โจวชิงฝานยักไหล่
"ช่วยไม่ได้ก็นายทำไม่เป็สักที ก็มีแต่ฉันทำแทนนาย"
"ตาแก่!"เด็กหนุ่มพุ่งตรงหาชายหนุ่มดึงแขนเสื้อของเขาไว้ จ้องหน้าชายหนุ่มเขม็ง
"นายคงอยากให้ฉันฝึกไม่ได้ทำไม่เป็ใช่ไหมนายรอจูบกับหลี่เยี่ยนปิงคนนั้นอย่างใจจดใจจ่อล่ะสิ?"
โจวชิงฝานทำหน้ามึนงง
"นายดูยังไงว่าฉันจงใจอยากจูบกับเธอ?"
ป๋ออวิ๋นยี่ส่งเสียงหึในลำคอเบาๆใช้แรงกดขยี้ริมฝีปากของชายหนุ่มเอ่ยกับเขาว่า
"ครูโจวฉันไม่ชอบให้คนอื่นมาโดนสิ่งที่ฉันเคยจับ เคยแตะต้องเพราะฉะนั้นนายช่วยปกป้องริมฝีปากของนายไว้ให้ดี หากระยะนี้ฉันเห็นนายจูบกับคนอื่น..."
ชายหนุ่มชะงัก ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้หูของชายหนุ่มพูดด้วยเสียงนิ่งเ็า
"ฉันจะทำให้นายเสียใจทีหลังที่ทำแบบนั้น"
โจวชิงฝานไหล่สั่นเล็กน้อยรู้สึกขนลุกั้แ่กระดูกสันหลัง เขาไม่ควรกลัวป๋ออวิ๋นยี่ ไม่ต้องบอกว่าอายุน้อยกว่าเจ็ดแปดปี แค่เขาเรียกพี่ชายมาเจ็ดแปดปี เขาน่าจะแข็งแกร่งกว่าเด็กหนุ่มไม่ใช่หรือ?
แต่ว่าเื่บรรยากาศไม่เกี่ยวกับอายุเท่าไรโจวชิงฝานปฏิเสธไม่ได้อารมณ์ที่ป๋ออวิ๋นยี่แผ่ออกมาทำให้เขากดดันอยู่เหมือนกัน ป๋ออวิ๋นยี่ปล่อยแขนเสื้อชายหนุ่มเดินออกจากห้องไป
โจวชิงฝานขนหัวลุกไปทีนึง แล้วรีบตามเด็กหนุ่มออกไปทันที หนังยังคงถ่ายต่อได้ ป๋ออวิ๋นยี่ให้ความร่วมมืออย่างดีไม่แสดงออกถึงอาการต่อต้านหรือทำท่าทีไม่เหมาะสม
"ดี ดีมาก" ผู้กำกับร้องบอกด้วยความดีใจอยู่หน้าจอมิเตอร์“ฉากหน้าตรงเมื่อกี้สวยงามมากอวิ๋นยี่เรามาแก้ฉากที่เป็มุมข้างนิดนึงนะนายแค่ก้มหัวเล็กน้อยแตะริมฝีปากของเยี่ยนปิงก็พอ”
ป๋ออวิ๋นยี่พยักหน้าอืม ถึงจะดูออกว่าท่าทีและอาการจะแข็งๆ หน่อย แต่เขาให้ความร่วมมือเต็มที่แล้ว
โจวชิงฝานยืนมองอยู่ข้างๆจ้องมองคนทั้งสองที่กำลังจูบกันอยู่หน้ากล้องหนุ่มหล่อหญิงงามเป็ภาพที่สวยงามทีเดียวแต่ก็ต้องบอกว่า มีความขัดๆ อยู่บ้าง ป๋ออวิ๋นยี่มีหน้าตาสวยงามประณีตเมื่ออยู่กับหลี่เยี่ยนปิงไปบดบังความสวยและออร่าของหญิงสาวโดยตรง จริงๆ แล้วหลี่เยี่ยนปิงนับว่าเป็ดอกไม้ท่ามกลางผู้คนถือว่าสวยมากทีเดียวแม้อายุจะเยอะไปนิดแต่เธอดูแลตัวเองได้ดี ถ้าจะบอกว่าเธออายุสิบเจ็ดสิบแปดก็ยังได้คงมีคนเชื่อเหมือนกัน แต่ว่าความสวยภายนอกแบบนี้เมื่อเทียบกับป๋ออวิ๋นยี่แล้ว ชั่วพริบตาเดียวก็จะโดนบดบังเหลือแต่ซาก
เด็กหนุ่มไม่ว่าจะเป็เื่อายุหน้าตา หรือพาวเวอร์ชนะทุกอย่าง เพราะฉะนั้นจึงทำให้คนที่ดูอยู่รอบข้างมีความรู้สึกเหมือนคุณน้ากำลังรังแกวัยรุ่นอยู่
"โหดูแล้วปวดใจอะ" หญิงสาวที่ยืนดูอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้น
"หนุ่มหล่อคนนั้นสีหน้าเหมือนไม่เต็มใจเลยเหมือนโดนบังคับ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เต็มใจ ทำไมต้องโหดร้ายกับเขาด้วยทำไมต้องบังคับให้เขาจูบกับหลี่เยี่ยนปิงด้วย!"
"นั่นสิ"หญิงสาวอีกคนรีบสมทบ
"ได้ยินมาว่าพี่คนหล่อคนนี้เพิ่งอายุ18 ปี หลี่เยี่ยนปิงอายุ 25แล้ว ถึงจะดูแลดีแค่ไหนแต่ก็เป็วัวแก่กินหญ้าอ่อนอยู่ดี เด็กหนุ่มสุดหล่อผู้น่าสงสารที่เพิ่งเข้าสู่วัยรุ่นก็ไม่รู้ว่าใครช่างใจร้ายให้เขามาขายหน้าตาหากิน"
"ใช่น่าสงสารฉันอยากเลี้ยงดูเขาเลยอะ"
"ใช่ๆ หน้าตาอย่างเขาเหมาะที่จะดูแลอย่างไข่ในหินเอาใจอย่างดี เอ็นดูอย่างดี ทำไมต้องมาโดนบีบบังคับแบบนี้!"
โจวชิงฝานยืนฟังอยู่ข้างๆรู้สึกผิดเต็มหัวใจของเขา ใช่เหมือนว่าเขาก็บีบบังคับป๋ออวิ๋นยี่เหมือนกัน
ได้แล้วก็ ดีมากโจวชิงฝานครุ่นคิดภายในใจ จากครูผู้สูงศักดิ์กลายเป็คนแก่ที่บีบบังคับให้เขาทำมันให้ดี
ป๋ออวิ๋นยี่พอเลิกกองก็รีบวิ่งไปอาบน้ำทันทีโจวชิงฝานรู้สึกผิดลึกๆ เลยยืนรออยู่ข้างหน้าห้องน้ำ รอไปประมาณ 20นาทีสุดท้ายชายหนุ่มก็ทนไม่ไหวเคาะประตูห้องน้ำเบาๆ
"ยังอาบน้ำไม่เสร็จเหรอจะครึ่งชั่วโมงแล้วนะ"
ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จากในห้องน้ำมีเพียงเสียงน้ำที่ไหลไม่หยุด
"ป๋ออวิ๋นยี่?ป๋ออวิ๋นยี่?"
โจวชิงฝานะโเรียกไปสองครั้งแต่ก็ไม่มีคนตอบรับ โจวชิงฝานเริ่มกังวลใจ ผลักประตูสุดแรงเดินเข้าห้องน้ำไปป๋ออวิ๋นยี่ยังก้มหน้าก้มตายืนอยู่หน้ากระจกอ่างล้างมือ แปรงฟันไม่หยุด เขาแปรงฟันไปครึ่งชั่วโมงแล้ว
เมื่อมองเห็นริมฝีปากที่บวมขึ้นเล็กน้อยของเด็กหนุ่มโจวชิงฝานตกตะลึงไปชั่วขณะ รีบเดินเข้าไปแย่งแปรงสีฟันออกจากมือของเด็กหนุ่มพูดด้วยเสียงกังวล
"นายบ้าไปแล้วเหรอ?แปรงฟันแบบนี้คือจะแปรงจนฟันร่วงหมดใช่ไหม?"
ป๋ออวิ๋นยี่ท่าทีหยุดชะงักหยิบแก้วขึ้นมาบ้วนปากก้มหัวลงเอาฟองในปากออกหันกลับมาหาโจวชิงฝาน
"เอาแปรงสีฟันคืนฉันมา!"
โจวชิงฝานหัวเราะในลำคอ
"ให้นายก็บ้าแล้ว"พูดไปชายหนุ่มก็เอาไปซ่อนไว้ด้านหลังท่าทางเหมือนซ่อนลูกอมเด็กน้อย
ป๋ออวิ๋นยี่ขมวดคิ้วเข้าหากัน
"ตาแก่อย่าทำท่าทางปัญญาอ่อนแบบนี้ได้ไหม!"
‘ตาแก่’โจวชิงฝานหน้าแดงก่ำกัดฟันพูดกับเด็กหนุ่ม
"ฉันเพิ่ง 26!ก็ไม่รู้ว่าใครปัญญาอ่อนกว่ากันแน่แค่แสดงฉากจูบไปฉากเดียว ใครบางคนก็ทนไม่ไหวแล้วอยู่ตรงนี้ทั้งแปรงทั้งถู ต้องขนาดนั้นไหม?"
ป๋ออวิ๋นยี่สีหน้าเรียบเฉย
"ฉันแค่สำอางนิดนึงนี่ก็ผิดเหรอ?"
โจวชิงฝานใ เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าป๋ออวิ๋นยี่มีโรคนี้จริงๆ ตอนเด็กๆ ไม่ว่าจะหนาวหรือร้อน ในหนึ่งวันเขาต้องอาบน้ำสองครั้งตอนนี้โตแล้ว โรคที่กลัวความสกปรกเกรงว่าจะรุนแรงกว่าเดิม
ได้ยินมาว่าความสำอางก็เป็โรคที่เกิดจากทางจิตใจเหมือนกันถือเป็โรคที่กลัวความสกปรก
คนที่มีโรคนี้จะทรมานมาก
โจวชิงฝานเหลือบมองริมฝีปากที่เริ่มบวมเป่งของเด็กหนุ่มพูดด้วยความเห็นใจ
"ฉันรู้ว่านายมีโรคเกี่ยวกับความสำอางการจูบคนอื่นอาจทำให้นายลำบากใจทรมาน แต่ถึงจะรับไม่ได้ยังไงก็ต้องเป็ห่วงสุขภาพตัวเองด้วย"
พูดจบ โจวชิงฝานยกมือขึ้นััที่ริมฝีปากของเด็กหนุ่มเบาๆ
"แปรงจนบวมหมดแล้วเจ็บไหม?"
“เจ็บมาก”
โจวชิงฝานขมวดคิ้วถอนหายใจด้วยความเห็นใจดึงเด็กหนุ่มมาข้างกายเขา ก้มหน้าสำรวจริมฝีปากของเด็กหนุ่ม แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแ่เบาอย่างเป็ห่วง
"เป็แผลหมดแล้วดีนะไม่มีเืออก ถ้ามีแผลนิดเดียวก็ง่ายต่อการติดเชื้อนะ"
ป๋ออวิ๋นยี่หลุบตาต่ำจ้องมองไปที่ริมฝีปากของชายหนุ่มกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว
***ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/6f022e7fc3e41d1a313199c112713c91
***เวลาแชร์หรือเมาท์มอยนิยายเื่หมาป่าน้อยของนายซุปตาร์ที่ไหนขอฝากแฮชแท็ก #หมาป่าน้อยของนายซุปตาร์ #readAwrite ด้วยน้า
14K
