไปเพื่อพักผ่อนให้หายเหนื่อยหลังจากทำอาหารชุดใหญ่ไปให้เหล่าเด็กๆและเธอเองก็รู้สึกปวดหัวด้วย ทำให้ยิ่งรู้สึกว่าเรี่ยวแรงหายไปเยอะ
เมื่อแจ็คและแอนนี่ได้ออกมาข้างนอกบ้านแล้วทั้งคู่ต่างตกตะลึงในความสวยงามของบ้านเนื่องจากวันที่พวกเด็กทั้งสี่มาถึงก็เป็่มืดค่ำพอดีทำให้ไม่สามารถมองเห็นอะไรได้ชัดเจนนักแต่ในตอนนี้แจ็คและแอนนี่ได้เห็นบ้านของลุงแซมอย่างชัดเจนเมื่อดูแล้วบ้านของลุงแซมนั้นเป็บ้านที่ค่อนข้างใหญ่ทุกอย่างถูกตกแต่งให้สวยงามเข้ากับธรรมชาติภายนอกบ้านอีกทั้งเมื่อมองออกไปไม่ไกลนักก็เป็ทะเลสาบที่ส่องแสงสะท้อนแสงอาทิตย์ไปมา
แล้วเด็กทั้งสี่จึงเดินตรงไปยังทะเลสาบจนเห็นว่าในทะเลสาบก็มีท่าเทียบเรือไม้ที่มีเรือแคนนูและเรือยนตร์จอดอยู่โดยเรือทั้งสองถูกเชือกผูกไว้กับตอไม้ของท่าเทียบเรือและละแวกนี้เองก็มีบ้านคนอยู่แค่สามหลังเท่านั้น ไม่มีผู้คนวุ่นวายเหมือนกับในเมืองทำให้ทุกคนสามารถซึมซับกับบรรยากาศของธรรมชาติที่เลคจอร์จได้อย่างเต็มที่
“ฉันคิดว่าอากาศที่นี้ดีกว่าในเมืองเยอะเลย”แอนนี่พูดพลางสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอด
“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”แจ็คพูด
“เราจะไปสำรวจที่ไหนต่อละ” แจ็คหันมาถามดีน
“นั้นสินะ เราเดินเรียบริมทะเลสาบไปดีไหม”ดีนเสนอ
“เอาสิ” แจ็คตอบ
“อรุณสวัสดิ์ อรุณสวัสดิ์” ปีปิกร้องขึ้น
“มันเลยเวลาที่จะบอกอรุณสวัสดิ์แล้วนะปีปิก”อลิซพูด
“เธอรู้ใช่ไหมว่าปีปิกเป็นก”แอนนี่พูดขึ้น ก่อนทั้งแอนนี่และอลิซจะหัวเราะด้วยกันเมื่อคิดได้ว่าปีปิกเป็นก
“งั้นเราเดินไปกันเถอะ” ดีนพูด แล้วจึงเดินนำทางเรียบริมทะเลสาบไป
ในระหว่างทางเดินเด็กสี่ได้เห็นกลุ่มคนที่อาศัยอยู่บริเวณนั้นออกไปตกปลาโดยใช้เรือพายไปกลางทะเลสาบ แล้วตกปลาด้วยคันเบ็ดที่พวกเขาพกพาไปด้วยแจ็คและดีนหยุดมองดูคนที่ตกปลาด้วยความสนใจ ขณะที่เด็กหญิงทั้งสองค่อยๆนั่งลงไปกับพื้นด้วยอาการเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล
จนในที่สุดแจ็คและดีนก็ได้เห็นคนตกปลากระตุกเบ็ดที่ถือไว้อย่างแรงก่อนเขาจะรีบม้วนสายเบ็ดกลับมาแต่ปรากฏว่าสายเบ็ดที่ทอดยาวลงไปในน้ำกำลังเคลื่อนไหวไปมาราวกลับมีอะไรมาเกี่ยวแล้วนักตกปลาคนนั้นก็กระตุกเบ็ดเป็ระยะๆ แล้วค่อยๆ ขดม้วนสายเบ็ดกลับเข้ามาจนเริ่มเห็นปลาที่มากินเหยื่อของเขานักตกปลาคนนั้นจึงได้ใช้สวิงตักปลาตัวอ้วนนั้นขึ้นมาแต่ด้วยระยะทางที่แจ็คและดีนนั้นมองมันไกลเกินไปทำให้เด็กชายทั้งสองคนมองออกว่าเป็ปลาอะไร รู้เพียงแค่ว่ามันเป็ปลาที่มีขนาดใหญ่มาก
“นายว่าเราจะออกไปตกปลาแบบนั้นได้ไหมแจ็ค”ดีนถามขึ้น
“ที่บ้านลุงนายมีเรืออยู่เราอาจจะขอให้ลุงนายพาเราขึ้นเรือยนตร์ลำนั้นแล้วขับออกไปตกปลาก็ได้นะ” แจ็คเสนอ
“ความคิดเข้าท่าไว้ฉันจะลองขอลุงแซมดูแล้วกัน”ดีนพูด
“นี่เราจะไปไหนกันต่อนี่ก็ใกล้จะเที่ยงแล้วนะ” อลิซเอ่ยถามขึ้น
“งั้นเราเดินไปให้ถึงป่าสนตรงนั้นก่อนดีกว่าแล้วค่อยพักกินอาหารเที่ยงกัน”ดีนตอบพลางชี้ไปยังป่าสนซึ่งอยู่ถัดออกไปไม่ไกลนัก
“งั้นไปกันเถอะ” ดีนพูดต่อ
“แอนนี่เป็อะไรไหม” ดีนที่หันมาเห็นแอนนี่ที่เหงื่อชุ่มตัวจึงถามขึ้น
“ป่าว ฉันแค่พึ่งเคยเดินทางไกลแบบนี้เป็ครั้งแรกและอากาศตอนนี้ก็ร้อนมากด้วย” แอนนี่ตอบพลางเอามือปาดเหงื่อที่ไหลลงมาจากหน้าผากซึ่งกำลังจะเข้าไปในตาของเธอออก
“เอานี่”แจ็คหยิบผ้าเช็ดหน้าที่พกติดตัวมากด้วย ก่อนจะราดน้ำแล้วส่งไปให้แอนนี่ใช้เช็ดเหงื่อและดับร้อน
“ขอบใจนะแจ็ค” แอนนี่พูดพลางยื่นมือไปรับผ้าเช็ดหน้ามา
“เห้อ พี่เธอเขาก็ดูแลน้องสาวดีไม่เหมือนพี่ฉันเลย” อลิซพูดกับแอนนี่แต่พูดเสียงดังพอที่จะทำให้ดีนได้ยิน
“แอนนี่ร่างบางไม่แปลกที่ต้องมีคนคอยดูแลไม่เหมือนเธอนะอลิซ” ดีนพูดแต่นั้นกลับทำให้อลิซที่ได้ยินก็โมโหขึ้น
“นายว่าฉันอ้วนเหรอ ดีน” พูดจบอลิซก็เดินมาชกใส่ที่แขนของดีน
“เธอหาเื่ฉันก่อนนะอลิซ”ดีนที่ไม่ยอมก็ผลักอลิซให้ถอยหลังไป
“หยุดเลยพวกเรามาเที่ยวพักผ่อนกันนะจะทะเลาะกันทำไม” แจ็คพูดขึ้นแล้วเข้ามาแยกสองพี่น้องที่กำลังจะทะเลาะกันออก
“งี่เง่า งี่เง่า” ปีปิกพูดขึ้น
“หยุดนะปีปิกแกจะทำให้เื่มันแย่ลง”แจ็คหันไปพูดใส่ปีปิก
“เศร้าเหลือเกิน เศร้าเหลือเกิน”ปีปิกพูดก่อนจะร้องเลียนแบบเสียงร้องไห้ของแอนนี่ที่มันเคยได้ยินมาหลายครั้งจนเป๊ะมากๆจนนึกว่าแอนนี่กำลังร้องไห้อยู่จริงๆ
“ปีปิกเ้านกติ๋งต๊อง” แอนนี่พูดขึ้นทำให้อลิซและดีนที่กำลังทะเลาะกันอยู่หันไปมองเ้านกแก้วเพื่อนยากที่กำลังบินไปมาและส่งเสียงร้องไม่เป็ศัพท์ดังกังวานไปทั่วบริเวณนั้น
“โห้ ปีปิกนี่สุดยอดไปเลยว่าไหมพี่”อลิซที่เปลี่ยนอารมณ์อย่างรวดเร็วพูดกับดีน
“ใช่ปีปิกอาจจะเป็นกแก้วที่พิเศษกว่านกแก้วตัวอื่นก็ได้นะ” ดีนตอบ
แต่เหตุการณ์ที่ทั้งสองคนคืนดีกันรวดเร็วแบบนี้ทำให้แจ็คและแอนนี่ต่างก็ตกตะลึงมากกว่าทั้งที่เมื่อกี้ยังทะเลาะกันหนักถึงขั้นลงไม้ลงมือกันอยู่เลยแต่มาตอนนี้กลับพูดคุยกันดีๆแล้ว
“เราไปกันต่อเถอะ” แจ็คพูดขึ้น แล้วทุกคนจึงเดินต่อไปยังป่าสนที่ดีนชี้ไว้ในตอนแรก
ไม่นานหลังจากทั้งสี่คนเดินเรียบริมทะเลสาบมาได้ซักพัก ก็เดินทางมาถึงยังป่าสนแล้วก่อนแอนนี่จะเจอที่เหมาะๆ สำหรับใช้นั่งพักแล้วทุกคนจึงได้ไปนั่งพักตรงที่แอนนี่เลือก
อลิซดึงผ้าออกมาปูรองพื้นโดยมีแจ็คช่วยปูต่อมาแอนนี่ก็เอาอาหารออกมาตั้งไว้บนผ้าที่ปูรองพื้นไว้เรียบร้อยจนมีอาหารกองอยู่ตรงหน้าจนเต็มผ้าที่ปูรองพื้นเอาไว้
“แจ็คแล้วดีนไปไหน” อลิซถามขึ้นเมื่อหันไปไม่เห็นพี่ชายของเธอ
“ดีนบอกว่าจะออกไปเดินดูรอบๆอีกหน่อยนะ เดี่ยวก็คงจะกลับมาแล้ว” แจ็คตอบ
“เฮ้ ทุกคนพวกนายคิดว่าเมื่อกี้ฉันไปเจออะไรมารู้ไหม” แจ็คพูดไม่ทันขาดคำดีนก็ปรากฏตัวออกมาพร้อมส่งเสียงะโ แล้วเดินตรงมายังที่แจ็ค แอนนี่ และอลิซกำลังนั่งอยู่
“ไม่รู้สิแต่พี่มากินอาหารเที่ยงด้วยกันก่อนเถอะ ไม่งั้นฉันจะกินให้หมดเลยนะ” อลิซพูดขึ้น ด้วยความหิว
“โอเคๆ” ดีนเดินมายังตรงที่พวกเขาทั้งสามก่อนจะนั่งร่วมวงด้วยแล้วทุกคนจึงเริ่มลงมือกินอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย
ส่วนปีปิกนั้นก็แอบเดินมาจิกขนมปังไปกินเป็ครั้งคราวทำให้แจ็คที่เห็นต้องเอาองุ่นที่ป้าเมย์ใส่ไว้ในตะกร้าให้ด้วย ตั้งบนจานให้ปีปิกกิน
“อรุณสวัสดิ์ อรุณสวัสดิ์” ปีปิกร้องขึ้นอย่างดีใจ ก่อนจะจิกกินองุ่นอย่างไม่เอร็ดอร่อย ทำให้ทุกคนต้องหัวเราะให้มันที่พูดผิดเวลาจนน่าเหลือเชื่อ
“มันเที่ยงแล้วนะปีปิก” แอนนี่พูดขึ้น พลางกลั้นหัวเราะไปพลาง
แล้วทั้งสี่คนก็ลงมือกินอาหารบ้าง โดยมีทั้งข้าวผัด แอปเปิ้ลที่หั่นแล้วขาหมูรมควัน แล้วก็เนื้อทอดที่ป้าเมย์ทำไว้ให้เป็มื้อเที่ยงให้เด็กได้กินกันทุกคนลงมือกินกันอย่างรวดเร็วจนหมดเพราะแต่ละคนต่างเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไกลเป็อย่างมากแล้วอลิซก็ยื่นน้ำผลไม้กระป๋องแจกให้ทุกคนได้ดื่มดับกระหายกัน
“แล้วนายไปเจออะไรมาละ” แจ็คหันไปถามดีน ก่อนดีนจะตอบว่า
“ฉันเจอเรือด้วยละ”
12K
